Posts

எல்லைகளே - உங்கள் எச்சம் கூட மிச்சம் வேண்டாம்

Image
எல்லைகள். பொதுவாக பிரிக்கப்பட்ட பிரபஞ்சத்தில் ஒவ்வொரு உயிரினமும் தனக்கென்ற எல்லைகளை வகுத்துக்கொண்டிருக்கின்றன. மனிதர்கள் மட்டுமல்ல, மிருகங்களும், ஏன் மரங்களுமே. இதுவே என் எல்லைக்கு உட்பட்ட பகுதி இங்கேயே நான் வளர்ச்சியுருவேன் என மரங்களும் தன் இயல்நிலை மாறிய பகுதியில் வளருவதில்லை.

ஆனால் இதற்கு comfort-ability என்ற பெயரும் உண்டு. தமக்கு உகந்த இடம் எது என்ற கருவிற்கு தெரிந்திருக்கும். அந்த உகந்த இடம் அல்லாத மற்றொரு இடத்தில் அது ஜீவித்திருக்க இயலாது.

கடந்து வருவோம். மனிதர்களிடத்தில் இருக்கும் எல்லைகள் என்ன? ஒரு மனிதன் மற்றொரு மனிதரிடத்தில் பேசுவதில் தொடங்கி பிரபஞ்சத்தின் நிலப்பரப்பின், கடற்பரப்பின், வாயுவற்ற இடத்திலும் எல்லைகளை வகுக்க பழகிவிட்டான் மனிதன். இரு மனிதர்களுக்கு இடையில் இருக்கும் எல்லைகளை கொஞ்சம் ஒதுக்கி வைப்போம். அது அந்த ஒவ்வொரு உயிரின் தனிப்பட்ட விருப்பம். ஆனால் நில, கடற் எல்லைகள் எதை பயக்குகின்றன? அதன் அவசியம் என்ன?

பிரபஞ்சத்தின் சொத்துகள் முழுதும் ஒவ்வொரு உயிருக்கும் சம‍மானவை. இது என்னது என்று முட்டுவிடும் எல்லைகளின் எழுதபடாத விதிமுறைகள் பிரபஞ்சத்தின் பொதுவுடைமையை ஆட்டி பா…

உப்பு அரசியல்

Image
(கிழக்கு பதிப்பகம் மெட்ராஸ் டே 2017 போட்டியில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கதை)


ஏப்ரல்18, 1908
சைதாப்பேட்டை அருகே ஓடிய அடையாற்றின் கரையோரம் இருந்த கீத்துகொட்டகையிலான அறை அது. இரவின் அமைதியில் ஆறும் போட்டிபோட்டுக்கொண்டுஅமைதியாக தான் இருந்தது. முண்டி அடித்து ஓடும் சலசலப்பு இல்லாமல் நிதானமாக அந்த கொட்டகையை பார்த்துக்கொண்டே ஆற்றின் தண்ணீர் கடந்து சென்றுக்கொண்டிருந்தது. அந்த கொட்டகையில் தான் சிவராமனும் இக்பாலும் நின்றுக்கொண்டிருந்தனர்.
‘கல்கத்தால இருந்து எதனா செய்தி வந்துச்சா..?’ இக்பால் கேட்டுக்கொண்டே ஏதோ துணிகளை தைத்துக்கொண்டிருந்தான்.
‘செய்தி வரல. போயிருக்கு..’ சிவராமன் சொல்லிவிட்டு அந்த துணியின் மறுப்பக்கம் ஏதோ செய்துக்கொண்டிருந்தான்.
‘என்ன செய்தி..?’
‘சால்ட் கோர்ட்டர்ஸ்.. அது தான் டார்கெட்..’ சிவராமன் இக்பாலை கவனிக்காமல் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தான். இக்பால் மெல்லியதாய் ஒரு புன்னகை செய்தான்.
ஆகஸ்டு, 1875
சுமார் முப்பது வருடங்களுக்கு முன்னர் பஞ்சாப்பில் இருந்து ஒரிசா வரை இரண்டாயிரத்தி ஐநூறு மைல்களுக்குமுள் வேலிஅமைக்கப்பட்டிருந்தது. அந்த வேலியில் பாதுகாப்பிற்காக பன்னிரெண்டாயிரம் பிரிட்டிஷ் காவல் படை நிறுத்…

அகதி ஆகினோம்!

Image
புதுக்கூட்டம் புகும் முகத்திரையிட்ட
மானிடர் கூட்டத்தின் இடையே
நான் தனியாளாக நடந்து செல்கிறேன்.

எம் மண்ணோடு நான் கொண்ட
ஆரத்தழுவ போராட்டத்தை
காக்கி உடுப்புகள்
மென்று உதப்பி துப்பிவிட்டன.

வீட்டு முட்டத்தில் கண்ணீர் பெருக்கெடுக்க
தூரத்தில் சாய்ந்துக்கொண்டிருந்த‍து
என் அய்யன் நட்டுவைத்த தென்னமரம்.

என் வீடும் எனை ஆரத்தழுவிக்கொண்டது.
அதுவும் இப்படி தான் இடிந்து சாய்ந்துவிடும்
இன்னும் கொஞ்ச நாளில்.
அய்யன் ரத்தம் ஊறிய கற்கள்
மண்ணாய் பின் மக்கியதாய் மாறிவிடும்.

ஊர் இறங்கி நடக்கையில்
ஊரே இருண்டு ஒருவருக்கொருவர் பாவ பார்வை பார்த்துக்கொள்ள
இன்னும் ஏதோ ஒவ்விரண்டு பெருசுகள்
சர்க்காரோடு மல்லுக்கட்டிக்கொள்கிறார்கள்.

மோட்டார் கொட்டாய் அது
தலையை நனைந்துக்கொண்டேன்.
இதற்கு தேதி அடுத்த வாரம் திங்கள் கிழமை.

வெறித்து நிற்கும் வயல்கள்
வெதும்பி எனை நோக்குகின்றன
கட்டியணைத்து அழுவதையறுந்து
வேறென்ன நான் செய்ய?

தங்கை மணமுடித்த ஊரில்
ஏதோ வீடு ஒட்டி இருக்கிறது.
நானும் சென்று ஒட்டிக்கொள்ளலாம்.
ஏதோ ஒரு ஊரில், யாரோ மனிதருக்கு மத்தியில்...
அகதியாய் - உரிமையற்றவனாய்
நானும் வாழ்ந்து போக செல்கிறேன்.

ஏனோ அது நினைக்கையிலே
எ…

அதிகாரி சாமி

Image
காலை சூரியன் உதயம் ஆகும்பொழுது அவரும் உதயமாகிவிடுவார். ஒன்பது மணிக்கு ஒரு இடத்திற்கு செல்ல வேண்டுமானால் 6 மணியில் இருந்தே கிளம்ப தொடங்கிவிடுவார். நிதானம் – அனைத்திலும் பொறுமை. அது தான் ரங்கசாமி.

‘இந்த ஆள எவன்யா போலீஸ் வேலையில எடுத்தது..’ அவர் காதுபடவே பலர் சொல்லுவர். ரங்கசாமிக்கு அது மிகப்பெரிய கவலையாக இருந்ததில்லை. வயது வேறு ஆகிவிட்டது. இன்னும் ஒரு வருடத்தில் வேலை ஓய்வு வந்துவிடும். பிறகு என்ன.. அப்படியே ஓட்டிவிட வேண்டியது தான்.

தலை சாய்த்து உறங்க மனைவி இல்லை. வார கடைசியில் எட்டி பார்க்க பிள்ளைகள் இல்லை. வயதான ஒண்டிக்கட்டை அவர். ‘நம்ம தாத்தா.. பேச்சுலருயா..’ பலர் அவரை கிண்டல் செய்வர். அப்பொழுதெல்லாம் பேச்சியம்மாள் அவர் நினைவுகளில் வந்து செல்லுவார். பேச்சியம்மாளை நினைத்தால் சில்வர் கம்பி போன்ற இப்பொழுதைய அவர் சொட்டை தலை ரோமங்களும் நட்டுக்கொண்டு நிற்கும்.

சென்ற மாதம் ஊரணிக்கரை சந்தையில் பேச்சியம்மாளை பார்த்தார். ‘ஆச்சி.. ஆச்சி..’ என்று சொல்லிக்கொண்டு சில வாண்டுகள் அவளை சுற்றி வந்தது. வராத தைரியத்தை வர வைத்துக்கொண்டு சென்று அவள் முன்னால் நின்றார்.

‘யச்சே.. ஞான்… ரங்கசாமி..’ என்றார். பே…

நீக்கமற காதல்

’என் இனிய பொன் நிலாவே
பொன் நிலவில் என் கனாவே’ விக்ரமின் அலைப்பேசி ஒலித்தது.

மூன்று பேர் கூட தாராளமாக படுக்க கூடிய கட்டில் அது. அதன் ஒரு விளிம்பில் தலையையும் மறு விளிம்பில் காலையும் நீட்டிக்கொண்டிருந்தான் அவன். அவனின் மத்திய பிரதேசத்திற்காக ஒதுக்கப்பட்ட இடம் போல கட்டில் மத்திமம் அதை தாங்கிக்கொண்டிருந்தது. கால்கள் மேலும் கீழுமாக தான் இருந்தது. அமைதியாய் ஆரம்பித்த ஒலி பின்னர் ஆக்ரோஷமாய் ஒலிக்க தொடங்கியது. அப்பொழுது தான் அவனின் கண்கள் லேசாக நகர்ந்தது. அதுவும் முழுதாய் தெரியவில்லை. மூடிய கண் இமையில் கருவிழி உருளும் சாயல் தெரிந்ததை வைத்து சொல்கிறேன்.

கண்களை திறவாமலே எடுத்தான்.

‘விக்ரம்..’ அரண்ட குரல் அந்த பக்கம். நீங்கள் கணிப்பது சரி தான். அது ஒரு பெண் தான். அந்த குரலை வைத்து பார்த்தால் அந்த பெண்ணுக்கு இருபதின் தொடக்கத்தில் இருக்கும் வயது. பதட்டத்திலும் இனிமையாக இருக்கிறது குரல்.

அந்த அரண்ட குரலில் விக்ரமின் கண்கள் சட்டென விரித்துக்கொண்டது.

‘விக்ரம்…’ மீண்டும் அந்த குரல்.

‘என்னடி.. என்ன ஆச்சு..?’ விக்ரம் கேட்டான்.

‘சுரேஷ்… சுரேஷ்… சுரேஷ்… போலீஸ்..’ அவளுக்கு இன்னும் இழுத்தது. விக்ரம் அமைதிய…

மிடுக்கான அப்பா

ரகு அவன் வீட்டில் நகத்தை கடித்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தான். அவன் முன்னர் அவனது மார்க் ஷீட் இருந்தது. அவன் முகம் முழுக்க வியர்த்து ஒழுகிக்கொண்டிருந்தது. மின்விசிறியின் ரெகுலேட்டரை ஐந்துக்கு மேல் திருப்ப முடியுமா என அவன் கை அவ்வபோது அதை தடவிக்கொண்டிருந்தது.

அவன் அறையின் கதவு தட்டப்பட்டது. அந்த வீட்டில் இருந்த ஒரே அறை அது. அவனுக்கென்று தனியறையெல்லாம் இல்லை.

‘டே கதவ தொறடா..’ வெளியில் அவன் அம்மா. பரபரவென்று அவன் கைகள் முன்னால் இருந்த பேபர்களை எடுத்து சுருட்டி தலையணைக்கு கீழே திணித்தது. வந்து கதவை திறந்தான்.

‘கதவ மூடிட்டு உள்ள என்ன பண்ற..?’ அவன் அம்மா சந்தேக கண்ணோடு கேட்டுக்கொண்டே கடந்தாள்.

‘சும்மா பாட்டு..’ அவன் இழுத்தான். அவள் அவனை முறைத்துக்கொண்டே கட்டிலுக்கு அடியில் இருந்த வாலியில் இருந்து அரிசியை எடுத்து கையில் இருந்த பாத்திரத்தில் அளந்துக்கொட்டினாள். அவள் எழும் முன் தலையணைக்கு கீழே ஏதோ எட்டி பார்ப்பதை உணர்ந்தாள். அவள் கண்கள் அங்கு சென்றன. ரகு பதற்றமானான்.

தலையணையை தூக்கி கீழே இருந்த பேப்பரை எடுத்தாள். ரகுவின் முகம் இன்னும் வியர்த்துக்கொண்டிருந்தது. கையில் இருந்த பாத்திரத்தை கீழே வைத…