Posts

அகதி ஆகினோம்!

Image
புதுக்கூட்டம் புகும் முகத்திரையிட்ட
மானிடர் கூட்டத்தின் இடையே
நான் தனியாளாக நடந்து செல்கிறேன்.

எம் மண்ணோடு நான் கொண்ட
ஆரத்தழுவ போராட்டத்தை
காக்கி உடுப்புகள்
மென்று உதப்பி துப்பிவிட்டன.

வீட்டு முட்டத்தில் கண்ணீர் பெருக்கெடுக்க
தூரத்தில் சாய்ந்துக்கொண்டிருந்த‍து
என் அய்யன் நட்டுவைத்த தென்னமரம்.

என் வீடும் எனை ஆரத்தழுவிக்கொண்டது.
அதுவும் இப்படி தான் இடிந்து சாய்ந்துவிடும்
இன்னும் கொஞ்ச நாளில்.
அய்யன் ரத்தம் ஊறிய கற்கள்
மண்ணாய் பின் மக்கியதாய் மாறிவிடும்.

ஊர் இறங்கி நடக்கையில்
ஊரே இருண்டு ஒருவருக்கொருவர் பாவ பார்வை பார்த்துக்கொள்ள
இன்னும் ஏதோ ஒவ்விரண்டு பெருசுகள்
சர்க்காரோடு மல்லுக்கட்டிக்கொள்கிறார்கள்.

மோட்டார் கொட்டாய் அது
தலையை நனைந்துக்கொண்டேன்.
இதற்கு தேதி அடுத்த வாரம் திங்கள் கிழமை.

வெறித்து நிற்கும் வயல்கள்
வெதும்பி எனை நோக்குகின்றன
கட்டியணைத்து அழுவதையறுந்து
வேறென்ன நான் செய்ய?

தங்கை மணமுடித்த ஊரில்
ஏதோ வீடு ஒட்டி இருக்கிறது.
நானும் சென்று ஒட்டிக்கொள்ளலாம்.
ஏதோ ஒரு ஊரில், யாரோ மனிதருக்கு மத்தியில்...
அகதியாய் - உரிமையற்றவனாய்
நானும் வாழ்ந்து போக செல்கிறேன்.

ஏனோ அது நினைக்கையிலே
எ…

அதிகாரி சாமி

Image
காலை சூரியன் உதயம் ஆகும்பொழுது அவரும் உதயமாகிவிடுவார். ஒன்பது மணிக்கு ஒரு இடத்திற்கு செல்ல வேண்டுமானால் 6 மணியில் இருந்தே கிளம்ப தொடங்கிவிடுவார். நிதானம் – அனைத்திலும் பொறுமை. அது தான் ரங்கசாமி.

‘இந்த ஆள எவன்யா போலீஸ் வேலையில எடுத்தது..’ அவர் காதுபடவே பலர் சொல்லுவர். ரங்கசாமிக்கு அது மிகப்பெரிய கவலையாக இருந்ததில்லை. வயது வேறு ஆகிவிட்டது. இன்னும் ஒரு வருடத்தில் வேலை ஓய்வு வந்துவிடும். பிறகு என்ன.. அப்படியே ஓட்டிவிட வேண்டியது தான்.

தலை சாய்த்து உறங்க மனைவி இல்லை. வார கடைசியில் எட்டி பார்க்க பிள்ளைகள் இல்லை. வயதான ஒண்டிக்கட்டை அவர். ‘நம்ம தாத்தா.. பேச்சுலருயா..’ பலர் அவரை கிண்டல் செய்வர். அப்பொழுதெல்லாம் பேச்சியம்மாள் அவர் நினைவுகளில் வந்து செல்லுவார். பேச்சியம்மாளை நினைத்தால் சில்வர் கம்பி போன்ற இப்பொழுதைய அவர் சொட்டை தலை ரோமங்களும் நட்டுக்கொண்டு நிற்கும்.

சென்ற மாதம் ஊரணிக்கரை சந்தையில் பேச்சியம்மாளை பார்த்தார். ‘ஆச்சி.. ஆச்சி..’ என்று சொல்லிக்கொண்டு சில வாண்டுகள் அவளை சுற்றி வந்தது. வராத தைரியத்தை வர வைத்துக்கொண்டு சென்று அவள் முன்னால் நின்றார்.

‘யச்சே.. ஞான்… ரங்கசாமி..’ என்றார். பே…

நீக்கமற காதல்

’என் இனிய பொன் நிலாவே
பொன் நிலவில் என் கனாவே’ விக்ரமின் அலைப்பேசி ஒலித்தது.

மூன்று பேர் கூட தாராளமாக படுக்க கூடிய கட்டில் அது. அதன் ஒரு விளிம்பில் தலையையும் மறு விளிம்பில் காலையும் நீட்டிக்கொண்டிருந்தான் அவன். அவனின் மத்திய பிரதேசத்திற்காக ஒதுக்கப்பட்ட இடம் போல கட்டில் மத்திமம் அதை தாங்கிக்கொண்டிருந்தது. கால்கள் மேலும் கீழுமாக தான் இருந்தது. அமைதியாய் ஆரம்பித்த ஒலி பின்னர் ஆக்ரோஷமாய் ஒலிக்க தொடங்கியது. அப்பொழுது தான் அவனின் கண்கள் லேசாக நகர்ந்தது. அதுவும் முழுதாய் தெரியவில்லை. மூடிய கண் இமையில் கருவிழி உருளும் சாயல் தெரிந்ததை வைத்து சொல்கிறேன்.

கண்களை திறவாமலே எடுத்தான்.

‘விக்ரம்..’ அரண்ட குரல் அந்த பக்கம். நீங்கள் கணிப்பது சரி தான். அது ஒரு பெண் தான். அந்த குரலை வைத்து பார்த்தால் அந்த பெண்ணுக்கு இருபதின் தொடக்கத்தில் இருக்கும் வயது. பதட்டத்திலும் இனிமையாக இருக்கிறது குரல்.

அந்த அரண்ட குரலில் விக்ரமின் கண்கள் சட்டென விரித்துக்கொண்டது.

‘விக்ரம்…’ மீண்டும் அந்த குரல்.

‘என்னடி.. என்ன ஆச்சு..?’ விக்ரம் கேட்டான்.

‘சுரேஷ்… சுரேஷ்… சுரேஷ்… போலீஸ்..’ அவளுக்கு இன்னும் இழுத்தது. விக்ரம் அமைதிய…

மிடுக்கான அப்பா

ரகு அவன் வீட்டில் நகத்தை கடித்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தான். அவன் முன்னர் அவனது மார்க் ஷீட் இருந்தது. அவன் முகம் முழுக்க வியர்த்து ஒழுகிக்கொண்டிருந்தது. மின்விசிறியின் ரெகுலேட்டரை ஐந்துக்கு மேல் திருப்ப முடியுமா என அவன் கை அவ்வபோது அதை தடவிக்கொண்டிருந்தது.

அவன் அறையின் கதவு தட்டப்பட்டது. அந்த வீட்டில் இருந்த ஒரே அறை அது. அவனுக்கென்று தனியறையெல்லாம் இல்லை.

‘டே கதவ தொறடா..’ வெளியில் அவன் அம்மா. பரபரவென்று அவன் கைகள் முன்னால் இருந்த பேபர்களை எடுத்து சுருட்டி தலையணைக்கு கீழே திணித்தது. வந்து கதவை திறந்தான்.

‘கதவ மூடிட்டு உள்ள என்ன பண்ற..?’ அவன் அம்மா சந்தேக கண்ணோடு கேட்டுக்கொண்டே கடந்தாள்.

‘சும்மா பாட்டு..’ அவன் இழுத்தான். அவள் அவனை முறைத்துக்கொண்டே கட்டிலுக்கு அடியில் இருந்த வாலியில் இருந்து அரிசியை எடுத்து கையில் இருந்த பாத்திரத்தில் அளந்துக்கொட்டினாள். அவள் எழும் முன் தலையணைக்கு கீழே ஏதோ எட்டி பார்ப்பதை உணர்ந்தாள். அவள் கண்கள் அங்கு சென்றன. ரகு பதற்றமானான்.

தலையணையை தூக்கி கீழே இருந்த பேப்பரை எடுத்தாள். ரகுவின் முகம் இன்னும் வியர்த்துக்கொண்டிருந்தது. கையில் இருந்த பாத்திரத்தை கீழே வைத…

சாந்தம் கொடு ஈசா

Image
சிவமே!
என்னுள் யாம் கொண்ட கனம் யாதும்
வெளியாய் கழியுமென்
நினையை எனக்களிவாயே!
நெஞ்சடைத்த நினைவாற்கும் எண்ணங்களை
நின் பாதமிட்டு உரைகிறேன்
உம் ருத்ரத்தில் அவையை நசுக்கிவிடு
கொஞ்சம் நசுக்கிவிடு..

வலியேதும் நீங்கவில்லை
ஐயன் முகம் திசையில் காணவில்லை
அவர் விழி என் மீது வீழவில்லை
எமை உலகீத்தவர் காத்தலற்றனையே!

உம் படி ஏறிய பயணங்கள்
உம் திசைக்கொண்ட போதியங்கள்
வீணாய் கொண்டாயோ ஈசனே!

ருத்ரம் பயக்கிறேன்.
உத்தை மீறிய ருத்ரம் பயக்கிறேன்.
உரத்த வேகத்தில்
விண் கிழி சத்தத்தில்.
ருத்ரம் பயக்கிறேன்!

கொஞ்சம் சாந்தம் கொடு
என்னுள் எமக்காய் சாந்தம் கொடு சிவனே!

- தம்பி கூர்மதியன்

மெல்லியதாய் ஒரு மாற்று

’வான்நிலா போர்த்திய வெண்மேகத்தின் கிழிசலில் பூமி தாகம் தணிகிறாள்.
தணிந்தப்பின்னும் தொடரும் கிழசலின் அழுகைக்கு பூமி மேலிருக்கும் அரசியல் தாகம் தணிகிறது’
மழையில் தத்தளிக்கும் வெள்ளத்தை பற்றியும், அதை வைத்து அரசியல் காய் நகர்த்துபவர்களை பற்றியும் அவன் நாசூக்காய் சொல்லிமுடித்த நேரம் அங்கு கரகோஷம் எழுந்தது. கண்ணாடியை கொஞ்சம் மூக்கின் மேலே இழுத்துவிட்டுக்கொண்டு அவன் பதில் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக அவன் இருக்கைக்கு சென்று அமர்ந்துக்கொண்டான். அவன் பெயர் ரகு. 
எல்லோரும் கை தட்டிவிட்டு முன்னால் பார்க்க ஒரு பார்வை மட்டும் ரகுவின் மேலே தொடர்ந்து இருந்தது. அந்த பார்வை கொஞ்சம் முட்டை விழிகளை உடையதாய் இருந்தது. ஒற்றை நீள் வரிசையில் இருக்கும் புருவத்தின் கீழே இருந்தது. அழகிய சிறிய மூக்கு ஒன்று இரண்டு கண்களையும் பிரித்துக்கொண்டிருந்தது. அந்த உதடு.. போதும் வர்ணிப்புகள். உங்களுக்கு பிடித்த பெண்ணை நினைத்துக்கொள்ளுங்கள். அவள் தான் அந்த பெண். நான் வைக்கும் பெயர் சுவாதி.
சுவாதியின் கண்கள் ரகுவை பார்த்துக்கொண்டிருந்தது.
அந்த வகுப்பு முடிந்தது. சுவாதி எழுந்து வந்து ரகுவிடம் நின்றாள்.
‘ஏ.. செமயா இருந்துச்சுடா உ…

ஆயாள்

ரவிக்கை மறந்தவள் தலைமுடி இழந்தவள் கூனாகி நின்ற முதுகில் எனை உப்புமூட்டை தூக்கியவள். கதைசொல்லடி என்றால் பாடலாக காலத்தையும் கொட்டிவிடுவாள். சோழனும் சரி சுதந்திர போராட்டமும் சரி சாமியும் சரி இலக்கியமும் சரி அத்தனையும் அவள் கற்பனையில் பாட்டாக என் மூளைக்குள் சுற்றும்.
பல நாட்கள் கடந்து காதல் மனைவியை கரம்பிடிக்கும் செய்தியோடு அவளை காண சென்றேன். அயர்ந்து அவள் மடியில் படுக்க அன்றும் கதைபடலம் ஒன்று. என் தலைகோதிக்கொண்டே தூரத்து வெறிக்கையோடு அவள் சொன்ன பாடல் கதை.
‘செல்லம்மானு ஒருத்தி செங்குருதி முதலா அவ யோனியில வழிய மயக்கம் வந்து பொறவு முழிக்கையில மாமன் நாலு பேரு முறைத்தட்டோட நின்னானாம். பரிசம் போட்டுபுட்டு பல்ல காட்டின கட்ட மாமன் ஒருத்தன் அடுத்த நாலாம் மாசம் முறைக்கட்டி படுக்கைக்கு கூட்டானாம். படுக்கை சமாச்சாரம் பிடிபடும் முன்ன நாலு செத்துப்போச்சாம் அவ நாவு தள்ளிப்போச்சாம் உட்டத புடிச்சுபுட நினச்ச கட்டமாமன் நாலு இரண்டு எட்டா கணக்கு வச்சு முறையா முடிக்கையில.. செல்லம்மா முப்பது வயச தாண்டிப்புட்டா. அன்பு காட்ட வந்த ஆத்தா ’அவர் எப்படி உன்னைய பாக்குறாருனு’ கேட்க செல்லம்மா பதில் ஏதும் சொல்லாம வீட்டு சுத்தி ஓடி வந்த எட்டு புள்ளையையும் …