பிஞ்சு கையின் வருடல்


அந்தி மறையும் நேரம் ஓய்ந்துவிட்ட சோர்வோடு வீட்டினுள் அயர நேரம் பார்த்து காத்துகிடந்தேன். அப்போது ஒரு அலறல் சப்தம்..! சட்டென பதறுகையில் அது எனது அலைப்பேசியின் அழைப்பொலியாக காதில் பாய்ந்தது. என்ன இது இந்நேரத்து எனக்கு அழைப்பென ஒரு வினாக்குறியோடு கை அந்த பச்சை பொத்தானை அழுத்தி காதுக்கு அலைப்பேசியை எடுத்து சென்றது.

எதிர்முனையில் உண்மை அலறல் சப்தம்-அழுகையோடு...!

''யப்பா தம்பி... அக்காவுக்கு உடம்பு முடியாம போச்சு.. ஆஸ்பத்திரியல சேத்திருக்கோம்... இன்னைக்கே ஆயிடும் போலிருக்கு...!'' என்று அழுதுகொண்டே சொன்ன குரலுக்கு சொந்தம் கொண்டாட தூரத்து ஊரில் என் பாட்டி இருந்தார்.

தமிழகத்தின் அதிசிறந்த தொழில்நுட்ப வசதிகள், அதிபயங்கர சாதனங்கள் என அனைத்தும் கொண்ட இடம் என்று பெருமைபட்டுக்கொள்ளும் சென்னையில் ஏனோ மருத்துவமும் மற்ற தொழில் போன்று தான் ஆக்கப்பட்டது. ஜீவிக்கும் ஒரு சிசுவின் மூலம் கூட பணம் எப்படி பறிக்கலாம் என்று பார்க்கும் கூட்டம் சென்னையில் அதிகமானது தான் இந்த அலறல் தூறத்து ஊரிலிருந்து எனக்கு அலைப்பேசி வழியாக கேட்க காரணம்..!

நாளை மறுநாள் நான் என் புது பணியில் அமர்வதற்காக பிரசவத்திற்க்கும் அக்காவை பாட்டியின் துணையில் மாயவரம் ஊரில் விட்டுவிட்டு அம்மாவையும் உடன் அழைத்து இந்த அந்தி தொடங்கும் நேரம் தான் சென்னை வந்துவிட்டேன். இப்போது ஒண்ணும் ஆகாது நாள் இருக்கு என்னும் குருட்டு தைரியம் அங்கே எங்கிருந்து பீறிட்டு வந்தது என்று எனது அப்போதைய மனநிலைக்கே ஒரு கேள்வியை வைத்துவிட்டு நகர்வோம்.

ஒவ்வொரு பெண்ணும் தான் வாழ்நாள் மகிழ்ச்சியாக கொண்டாடும் ஒரு வலி-அது பிரசவ வலி. அங்கே ஒவ்வொரு பெண்ணும் தாய் என்னும் தெய்வ ஒளி பெற அறிகுறி தோன்றுகிறது. அதே நிலை தான் என் அக்காவுக்கும் இப்போது...! வயது முதிர்ந்த என் ரத்தகொதிப்பு பாட்டியோடு கிராமத்து வாழ்வியலில் என் அக்காவின் மாமனாரும் மாமியாரும் மட்டும் அங்கே..! வலி எடுத்த தருவாயில் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் விழி பிதுங்கி மூவரும் நிற்கும் நொடிகள் என் கண்களை சுற்றி ஓடிக்கொண்டே இருக்கையில் என் மனதின் எண்ணங்கள் என் கைகளை இருக்க பிடித்து என் கன்னங்களை அறைந்துகொண்டிருந்தன. அம்மாவை அங்கேயே விட்டு வந்திருந்தால் அம்மா எல்லாத்தையும் பார்த்துக்கொண்டிருப்பார் தானே..! என்னை நானே ஏசிக்கொள்கிறேன்..!

என்ன செய்ய..? வந்துவிட்டேன்..! இப்போது எனக்கான வேலைகள் இன்னும் முடிக்கப்படவில்லை. மாமாவையும் அம்மாவையும் அவசர அவசரமாக நடுசாமத்து ரயில்வண்டியில் பத்திரமாக ஏற்றி மாயவரம் அனுப்பிவிட்டு வீட்டினுள் நுழைந்தேன்.

''முதல் நாள் வேலையா.. அங்கு பிஞ்சு குழந்தையா..?'' உள்ளுக்குள்ளே ஒரு பெருத்த ஓயாத கேள்விகள். ஓய்ந்திருந்த என் உடல் அயர்வை வெறுத்து துயர்வை கொண்டு துயில் கொள்ள மறுக்கிறது. இந்த ஒற்றை இரவு மனதுக்குள் ஆயிரம் கேள்விகள், தனியான நிமிடங்கள் ஒவ்வொன்றும் நரகமாக தெரிந்தது. 

அங்கே என் அலைப்பேசி மீண்டும் ஒலிக்க தொடங்கியது. எடுத்து பேசுகையில் எதிர்திசையில் மீண்டும் கண்ணீரோடு பாட்டி.

'' அக்காவுக்கு பிபி(BP) அதிகமா இருக்காமுடா.. ஆப்பரேஷன் பண்ணனும்னு சொல்லுறாங்க.. நல்லா சாமிய கும்பிட்டுக்கோ தம்பி...'' என்று அவர் சொல்ல என் கைகளில் ஏனோ என்னை அறியாமல் நடுக்கங்கள் உருவெடுத்து தவிக்கின்றன. ஆனால் அவர் சொல்லும் சாமியை விட என் எண்ணங்கள் மீது எனக்கு நம்பிக்கை அதிகம். எண்ணங்கள் அங்கே மகிழ்ச்சி தாங்கி நிற்கிறது இன்னும் நேரம் கடந்த எதிர்காலம் என்று சொல்லிக்கொண்டே இருந்தது.


நடு சாமம் கடந்த 40 நிமிடங்களின் மீண்டும் என் அலைப்பேசி அழைப்பு ஒலிக்கிறது. பரபரவென ஓடிவந்து என் கையில் அலைப்பேசியை எடுத்துக்கொண்டேன். அந்த பச்சை பொத்தானை நெருங்கி நெருங்கி விலகுகிறது என் கை விரல்கள். ஒற்றை கையில் அடங்கிவிடும் அந்த அலைப்பேசியை என் இரு கைகளும் இணைந்து இறுக பிடித்துக்கொள்கிறது. சட்டென பொத்தானை அமுக்கி பேசலானேன்..!

எதிர்திசையில் மாமா..! 

''பாப்பா வந்தாச்சு... பெண் குழந்தை.. ஆப்பரேஷன் தான்..! அக்காவ இன்னும் பாக்கலையாம்.. நான் விழுப்புரம் தாண்டி போயிட்டு இருக்கேன்.. பாட்டி அக்காவ பாத்ததும் உனக்கு ஃபோன் பண்ணுறேன்'' என்று சொல்லிவிட்டு அணைத்தார்.

புதிதாக உலகை ரசிக்க வந்திருக்கும் என் குட்டி பாப்பாவை நினைத்து உள்ளுக்குள் ஆயிரம் மகிழ்ச்சி. ஆனால் நிலை தெரியாமல் இருக்கும் அக்கா எப்படி இருக்கார்.? என்ன ஆனது வேறு அழைப்பு இல்லையே.! உள்ளுக்குள் தோன்றிய அந்த பதற்றம் சிறிது நேரத்தில் மீண்டும் அழைத்த அழைப்பில் நலம் என்ற பதிலில் அடங்கியது.

உள்ளுக்குள் ஆயிரம் மகிழ்ச்சி கொடிகட்டி ஒய்யாரமாய் பறந்திருந்தாலும் நானும் என் அம்மாவோடு பயணித்திருக்கலாமோ..!? என்னும் எண்ணம் என்னை வாட்டி எடுத்தது. புது வேலையில் சேர வேண்டியதற்கான கோப்புகளை தயார் செய்ய வேண்டி என் மகிழ்ச்சியை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டேனோ என்று எனக்குள்ளே ஆயிரம் எண்ணங்கள்..!

இரவின் தூக்கம் கனவாகி போனது. ஒரு நிமிட கண் அயர்வையும் கலைத்திருந்த என் உடல் நாடவில்லை. மகிழ்ச்சிக்கும் ஆயிரம் சக்திகள் இருக்கிறது என்பதை என்னால் இப்போது புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. 

அடுத்த நாள் காலை வந்தது....

முதல் வேலையாக எனது கோப்புகளை தயார் செய்ய கடைகள் என்று அலைந்து கொண்டிருந்தேன். அம்மாவிடம் இருந்து அழைப்பு...

'' பாப்பாவை பாத்துட்டேன்... அக்காவையும் பாத்துட்டேன்.. ரெண்டு பேரும் நல்லா இருக்காங்க''

''சூப்பர் மா.. பாப்பா உத்திரம் நட்சத்திரம் மா, ப,பி,டே,டோ ன்னு எழுத்துல பெயர் வைக்கணும்..'' என்று நானும் அதீத மகிழ்ச்சியில் பேசலானேன். இதுபோன்ற விடயங்களில் நம்பிக்கை இல்லாத என்னையும் நட்சத்திரம் பெயர் என்று பார்க்க வைத்தது என் குடும்பத்தின் நம்பிக்கை தான். பரந்து விரிந்த என் குடும்பத்தில் இதில் நம்பிக்கை என்று அனைவரும் பிடித்து இருக்கும் போது நான் மட்டும் நம்பிக்கை இல்லாமல் இருந்தாலும் அவர்களுக்காக எனது கொள்கைகளை விட்டுகொடுப்பதில் தவறில்லை தானே..! அம்மாவும் நானும் அலாதி மகிழ்ச்சியை பகிர்ந்து கொண்டிருக்கையிலே அம்மாவின் குரல் சட்டென மாறிவிட்டது.

விசித்திரம்..! அந்த நொடி எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. பின்பு தான் தெரிந்தது. அம்மாவிடம் இருந்து அக்கா அலைப்பேசியை வாங்கிவிட்டார் என்று. 

''தம்பி.. என்னடா வரலயா நீ..?'' என்ற அவரது குரல் என்னை மேலும் மேலும் பளார் என்று அறைந்துகொண்டே இருந்தது. 'வேலை.......' என்று இழுத்தது முடிக்காமல் மதியம் பேருந்தை பிடித்துவிட்டேன். அங்கு வீட்டினுள் நாளைக்கு வேலைக்கு எடுத்து போக வேண்டிய கோப்புகள் முதல் கொண்டு கிளம்ப தேவையான அனைத்தையும் எடுத்து தயார் நிலையில் வைத்துவிட்டேன்.

பேருந்தில் 5-6 மணிநேர பயணம் என்பதை அறிவேன். அந்த நேரங்கள் அந்த மணியோடு சேர்ந்த யுகங்களாய் காட்சி தந்தது. என்னை நானே அறியாமல் அங்கே அயர்ந்து போயிருக்கேன். சரியாக 6.30 மணி பொழுதில் மாயவரம் பேருந்து நிலையத்தில் பேருந்து நுழைய படபடவென இறங்கி மருத்துவமனை நோக்கி நடந்தேன். வீதியிலே ஹைதராபாத்தில் இருந்து சற்று முன்னர் மருத்துவமனை வந்திருந்த அப்பா மகிழ்ச்சியோடு வரவேற்றார்.

அப்பாவின் பொன்சிரிப்பு கண்முன்னே தெரியவில்லை. என் கண்கள் மருத்துவமனை உள்ளே எனக்காக காத்திருக்கும் அந்த பிஞ்சு குழந்தையை தேடியது. உள்ளே சென்றேன்..!

தனியான அறையில் உறவினர்கள் அனுமதிக்கமுடியாது என்று சொல்லப்படும் நர்ஸ் கூட்டம் நடுவே எங்கள் வீட்டு குட்டி படுத்திருந்தது. நான் உள்ளே செல்வதை தடுப்பதற்காக இருந்த நர்ஸை எட்டி தள்ளிவிட்டு என் அம்மா எனக்கான வழிவகுத்து தருகையில் என் கால்கள் மெல்ல சிறு பிஞ்சின் அருகில் என்னை அழைத்து சென்றது.

உப்பிய கன்னங்கள், சுருங்கிய கண்கள், குறைய முடி, அகன்ற நெற்றி என அங்கே அமைதியாக படுத்திருந்த குட்டி மூடியிருந்த கண்களை விரித்து என்னை பார்த்தது. பார்த்த அடுத்த நொடி அழுகை...!

என்னை கண்டு பயந்துவிட்டதா என்ன.? அங்கே தூரத்தில் என் பாட்டி,

''நான் வரும்போது என்னைய பாக்கலையேனு கோபத்துல அழுதுகாட்டுதுடா'' என்று சிரித்துக்கொண்டே சொல்கிறார்.

அது பொய் என்று அறிந்தாலும் கேட்க சுகமானதாக தெரிகிறதே.! பொய்கள் பொய்களாகவே உண்மை பேசட்டும் என்று சொல்லிக்கொள்கிறது மனம். என் குரல் உயர்த்தி, ''செல்லக்குட்டி...'' என்று அழைத்த போது அமைதி காத்து குட்டி கண்களை விரித்து என்னை பார்த்தபோது என் பாட்டி சொன்னது உண்மைதானோ என்று அந்த பொய்மைக்கு உண்மை சாயம் பூசி சிரித்திட மகிழ்ந்திட தோன்றியது.

என் கையை குழந்தையின் கைகளின் இடுக்கில் செலுத்தி விரல்களில் தலைக்கு முட்டு கொடுத்து, கைமீது உடம்பை கொண்டு தூக்குகையில் அந்த பொன்வண்ணம் மாறாத உள்ளங்கைகள் என் கன்னத்தை வருடி எடுக்கையில் என்ன ஒரு மகிழ்ச்சியடா..! அந்த உள்ளங்கையில் ஒரு முத்தமும் உள்ளங்காலில் ஒரு முத்தமும் கொடுத்து ஓய்வெடுக்க சொல்லிவிட்டு அக்காவை பார்க்க சென்றேன். நலம்விசாரிப்புகள் பின்னர் இப்போது இரவு 12 மணிக்கு சென்னைக்கு மீண்டும் ரயில்.

சரியாக 6 மணிக்கே சென்னையில் நுழைய வீடு வந்து கிளம்பி 8 மணிக்குள் புதிதாக வேலையில் சேரப்போகும் அலுவலகத்திற்க்கு சென்றாக வேண்டும் என்னும் நிர்பந்தந்தோடு மூன்று நாட்கள் தொடர் பயணமும் களைப்பும் தெரியாமல் விட்டு வந்த பிறகும் அந்த பிஞ்சு விரல்கள் இன்னும் என் கன்னங்களை வருடிகொண்டே தான் இருக்கிறது...!

வேலையில் சேர்ந்துவிட்டேன்...! நாளை விடுமுறை.. மீண்டுமொரு பயணம்.. அந்த பிஞ்சு கையில் வருடலுக்காக..! நாளை தொடங்குகிறேன்..!

அன்புடன்,
தம்பி கூர்மதியன்.

Comments

  1. குழந்தையை தூக்கும் தைரியம் இருந்ததா உங்களுக்கு.. என் இரண்டு குழந்தைகளையும் தூக்க மிகவும் பயந்தேன் நான்..

    ReplyDelete
  2. மழலையின் உணர்வுகளில் மனதைப் பறி கொடுத்த உள்ளத்தின் எண்ணவோட்டங்களைப் பதிவு தாங்கி வந்திருக்கிறது.

    ரசித்தேன் நண்பா.

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

மெரினாவில் ஓர் இரவு! போராட்டக்களம்..

சிட்லபாக்கத்தில் தொடரும் வாழ்வியல் போராட்டம்!

ஏழு நாட்கள்...