Skip to main content

நான்

இதுவரை எதையும் இழக்கவில்லை. இனி இழப்பதற்கென்று எதுவுமில்லை…! வாழ்க்கை ஓட்டத்திலே எதையும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளாமல் எந்தன் பாதையை தேர்ந்தெடுத்து பயணித்துக்கொண்டிருக்கும் என்னை நானே ஒரு காட்டாறு என்று சொல்லிக்கொள்வேன். நிலை தடுமாறி எந்தன் பாதை மாறும் சூழல் வந்தால் என்னைவிட கேவலமாக எனை வஞ்சிக்க இன்னொருவன் பிறந்துதான் வரவேண்டும்.


சாதிக்க நான் பிறக்கவில்லை. சாதனை எனை அடையவே பிறந்திருக்கிறது. என்னை விட அதிகமாக தற்பெருமை பேசிக்கொள்ள ஒரு மூலையில் கூட எவனும் ஜீவித்திருக்க மாட்டான். ஆனால், என்னால் முடியும் என்பதை நானே சொல்லாவிடில் வேறு யார் தான் அதை சொல்லிட முடியும்..? இவ்வாறு நான் பேசுவது கூட தற்பெருமை என்னும் பொருள் கொள்ள முடியும். இதை பார்க்கும் பார்வை என்று ஒதுக்கிவைத்திட முடியுமா? உங்களால் முடியாமல் இருக்கலாம்.. ஆனால் என் பாதைக்கு முட்டுக்கட்டையாக்கும் உங்கள் எண்ணங்களை பார்க்கும் பார்வை தான் காரணம் என்று என்னால் ஒதுக்கி வைத்திட முடியும்..!
சிலர் என்னால் முடியும் என்ற தலைக்கணம் எனக்கு உண்டு என்று வாதிடுவர். என்னிடம் நீங்கள் அவ்வாறு வாதிட வேண்டிய அவசியமில்லை. என்னால் முடிந்ததை கொஞ்சம் மெருகேற்றி எனது அனுபவங்களை குவித்து என்னால் முடியுமென்பதையும் அது எப்படி முடியுமென்பதையும் சொல்கிறேன். எனது அனுபவ பேச்சு உங்களை போன்ற அரவேக்காடு அறியாதார்க்கு அறியாமல் போகலாம். அதற்காக எனக்கு தெரியுமென்பதை சொல்லிக்கொள்ளாமலே இருந்திட நான் இந்த பிரபஞ்சத்தில் காலடி வைக்கவில்லை.

எவரையும் இவன் மதித்திட மாட்டான் என்று எனக்கு ஒரு பெயர் இருக்கிறது. ஒருவேலை அந்த பேச்சு எதையும் இவன் மதித்திட மாட்டான் என்று சொல்லியிருப்பின் நான் கோபம் கொண்டிருப்பேன். இங்கு எவரையும் என்று சொல்வதால் உயிரென்று சொல்லிக்கொள்ளும் மனித பிரஜைகளை குறிப்பதாக நினைக்கிறேன். எனவே இங்கும் உங்கள் கூற்றை நான் ஏற்றே திரிகிறேன். சுயநலமாகிவிட்ட உலகில் எங்கோ ஒரு சமயத்தில் நாம் எல்லோருமே யாரையாவது மதிக்காமல் தான் திரிகிறோம். நான் உங்களை மிகவும் மதிக்கிறேன் என்று ஒருவருக்கு நம்பிக்கை ஊட்டிவிட்டு பின்பு சூழ்நிலையால் மதிக்காமல் போய் அவரை ஏமாற்ற நான் விரும்பவில்லை. அதே சமயம் மதிப்பு என்னும் பெயர் வைத்து பொய்யான முகத்திரையில் ஜால்ரா அடித்து திரியவும் நான் தயாராக இல்லை. அது எனக்கு தேவையற்றது…! நான் எனது திறமையை மதிக்கிறேன். என்னை மட்டுமே இந்த உலகில் உயிரென நாடி வந்த என் உடலுறுப்புகளையும், என் எண்ண ஓட்டங்களையும், எனது ஆசா பாசங்களையும் நான் மிகவும் மதிக்கிறேன்.

இவ்வளவு பேசும் நீ என்னடா சாதித்து விட்டாய் என்று என்னை சிலர் கேட்பர். கேட்கும் முன்பு அவர்கள் என்ன சாதித்திருக்கிறார்கள் என்பதை அவர்கள் நினைத்து பார்க்க மறுக்கிறார்கள். முன்பு சொன்னது போல என்னை நானே மெச்சிக்கொள்ளாவிடில் யார் தான் மெச்சுவார்..? இன்று காலையில் நான் கண்விழித்ததும் சாதனை தான், இன்று கை உயர்த்துவதும் சாதனை தான். நான் நொடிக்கு நொடி சாதிக்கிறேன். சாதிப்பு என்னும் போதை உள்ளுக்குள்ளே ஊரி கிடக்கிறது.

என்னை அறியாத பலரும் என்னை வசை பாடிக்கொண்டே இருப்பர். ஆனால் என்னை அறிந்தார் என்னை புரிந்தார் என்னை ரசிக்க தொடங்கிடுவர். நான் ரசனைக்கு அப்பாற்பட்டவன் அல்ல. அந்த ரசனைக்கும் ரணம் பூசி மகிழும் ஒரு சுயநலவாதி…!

திரும்பும் திசையையும் ரசிப்பேன்.. வீசும் காற்றையும் ரசிப்பேன்…! கடந்த நொடி, நடக்கும் நொடி, வரப்போகும் நொடி என ஒவ்வொன்றையும் ரசித்து லயித்து போயிருக்கேன்..!

என்னை உணர்ந்தோர் சொல்லுவர்.. நான் வாழ்க்கையை பாஸிடிவ் கண்ணோட்டத்தோடு பார்க்கிறேன் என்று. ஆமாம், அவ்வாறு பழகிவிட்டேன். இவ்வாறு பழகாத பலர் எப்படி இப்படி பழகுவது என்று அறியாமல் பிதுங்கி நிற்கின்றனர். ஆனால், இது தூரத்து பறக்கும் பிணந்திண்ணி போல. தூரத்தில் இருந்து பார்த்தால் அழகாக தெரியும், அருகில் பார்த்தால் ஒவ்வொரு வேலையிலும் நரகம் தான். அப்படி என்ன இருந்திட போகிறது என்று உங்கள் சிந்தைக்கு பதிலாக கண்கள் உச்சி பார்த்திடலாம். சொல்கிறேன்…! எதையும் பாஸிட்டிவ்வாக எடுத்துக்கொள்ள பழகிவிட்டால் நீங்கள் எடுத்து செய்யும் எல்லா வேலையும் நெகட்டிவாகவே வந்து சேரும்.

நான் கூறியன அனைத்திலும் பார்வையின் கோணங்கள் வேறுபடும்…! அந்த கோணத்தில் எழுந்திடும் எண்ண ஓட்டங்கள் உங்களுக்கு எண்ண பயக்குமோ அதையே மூளை பிடித்து தொங்கலாட்டம் ஆடிடும். என்னை பார்த்து நீங்கள் மாறவேண்டாம்…!ஆனால் உங்கள் பாதையும் வாழ்க்கையும் உங்கள் கண்ணோட்டத்தில் தான் இருக்கிறது என்பது அறியுங்கள். நான் எனது கண்ணோட்டத்தின் போக்கிலே புது வருடத்தை தொடங்கி செயல்பட விழைகிறேன். அவ்வாறே செயல்படுவேன்.....!

அன்புடன்,
தம்பி கூர்மதியன்.

Comments

  1. ///நான் வாழ்க்கையை பாஸிடிவ் கண்ணோட்டத்தோடு பார்க்கிறேன் என்று. ஆமாம், அவ்வாறு பழகிவிட்டேன்.////

    நெகடிவ்வை மட்டும் பார்த்தால் எப்படி சகோ நிமிர்வது...

    நன்றி நன்றி...

    ReplyDelete
  2. @sutha: நெகட்டிவ்வை மட்டும் பார்க்க தேவையில்லை. ஆனால் எல்லா விசயங்களிலும் பாசிட்டிவ்வாக பார்த்தாலும் பாதிப்பு இருக்கிறது சகோ..

    ReplyDelete
  3. சாதனை என்பது நம் பார்வையில் உள்ளது... கொண்ட கொள்கையில் வழுவாமல் வாழ்வது என் இலக்கு... அதை இது வரை செயல் படுத்தி உள்ளதால் நானும் சாதனையாளனே.... எதிர்மறை கருத்துக்களை அலசி ஆராய்ந்தால் தான் நேர்மறை எண்ணங்கள் துணை புரியும்... பல விஷயங்களை ஒன்றன் பின் ஒன்றாக அடுக்கி விட்டீர்கள்... அருமை..
    ஆங்கில புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள் தோழர்

    ReplyDelete
  4. இனிய காலை வணக்கம் நண்பா,

    நான் எனும் உணர்வினுள் பொந்திந்துக்கும் விடயங்களையும், மற்றவர்கள் எம்மை வஞ்சிக்கையில் தம் பக்கங்களை மறந்து விடுவதையும் அனல் பறக்கும் வார்த்தைகள் கொண்டு பதிவாக்கியிருக்கிறீங்க.

    மனிதனின் யதார்த்தத்தினை விளக்கி நிற்கும் பதிவு.

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

மெரினாவில் ஓர் இரவு! போராட்டக்களம்..

மாலை 6.30 மணி.
இரண்டு கிலோமீட்டர் முன்னிருந்தே பேரணியாக பலர் சென்றுக்கொண்டிருநனர். அங்கங்கே தன்னார்வாலர்கள் நின்று அறிவிப்புகள் செய்துக்கொண்டிருந்தனர். சட்டையில் ஜல்லிக்கட்டுக்கு ஆதரவான வாசக மற்றும் படம் பதிப்பை இலவசமாக நண்பர்கள் செய்துக்கொண்டிருந்தார்கள். வண்டியை நிறுத்திவிட்டு நாங்களும் இணைந்துக்கொண்டோம் நடைபயணத்தில்.
கோஷங்கள் எழுப்பபட்டன. ஆளும் வர்கத்தை எதிர்த்தும், சர்வதேச அரசியலை கேலியாக விமர்சித்தும் கோஷங்கள் போடபட்டன. அப்பொழுதே கிளப்பிவிட்டன நம் ரோமங்களை. அங்கங்கே சில தகாத வார்த்தைகள் இருந்தாலும், அவை தோழர்களின் கோபத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு முறை என்று உணர்ந்து நடந்தோம். கோபத்தை நாகரீகமாக சொல்லும் தமிழ் இனம் என்பதை தோழர்கள் நினைவுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.
எங்கும் நுழைய முடியவில்லை. குடும்பமாக, நண்பர்களாக, தன்னார்வலராக என எங்கினும் கூட்டம் அலைமோதிக்கொண்டிருந்தது. மத்திம பகுதி விவேகானந்தர் இல்லம் தான் எனினும் கலங்கரை விளக்கத்திலிருந்தே அலைகடலென மக்கள் மட்டும் தான் தெரிந்தார்கள்.
நாங்கள் முன்னேறினோம். அங்கங்கே தோழர்கள் பதாதைகளை பகிர்ந்துக்கொண்டார்கள். கோஷ முழக்கமிடையே நாங்கள் முன்னேறி …

ஏழு நாட்கள்...

என் பெயர் ரகு. அடிக்கடி இரவு வரும்பொழுது ஒரு இனிப்பு என்று வாங்கிக்கொண்டு சந்தோசமாக வீடும் ஏறும் அளவுக்கு எனக்கு குடும்பமும் இல்லை. அந்த அளவுக்கு மகிழ்வும் வந்ததில்லை. அதே சமயம், வாழ்க்கை இப்படி ஆகிவிட்டதே என வருந்தும் அளவுக்கும் ஒரு கவலை வந்ததில்லை. வாழ்க்கை என்னும் போக்கில் நாட்களை கடந்து செல்லும் நீங்கள் பார்க்கும் ஒரு சாதாரண மனிதன் தான் நான்.
அம்மா ஊரில். இங்கு தனியாக ரூம் எடுத்து தங்கியிருக்கிறேன். கம்ப்யூட்டர், செல்ஃபோன் போன்னற இக்கால வாழ்க்கை டெக்னாலஜி எதுவும் அண்டாத ஒரு பிரஜை. என்னிடம் இருக்கும் சொத்து என்று சொன்னால் ஒரு மூன்று செட் துணி, ஒரு ஜோடி ஷூ மற்றும் செருப்பு, ஒரு பர்ஸ் மற்றும் ஒரு கைகடிகாரம். இதில் எதில் பாதிப்பு வந்தாலும் உடனே மாற்று வாங்கிவிடுவேன். வேறு எதுவும் செலவு இல்லை. சமீபத்தில் தொலைந்த கடிகாரத்திற்கு பதிலாய் மற்றொன்று குடிக்கொண்டிருக்கிறது. அவ்வளவு தான்.
அன்று அலுவலகத்தில் இருந்தேன்.
‘ரகு… உன்ன சார் உள்ள கூப்பிடுறாரு..’ சக அலுவலர் வந்து சொன்னார்.
‘ரகு… நீங்க சேர்ந்து கொஞ்ச நாள் தான் ஆகுது. ஃபீல்ட் சமயம் இப்போ சரியில்ல. வேலைய விட்டு எல்லாரையும் தூக்கிட்டு இருக்காங…

ஒரு அப்பாவின் வாழ்க்கை

நான் கடைசியா இந்தியா வந்து ஒரு வருசம் கடந்துருச்சு. இப்போ நான் கிளம்பிட்டேன். என்னோட இந்தியாவுக்கு, என்னோட ஊருக்கு, என் சொந்த மண்ணுக்கு போறேன். அதைவிட சந்தோசம் நான் என் அப்பாவ பாக்க போறேன். நினைக்கிறப்பவே மனசு சில்லுனு இருக்கு. அப்பா…
என் அப்பா ஒரு கூத்து ரசிகர். ஊருல நடக்குற ஒரு நாடகம் கூத்து எதையும் விடமாட்டார். அன்னைக்கு ஊருக்குள்ள சங்கரன் குழுவோட நாடகம் நடந்துச்சு. மகாபாரத கதை. கிருஷ்ணன் அர்ஜூனனுக்கு உபதேசம் சொல்லிகிட்டு இருந்தாரு.
’கத்தும் நீதிகூட்டம் காட்டில் ஒரு குரங்காட்டம் ஒன்னு ஆடுது நாட்டில் மழியும் உலகம் ஆட்சி அதை அழிக்கத்தான் புறப்படும் தர்மத்தின் கோட்டை கத்தும் கதமறுக்கும் காட்டில்’
’ஆதாகபட்டது வில்லை ஏந்திக்கொண்டு யோசித்து நிற்கும் அர்ஜூனனிடம் கிருஷ்ணன் சொல்கிறான்.’
‘எது நடந்ததோ அது நன்றாகவே நடந்தது எது நடக்கிறதோ அது நன்றாகவே நடக்கிறது’ என நாடகம் உச்சகட்டத்தில் அக்கால உடையோட நடந்துகிட்டிருந்தப்போ மேடையில ஒருத்தர் இக்கால உடையோட நடந்து வந்து கிருஷ்ணன் காதுல ரகசியம் பேசினாரு. இது என்னடா மகாபாரத்ததுல ஒரு திருப்பம்னு கூட்டமே உத்து பாத்துகிட்டு இருந்தப்போ, கிருஷ்ணர் மக்கள் கூட்டம் இரு…