Skip to main content

இழந்தேன் அல்லேன்.......!

இழப்பு... எல்லாவற்றறையும் இழந்த ஒரு தவிப்பு. இன்னும் இழக்க ஒன்றுமில்லை. என் தேகத்தோடு ஒட்டி இருக்கும் அழுக்கும், அதனூடு கலந்திருக்கும் என் தையல் சட்டைக்கும் பின்னால் என்னோடு பிறந்ததிலிருந்து ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் என் உறுப்புகள் மட்டுமே இப்போது என்னுடன் மிஞ்சியிருக்கிறது.


வாழ்க்கை பாதையில் என்ன கொண்டு பயணிக்க தொடங்கினோம் இங்கு இழந்துவிட்டோம் என்று கூக்குரலிட என்று ஒரு நிமிடம் யோசிக்க தோன்றும். ஆனால் இழந்துதான் போனேன். நான் தொடங்கும் போது எதையும் கொண்டுவரவில்லை தான். ஆனால் எனது பயணத்தின் போது எனது அயராத உழைப்பையும், எனது வேகத்தையும் அதீதமாக செலவு செய்து உருவாக்கிய ஒவ்வொரு செதில்களையும் இழந்திருக்கிறேன். 

போகும் போது நான் எதையும் கொண்டு செல்ல போவதில்லை தான். ஆனால், நான் போகும் போது விட்டுசெல்ல வேண்டியன ஒன்று கூட என்னிடத்தில் இல்லையே.!!  உறவுகளும் என்னை சுற்றி இல்லை-சுயநல உலகமாகி போனதில் யாருக்காக எதற்காக எதை விட்டு செல்ல போகிறாய் என்று என்னை தூரத்தில் ஒரு குரல் கேள்வி கேட்கிறது.

சுற்றி சிரிக்கிறேன். என்னை கேட்கும் கேள்வி கூட தொலைவில் இருந்து தான் வருகிறது. இங்கு கூட கேள்விக்கான உடைமையை நான் இழந்து தான் இருக்கிறேன். ஆனால் அனைத்தையும் இழந்த நான் இந்த கேள்விக்குரிய பதிலுக்கு சொந்தகாரனாய் மாற போகிறேன் என்னும் கர்வத்தோடு சொல்ல தொடங்குகிறேன். சுயநலமாக மாறிவிட்ட உலகில் யாருக்காகவும் நான் எதையும் விட்டுசெல்ல விரும்பவில்லை.

நான் இன்று விட்டு செல்வதால் பிறர் என்னை போற்றி பூஜை செய்ய போவதில்லை. ஆனால் நான் விட்டு செல்வனவற்றில் எங்கோ ஒரு மூலையில் என் உழைப்பு ஒட்டிக்கொண்டுதான் இருக்கும். நான் சென்ற பிறகு யாரையும் வாழ வைக்க நான் விரும்பவில்லை. அப்படி எண்ண நான் ஒன்றும் ஞானியும் இல்லை. இறந்தபிறகும் நான் வாழவிரும்புகிறேன். உழைப்பாக, பொருளாக, உன்னத உயிராக மட்டுமே இந்த உலகில் ஜீவித்திருக்க விரும்புகிறேன். இந்நிலையில் நானும் ஒரு சுயநலவாதியே...! தூரத்து கேட்கும் குரலே... மனதர்களோடு மனித எண்ணங்களோடு பழகிவிட்ட நான் அனைத்தையும் இழந்த சுயநலவாதி தான்.

உயிரினில் இன்னும் என்ன படர்ந்திருக்க போகிறது. மிச்ச சொச்சமான சில வேகமும், இழப்போடு ஒட்டிக்கொண்ட இழிவும், விட்டு நீங்காமல் அடம் பிடிக்கும் விரக்தி மட்டும் தான்.

5 வயதில் பொம்மை கிடைக்கவில்லை என்று விரக்தி அடைந்தேன். பத்து வயதில் விரும்பிய பேனா.. என்று இன்றுவரை எனது விரக்தி பட்டியல் நீண்டுகொண்டே போகிறது. இப்போது என்னால் இவற்றை பெற முடிந்தாலும் அன்று ரசித்தது போல ரசிக்க முடியவில்லை. இங்கேயும் நான் எதையோ இழந்து தான் இருக்கிறேன். நான் இழந்தது பருவமா-இல்லை மனதின் தைரியத்தையா?

தூரத்திலிருந்து கேட்கும் கேள்வியின் பதிலுக்கு சொந்தமாக போவதை எண்ணியே மகிழ்ந்தவன் நான்-என்னால் சாதிக்க முடியாதா...? இழந்தேன் என்று நான் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் நேரத்தை கூட நான் இழந்து கொண்டு தானே இருக்கிறேன். இழப்பை நினைக்கும் போது கூட நான் எதையோ இழந்துகொண்டு தான் இருக்கிறேன். வாழ்க்கை பயணித்தில் நான் எடுத்ததை கொடுத்திருக்கிறேன். எங்கோ இருந்தாலும் நான் இழந்ததாக கருதுவதில் இன்னும் என் பெயர் இருக்க தானே செய்யும்.

அப்படி இருக்கும் போது அது நான் இழந்ததாக ஆகுமா என்ன? நான் எதையும் இழப்பதற்காக பயணத்தை தொடங்கவில்லையே...! போகும் போது எவ்வகையிலும் அதை நான் விட்டு தான் செல்ல போகிறேன். இப்போதும் விட்டு தான் வந்திருக்கிறேன். எங்கோ ஒரு முலையில் நான் இழந்ததாக சொல்லப்படுவன என் பெயரை உச்சரித்து கொண்டு தான் இருக்கும்.

இன்னும் நான் ஈட்டபோகும் அனைத்தும் எனது பெயரை உச்சரிக்க இடத்தை காலியாக வைத்து காத்துகிடக்கும் போது நான் இழந்தேன் இழந்தேன் என்று கூவிக்கிடப்பதில் என்ன பயன்...?

இப்போது என்ன என்னிடம் இருக்கிறது...? என் உழைப்பை என்றும் பறைசாற்ற துடிக்கும் என்னுடன் கலந்த அழுக்கு. உடுக்க ஒற்றை துணியே இல்லாத போது என்னை அலங்கரிக்க அந்த அழுக்கோடு கூடிய எனது சட்டை மற்றும் பேண்டுகள், மற்றும் என்னை எனக்கே அடையாளம் காட்டும் ஒப்பற்ற என் உறுப்பு....! அடடா.! இதை தவிர்த்து எனக்கு வேறு என்ன வேண்டும்...? ஒப்பற்ற செல்வங்களை கொண்டிருக்கிறேனே...! நான் எதையும் இழந்ததில்லை, இழக்க போவதும இல்லை. என்னை விட்டு செல்வன எல்லாம் எங்கோ ஒரு மூலையில் என் பெயரை உச்சரித்து வருகின்றன. என்னிடத்தில் இருப்பன எல்லாம் என் காதுக்குள்ளே என் பெயரை முத்தமிட்டு வருகின்றன. நான் ஈட்டப்போவன எல்லாம் என் பெயரை உச்சி நோக்கி உரக்க சொல்ல காத்துகிடக்கின்றன.

இன்னும் பொருமையாக இருப்பது எதற்காக...!? 

இழந்தேனல்லேன்-ஈட்டிய இருமாப்பு.......! கம்பீரமாக, ஒய்யாரமாக சொல்கிறேன்....... ஒருவித திமிருடனே சொல்கிறேன்.......... இழக்கவில்லை.... இழப்பையும் சேர்த்து ஈட்டிக்கொண்டிருக்கிறேன்.........!

அன்புடன்,
தம்பி கூர்மதியன்

Comments

Popular posts from this blog

மெரினாவில் ஓர் இரவு! போராட்டக்களம்..

மாலை 6.30 மணி.
இரண்டு கிலோமீட்டர் முன்னிருந்தே பேரணியாக பலர் சென்றுக்கொண்டிருநனர். அங்கங்கே தன்னார்வாலர்கள் நின்று அறிவிப்புகள் செய்துக்கொண்டிருந்தனர். சட்டையில் ஜல்லிக்கட்டுக்கு ஆதரவான வாசக மற்றும் படம் பதிப்பை இலவசமாக நண்பர்கள் செய்துக்கொண்டிருந்தார்கள். வண்டியை நிறுத்திவிட்டு நாங்களும் இணைந்துக்கொண்டோம் நடைபயணத்தில்.
கோஷங்கள் எழுப்பபட்டன. ஆளும் வர்கத்தை எதிர்த்தும், சர்வதேச அரசியலை கேலியாக விமர்சித்தும் கோஷங்கள் போடபட்டன. அப்பொழுதே கிளப்பிவிட்டன நம் ரோமங்களை. அங்கங்கே சில தகாத வார்த்தைகள் இருந்தாலும், அவை தோழர்களின் கோபத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு முறை என்று உணர்ந்து நடந்தோம். கோபத்தை நாகரீகமாக சொல்லும் தமிழ் இனம் என்பதை தோழர்கள் நினைவுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.
எங்கும் நுழைய முடியவில்லை. குடும்பமாக, நண்பர்களாக, தன்னார்வலராக என எங்கினும் கூட்டம் அலைமோதிக்கொண்டிருந்தது. மத்திம பகுதி விவேகானந்தர் இல்லம் தான் எனினும் கலங்கரை விளக்கத்திலிருந்தே அலைகடலென மக்கள் மட்டும் தான் தெரிந்தார்கள்.
நாங்கள் முன்னேறினோம். அங்கங்கே தோழர்கள் பதாதைகளை பகிர்ந்துக்கொண்டார்கள். கோஷ முழக்கமிடையே நாங்கள் முன்னேறி …

ஏழு நாட்கள்...

என் பெயர் ரகு. அடிக்கடி இரவு வரும்பொழுது ஒரு இனிப்பு என்று வாங்கிக்கொண்டு சந்தோசமாக வீடும் ஏறும் அளவுக்கு எனக்கு குடும்பமும் இல்லை. அந்த அளவுக்கு மகிழ்வும் வந்ததில்லை. அதே சமயம், வாழ்க்கை இப்படி ஆகிவிட்டதே என வருந்தும் அளவுக்கும் ஒரு கவலை வந்ததில்லை. வாழ்க்கை என்னும் போக்கில் நாட்களை கடந்து செல்லும் நீங்கள் பார்க்கும் ஒரு சாதாரண மனிதன் தான் நான்.
அம்மா ஊரில். இங்கு தனியாக ரூம் எடுத்து தங்கியிருக்கிறேன். கம்ப்யூட்டர், செல்ஃபோன் போன்னற இக்கால வாழ்க்கை டெக்னாலஜி எதுவும் அண்டாத ஒரு பிரஜை. என்னிடம் இருக்கும் சொத்து என்று சொன்னால் ஒரு மூன்று செட் துணி, ஒரு ஜோடி ஷூ மற்றும் செருப்பு, ஒரு பர்ஸ் மற்றும் ஒரு கைகடிகாரம். இதில் எதில் பாதிப்பு வந்தாலும் உடனே மாற்று வாங்கிவிடுவேன். வேறு எதுவும் செலவு இல்லை. சமீபத்தில் தொலைந்த கடிகாரத்திற்கு பதிலாய் மற்றொன்று குடிக்கொண்டிருக்கிறது. அவ்வளவு தான்.
அன்று அலுவலகத்தில் இருந்தேன்.
‘ரகு… உன்ன சார் உள்ள கூப்பிடுறாரு..’ சக அலுவலர் வந்து சொன்னார்.
‘ரகு… நீங்க சேர்ந்து கொஞ்ச நாள் தான் ஆகுது. ஃபீல்ட் சமயம் இப்போ சரியில்ல. வேலைய விட்டு எல்லாரையும் தூக்கிட்டு இருக்காங…

ஒரு அப்பாவின் வாழ்க்கை

நான் கடைசியா இந்தியா வந்து ஒரு வருசம் கடந்துருச்சு. இப்போ நான் கிளம்பிட்டேன். என்னோட இந்தியாவுக்கு, என்னோட ஊருக்கு, என் சொந்த மண்ணுக்கு போறேன். அதைவிட சந்தோசம் நான் என் அப்பாவ பாக்க போறேன். நினைக்கிறப்பவே மனசு சில்லுனு இருக்கு. அப்பா…
என் அப்பா ஒரு கூத்து ரசிகர். ஊருல நடக்குற ஒரு நாடகம் கூத்து எதையும் விடமாட்டார். அன்னைக்கு ஊருக்குள்ள சங்கரன் குழுவோட நாடகம் நடந்துச்சு. மகாபாரத கதை. கிருஷ்ணன் அர்ஜூனனுக்கு உபதேசம் சொல்லிகிட்டு இருந்தாரு.
’கத்தும் நீதிகூட்டம் காட்டில் ஒரு குரங்காட்டம் ஒன்னு ஆடுது நாட்டில் மழியும் உலகம் ஆட்சி அதை அழிக்கத்தான் புறப்படும் தர்மத்தின் கோட்டை கத்தும் கதமறுக்கும் காட்டில்’
’ஆதாகபட்டது வில்லை ஏந்திக்கொண்டு யோசித்து நிற்கும் அர்ஜூனனிடம் கிருஷ்ணன் சொல்கிறான்.’
‘எது நடந்ததோ அது நன்றாகவே நடந்தது எது நடக்கிறதோ அது நன்றாகவே நடக்கிறது’ என நாடகம் உச்சகட்டத்தில் அக்கால உடையோட நடந்துகிட்டிருந்தப்போ மேடையில ஒருத்தர் இக்கால உடையோட நடந்து வந்து கிருஷ்ணன் காதுல ரகசியம் பேசினாரு. இது என்னடா மகாபாரத்ததுல ஒரு திருப்பம்னு கூட்டமே உத்து பாத்துகிட்டு இருந்தப்போ, கிருஷ்ணர் மக்கள் கூட்டம் இரு…