Skip to main content

தொலைக்காட்சி



உன்னை கண்டு பிரமிக்கிறேன்…! என்ன ஒரு விந்தையான அழகு. உன்னில் தான் எத்தனை பரிணாம வளர்ச்சிகள். மெய்சிலிர்க்கிறேன் உன்னை பார்க்கும் போது. கொஞ்சம் பின்நோக்கி என் எண்ணங்கள் பயணிக்கின்றன.

வர்ணமற்று-ஒளி மங்கிய நிலையில் நீ முதல் முதலில் பிறந்த போது எம்மவர் உன்னை தூரத்தில் இருந்து பார்த்தனர். நீ பிறப்பதை தடுக்க பலர் முற்பட்டனர் என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது. நீ கருவாய் இருக்கிறாய் என்று சொல்லும்போதே உன்னை ஏளனிக்க தொடங்கிவிட்டனர். இத்தனையும் தாங்கிய உன் தந்தை உன்னை பெற்றெடுக்க எத்துனை சங்கடத்திருப்பார் என்பதை என்னால் யூகிக்க முடிகிறது.

நீ பிறந்து இந்த மாந்தர்களுக்கு அறிமுகமாகும் போது உன்னை எல்லாரும் வியந்து தான் பார்த்தனர். அத்தனை பூரிப்புகளுக்கு இடையில் எல்லாரும் உனை கண்டு சென்றனர். ஆனால், ஆரம்பகாலத்தில் உன்னை எவரும் தன் வீட்டினுள் சேர்க்க தயாராக இல்லை.

என்ன காரணமாக இருக்கும்..? ஒரு வேளை வர்ணமற்ற நிலையில் நீ இருப்பதால் ‘கருப்பர்’ என்று சொல்லி ஒதுக்கி வைத்திட நினைத்தார்களா..? ஒதுக்கி வைப்பதற்கு காரணிகளை நான் என்ன எங்கள் ஆட்களுக்கு சொல்லியா தரவேண்டும்?

போட்டி பொறாமைகள் என்று வந்துவிட்டால்-நீ எங்கே முந்திகொண்டு எங்களை அடிமைபடுத்தி விடுவாயோ என்று பயந்து உனை ஒதுக்கி வைக்கவே நினைத்தார் போலும்.

அவர்கள் நினைப்பிலும் தவறில்லை. முன்னோர்கள் கணிப்பு என்றும் சரியாக தான் இருக்கும் என்பதை நான் உன்னில் உணர்கிறேன். ஒதுக்கி வைக்கின்றனர் என்று உனக்காக பல விழிப்புணர்வு செய்கைகளை செய்து வந்தால் இப்போது நீ எங்களை அடிமைபடுத்திதான் வைத்திருக்கிறாய்.

ஒவ்வொரு வீட்டிலும் நீ நுழைவதற்கு எத்தகைய கடின உழைப்பு தேவைபடும் என்பதை நான் அறிவேன். ஒவ்வொரு வீட்டிற்காகவும் உன்னையே நீ எவ்வகையில் மாற்றியிருக்கிறாய் என்பதையும் நான் அறிவேன். ஆனால், நீ கடினித்து உழைத்தாய் அதனால் உனக்கு கீழ் நாங்கள் எல்லாம் கண்டிப்பாக இருந்து தான் ஆகவேண்டும் என்று நீ சொல்வது எவ்வகையில் சிறப்பு என்பதை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

அன்று, கோடிகளில் மக்கள் தொகை இருப்பின் கோடிகளில் சிந்தனை சிதறிக்கிடக்கும். ஆனால், இன்று கோடிகளின் மக்கள் தொகை லட்சத்தின் சிந்தனையில் மட்டுமே முடங்கிபோய்விட என்ன காரணம்? எனக்கு தேவையான ஒன்றை வேறொருவன் சிந்தனை கொண்டு நீ எனக்கு தந்துவிடுகிறாய். அதனால் நான் சிந்திக்க வேண்டிய வேலையில்லை. என்னைப்போல் எத்தனை பேர்..? அத்தனை பேரின் சிந்தனையையும் நீ முடக்கி இதுதான் வளர்ச்சி என்ற தவறான போதனையை செய்து கொண்டிருக்கிறாய்.

நாடெங்கும்.. ஊரெங்கும்… வீடெங்கும்.. நீ நீ நீ! நீ மட்டுமே எங்கும் நிறைந்திருக்கிறாய். மனிதனை தன் வேலையை பார்க்க விடாமல் உன்னிலே மூழ்கி லயித்திருக்கும்படி நீ ஒரு மங்குனி போதையை எம்மவர் மனதில் திளைக்க வைத்துவிட்டாய்.

சரித்திரக்காரன் என்று உனை எண்ணினேன். ஆனால் கண்டிப்பாக இல்லை. நீ ஒரு சதிகாரன்..! என்ன செய்ய வேண்டும்..? எப்படி செய்ய வேண்டும் என்று நீ முன்னரே கணிக்காமல் இருக்கலாம். ஆனால் உந்தன் நொடிப்பொழுது தந்திரம் எந்தன் ஆயிர நொடிகளை அழிக்கிறது. என்னிடமே ஆயிரம் நொடி என்றால் என்னை போல கோடி நபர்கள். கோடியான ஒவ்வொரு நபரின் ஒவ்வொரு ஆயிரம் நொடி என்று பார்த்தால்- கொஞ்சம் மலைத்து போய் தான் உனை பார்க்கிறேன்.

இன்னும் நான் சாதிக்க பல விடயங்கள் இருக்கின்றன. என்னைப்போல குமுறிக்கொண்டிருக்கும் பலர் என்னுடன் இருக்கின்றனர். அனைவரின் வாழ்வையும் அள்ளி நீ ருசித்துக்கொண்டிருக்கிறாய். நீ ருசிக்கும் ஒவ்வொன்றும் எங்களது கோபம், ஆத்திரம் என்பதை உணர்ந்துகொள். சாதிக்க துடிக்கும் எங்களை போன்றவர்களுக்கு நீ ஒரு முட்டுக்கட்டை தான். வளரதுடிக்கும் இளைய சமுதாயத்தை அநாகரீக காட்சிகள் மூலம் சீரழிவு பாதையை போதிக்கும் சிறப்பற்ற ஆசானும் நீயே..! வளரும் குழந்தைகளின் உடல் சிறப்பை குறைத்து உன்னுக்குள்ளே அவர்களது உலகத்தை அடைத்து சிரித்து மகிழ்கிறாயே..! உனை எங்ஙனம் ஏசுவது என்பதே எனக்கு தெரியவில்லை.

பிறகு…. ஒரு நிமிடம்…! என் நண்பனிடம் இருந்து அலைப்பேசி அழைப்பு..!

‘’சொல்லு மச்சி.. அப்படியா..? என்னடா சொல்லுற..? எப்போடா..? எத்தனை பேர்…? வெளையாடாத டா.. எதுல… எந்த சேனல்..? இருடா பாக்குறன்…’’

--
ஜப்பானில் எங்கள் சொந்தகாரர் வேலைசெய்யும் கம்பேனி ஒன்றில் தீ பற்றி எரிகிறதாம். NDTVல் அதன் காட்சிகள் ஒளிபரப்பாகிறதாம்…! கொஞ்சம் NDTVக்கு உனை மாற்றிக்கொள்கிறேன்…!
--

தம்பி கூர்மதியன்

Comments

Popular posts from this blog

மெரினாவில் ஓர் இரவு! போராட்டக்களம்..

மாலை 6.30 மணி.
இரண்டு கிலோமீட்டர் முன்னிருந்தே பேரணியாக பலர் சென்றுக்கொண்டிருநனர். அங்கங்கே தன்னார்வாலர்கள் நின்று அறிவிப்புகள் செய்துக்கொண்டிருந்தனர். சட்டையில் ஜல்லிக்கட்டுக்கு ஆதரவான வாசக மற்றும் படம் பதிப்பை இலவசமாக நண்பர்கள் செய்துக்கொண்டிருந்தார்கள். வண்டியை நிறுத்திவிட்டு நாங்களும் இணைந்துக்கொண்டோம் நடைபயணத்தில்.
கோஷங்கள் எழுப்பபட்டன. ஆளும் வர்கத்தை எதிர்த்தும், சர்வதேச அரசியலை கேலியாக விமர்சித்தும் கோஷங்கள் போடபட்டன. அப்பொழுதே கிளப்பிவிட்டன நம் ரோமங்களை. அங்கங்கே சில தகாத வார்த்தைகள் இருந்தாலும், அவை தோழர்களின் கோபத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு முறை என்று உணர்ந்து நடந்தோம். கோபத்தை நாகரீகமாக சொல்லும் தமிழ் இனம் என்பதை தோழர்கள் நினைவுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.
எங்கும் நுழைய முடியவில்லை. குடும்பமாக, நண்பர்களாக, தன்னார்வலராக என எங்கினும் கூட்டம் அலைமோதிக்கொண்டிருந்தது. மத்திம பகுதி விவேகானந்தர் இல்லம் தான் எனினும் கலங்கரை விளக்கத்திலிருந்தே அலைகடலென மக்கள் மட்டும் தான் தெரிந்தார்கள்.
நாங்கள் முன்னேறினோம். அங்கங்கே தோழர்கள் பதாதைகளை பகிர்ந்துக்கொண்டார்கள். கோஷ முழக்கமிடையே நாங்கள் முன்னேறி …

ஏழு நாட்கள்...

என் பெயர் ரகு. அடிக்கடி இரவு வரும்பொழுது ஒரு இனிப்பு என்று வாங்கிக்கொண்டு சந்தோசமாக வீடும் ஏறும் அளவுக்கு எனக்கு குடும்பமும் இல்லை. அந்த அளவுக்கு மகிழ்வும் வந்ததில்லை. அதே சமயம், வாழ்க்கை இப்படி ஆகிவிட்டதே என வருந்தும் அளவுக்கும் ஒரு கவலை வந்ததில்லை. வாழ்க்கை என்னும் போக்கில் நாட்களை கடந்து செல்லும் நீங்கள் பார்க்கும் ஒரு சாதாரண மனிதன் தான் நான்.
அம்மா ஊரில். இங்கு தனியாக ரூம் எடுத்து தங்கியிருக்கிறேன். கம்ப்யூட்டர், செல்ஃபோன் போன்னற இக்கால வாழ்க்கை டெக்னாலஜி எதுவும் அண்டாத ஒரு பிரஜை. என்னிடம் இருக்கும் சொத்து என்று சொன்னால் ஒரு மூன்று செட் துணி, ஒரு ஜோடி ஷூ மற்றும் செருப்பு, ஒரு பர்ஸ் மற்றும் ஒரு கைகடிகாரம். இதில் எதில் பாதிப்பு வந்தாலும் உடனே மாற்று வாங்கிவிடுவேன். வேறு எதுவும் செலவு இல்லை. சமீபத்தில் தொலைந்த கடிகாரத்திற்கு பதிலாய் மற்றொன்று குடிக்கொண்டிருக்கிறது. அவ்வளவு தான்.
அன்று அலுவலகத்தில் இருந்தேன்.
‘ரகு… உன்ன சார் உள்ள கூப்பிடுறாரு..’ சக அலுவலர் வந்து சொன்னார்.
‘ரகு… நீங்க சேர்ந்து கொஞ்ச நாள் தான் ஆகுது. ஃபீல்ட் சமயம் இப்போ சரியில்ல. வேலைய விட்டு எல்லாரையும் தூக்கிட்டு இருக்காங…

ஒரு அப்பாவின் வாழ்க்கை

நான் கடைசியா இந்தியா வந்து ஒரு வருசம் கடந்துருச்சு. இப்போ நான் கிளம்பிட்டேன். என்னோட இந்தியாவுக்கு, என்னோட ஊருக்கு, என் சொந்த மண்ணுக்கு போறேன். அதைவிட சந்தோசம் நான் என் அப்பாவ பாக்க போறேன். நினைக்கிறப்பவே மனசு சில்லுனு இருக்கு. அப்பா…
என் அப்பா ஒரு கூத்து ரசிகர். ஊருல நடக்குற ஒரு நாடகம் கூத்து எதையும் விடமாட்டார். அன்னைக்கு ஊருக்குள்ள சங்கரன் குழுவோட நாடகம் நடந்துச்சு. மகாபாரத கதை. கிருஷ்ணன் அர்ஜூனனுக்கு உபதேசம் சொல்லிகிட்டு இருந்தாரு.
’கத்தும் நீதிகூட்டம் காட்டில் ஒரு குரங்காட்டம் ஒன்னு ஆடுது நாட்டில் மழியும் உலகம் ஆட்சி அதை அழிக்கத்தான் புறப்படும் தர்மத்தின் கோட்டை கத்தும் கதமறுக்கும் காட்டில்’
’ஆதாகபட்டது வில்லை ஏந்திக்கொண்டு யோசித்து நிற்கும் அர்ஜூனனிடம் கிருஷ்ணன் சொல்கிறான்.’
‘எது நடந்ததோ அது நன்றாகவே நடந்தது எது நடக்கிறதோ அது நன்றாகவே நடக்கிறது’ என நாடகம் உச்சகட்டத்தில் அக்கால உடையோட நடந்துகிட்டிருந்தப்போ மேடையில ஒருத்தர் இக்கால உடையோட நடந்து வந்து கிருஷ்ணன் காதுல ரகசியம் பேசினாரு. இது என்னடா மகாபாரத்ததுல ஒரு திருப்பம்னு கூட்டமே உத்து பாத்துகிட்டு இருந்தப்போ, கிருஷ்ணர் மக்கள் கூட்டம் இரு…