Skip to main content

முற்றுப்பெறாத ஒரு முற்றுப்புள்ளி




மறிக்கும் உலகில் மதிக்கெட்டு திரிய யாம் மடையன் அல்லோம். அத்தகைய பெயருண்டு யாம் ஜீவித்திருக்க விரும்பற்றோம். யாம் என்ன செய்ய பிறந்தோம்.. எத்தகைய தடையவிழ்த்து ததும்பும் இவ்வாழ்வில் மிதந்துக்கொண்டிருக்கிறோம் என்று யாம் அறிவோம். பாதை மாறி சிந்தை சிதைவுற்று சித்தம் கலங்கிடமாட்டோம். யாம் என்றும் சித்தம் கலங்கிட மாட்டோம்.

பருகுநீர் கேட்கா மீன்-உயிரிற்றிருக்க நீர்மட்டம் மட்டும் கேள்வித்து உயிர்கோலை ஊன்றி பிடித்திருக்கையில்-மனிதனாய் உயிர்கொண்டு யாம் சகல வசதி வாய்சோறு பெற்றும் பொறுக்காது பருகு நீர் மட்டுமன்றி கனிம சுத்திகரித்த நீர் வேண்டி மீன் நிற்பது போல போதா குறை போதையென போதி போதி என உள்மூளை போதிக்க தூண்ட தூண்ட துகளற்று போராடி போராடி என்ன வாகை சூட சூளுரைத்தோம்...? ஒட்ட துணியற்று ஒய்யார கூடாரம் வேண்டுவதோ..? எவ்வாகை எனை அடையும்.. யாம் யமக்குள்ளே அடைப்பட்டு எம் ஆசைக்குள்ளே சீரழிந்து சுக்குநூறாயாகிறோம்...!

எமக்கு அடைய என்று இன்னும் ஆயிரம் இருக்கலாம்..! ஆனால், யாம் அடைந்தோம் என்று இருமாப்பு என்றும் கொள்ளமாட்டோம். யாம் அடைந்தோம் அவை அடைந்ததாய் சொல்லிக்கொள்கிறோம்.. அடையாததை அடைவோம் என்கிறோம்..! அடைய முடியாது என்னும் வார்த்தை எந்தன் அகராதியின் அனைத்து பக்கத்திலும் தேடியும் கிடைக்கவில்லை.

எந்தன் தேவையை அடைய முற்படுவோம். கேட்பார் தேவையற்றது என்பார். சொல்வார்-தேவையை அடைய தெரியாதார். வாய் சொல் வீரனாகினார் அவர்பால்... உணர்வு பொங்கிய வீரனாகினோம் எம்பால்.

இன்னும் சொல்லிக்கொள்ள திறமைகள் ஆயிரம் எம்மில் புதைவுற்றும் கொஞ்சம் கொஞ்சுண்டதாய் சிதைவுற்றும் மறைந்து போய் ஏளனிக்கலாம். ஆனால் யம்மில் அடங்கியன எம்மில் தான் இருக்கின்றன. இன்று அற்றியனால் நாளையோ.. அற்று மறுநாளில் ஒருநாள் அது வெகுண்டு விண்ணை முட்டுகையில் ஏளனிப்பார் பொதுகூட்டம் எட்டி பிரமிக்கும்..

நாளை எம் இருப்பை அறியோம்.. எண்ணங்களை முடிக்க நேரங்கள் எமக்காக காத்து நின்றுக்கொண்டிருக்கவில்லை. இன்னும் யாம் சாதிக்க வேண்டிய சரித்திரங்களும்.. உருவாக வேண்டிய சரித்திரங்களும் ஆயிரம் கொட்டிக்கிடக்கின்றன. யம் சிந்தையும் அதனூடு உருவாகும் தெளிவும் அந்த சரித்திரங்களை நோக்கியே படையெடுத்துக்கொண்டிருக்கின்றன.

உலகத்தோடு தனியொரு போராளியாக யாம் படையெடுத்துக்கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் உமது பார்வையில் நான் கூட்டத்தின் கூட்டமாக உம்மை எதிர்ப்பவனாகவும் நீ தனியான போராளியாக விடபட்டதாகவும் தெரியலாம். இவை தான் உலகம் என்று உணரும் வரையில் நிசப்தம் என்றே அறியாமல் கனா உலகில் விழித்துக்கொண்டே நித்திரையில் இருக்கிறாய் என்று சொல்லலாம்.

யாம் விழித்துக்கொண்டோம்.. போருக்கு தயாராகிவிட்டோம்..! இன்னும் எத்தனை அழிவுகளையும் ஆக்கங்களையும் தருவோம் என்று எமக்கு தெரியாது. ஆனால், யாம் போராளியாக களமிறங்கி வாகை சூடுவோம்.. அற்று போராளியாக செவ்வுயிர் நீப்போம்..! அற்றுதலாய் புறமுதுகிட்டு எச்சம் புசித்திடமாட்டோம்.

எமது பாதையை தேர்ந்தெடுத்து அதில் யாம் சரியாக ஒரு பயணம் மேற்கொண்டு வருகிறோம். அதில் சிறு சிதைவுகளோ, மாற்றமோ ஏற்படுமேயானால் அதன் காரணிகள் சுக்கு நூறாகி சிதைவுற்றிடும் மறவாதே...!!!

எந்தன் பாதை.. எந்தன் வாழ்க்கை.. எந்தன் வெற்றி.. எந்தன் முடிவு.............! இதுவே எமது கோட்பாடு. இதன் வழியே எம் பயணம்.............

முற்றுப்பெறாத ஒரு முற்றுப்புள்ளியாக... இன்னும் யாம் பயணித்துக்கொண்டிருக்கிறோம்...! இலக்கற்று...

--
தம்பி கூர்மதியன்

Comments

Popular posts from this blog

மெரினாவில் ஓர் இரவு! போராட்டக்களம்..

மாலை 6.30 மணி.
இரண்டு கிலோமீட்டர் முன்னிருந்தே பேரணியாக பலர் சென்றுக்கொண்டிருநனர். அங்கங்கே தன்னார்வாலர்கள் நின்று அறிவிப்புகள் செய்துக்கொண்டிருந்தனர். சட்டையில் ஜல்லிக்கட்டுக்கு ஆதரவான வாசக மற்றும் படம் பதிப்பை இலவசமாக நண்பர்கள் செய்துக்கொண்டிருந்தார்கள். வண்டியை நிறுத்திவிட்டு நாங்களும் இணைந்துக்கொண்டோம் நடைபயணத்தில்.
கோஷங்கள் எழுப்பபட்டன. ஆளும் வர்கத்தை எதிர்த்தும், சர்வதேச அரசியலை கேலியாக விமர்சித்தும் கோஷங்கள் போடபட்டன. அப்பொழுதே கிளப்பிவிட்டன நம் ரோமங்களை. அங்கங்கே சில தகாத வார்த்தைகள் இருந்தாலும், அவை தோழர்களின் கோபத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு முறை என்று உணர்ந்து நடந்தோம். கோபத்தை நாகரீகமாக சொல்லும் தமிழ் இனம் என்பதை தோழர்கள் நினைவுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.
எங்கும் நுழைய முடியவில்லை. குடும்பமாக, நண்பர்களாக, தன்னார்வலராக என எங்கினும் கூட்டம் அலைமோதிக்கொண்டிருந்தது. மத்திம பகுதி விவேகானந்தர் இல்லம் தான் எனினும் கலங்கரை விளக்கத்திலிருந்தே அலைகடலென மக்கள் மட்டும் தான் தெரிந்தார்கள்.
நாங்கள் முன்னேறினோம். அங்கங்கே தோழர்கள் பதாதைகளை பகிர்ந்துக்கொண்டார்கள். கோஷ முழக்கமிடையே நாங்கள் முன்னேறி …

ஏழு நாட்கள்...

என் பெயர் ரகு. அடிக்கடி இரவு வரும்பொழுது ஒரு இனிப்பு என்று வாங்கிக்கொண்டு சந்தோசமாக வீடும் ஏறும் அளவுக்கு எனக்கு குடும்பமும் இல்லை. அந்த அளவுக்கு மகிழ்வும் வந்ததில்லை. அதே சமயம், வாழ்க்கை இப்படி ஆகிவிட்டதே என வருந்தும் அளவுக்கும் ஒரு கவலை வந்ததில்லை. வாழ்க்கை என்னும் போக்கில் நாட்களை கடந்து செல்லும் நீங்கள் பார்க்கும் ஒரு சாதாரண மனிதன் தான் நான்.
அம்மா ஊரில். இங்கு தனியாக ரூம் எடுத்து தங்கியிருக்கிறேன். கம்ப்யூட்டர், செல்ஃபோன் போன்னற இக்கால வாழ்க்கை டெக்னாலஜி எதுவும் அண்டாத ஒரு பிரஜை. என்னிடம் இருக்கும் சொத்து என்று சொன்னால் ஒரு மூன்று செட் துணி, ஒரு ஜோடி ஷூ மற்றும் செருப்பு, ஒரு பர்ஸ் மற்றும் ஒரு கைகடிகாரம். இதில் எதில் பாதிப்பு வந்தாலும் உடனே மாற்று வாங்கிவிடுவேன். வேறு எதுவும் செலவு இல்லை. சமீபத்தில் தொலைந்த கடிகாரத்திற்கு பதிலாய் மற்றொன்று குடிக்கொண்டிருக்கிறது. அவ்வளவு தான்.
அன்று அலுவலகத்தில் இருந்தேன்.
‘ரகு… உன்ன சார் உள்ள கூப்பிடுறாரு..’ சக அலுவலர் வந்து சொன்னார்.
‘ரகு… நீங்க சேர்ந்து கொஞ்ச நாள் தான் ஆகுது. ஃபீல்ட் சமயம் இப்போ சரியில்ல. வேலைய விட்டு எல்லாரையும் தூக்கிட்டு இருக்காங…

ஒரு அப்பாவின் வாழ்க்கை

நான் கடைசியா இந்தியா வந்து ஒரு வருசம் கடந்துருச்சு. இப்போ நான் கிளம்பிட்டேன். என்னோட இந்தியாவுக்கு, என்னோட ஊருக்கு, என் சொந்த மண்ணுக்கு போறேன். அதைவிட சந்தோசம் நான் என் அப்பாவ பாக்க போறேன். நினைக்கிறப்பவே மனசு சில்லுனு இருக்கு. அப்பா…
என் அப்பா ஒரு கூத்து ரசிகர். ஊருல நடக்குற ஒரு நாடகம் கூத்து எதையும் விடமாட்டார். அன்னைக்கு ஊருக்குள்ள சங்கரன் குழுவோட நாடகம் நடந்துச்சு. மகாபாரத கதை. கிருஷ்ணன் அர்ஜூனனுக்கு உபதேசம் சொல்லிகிட்டு இருந்தாரு.
’கத்தும் நீதிகூட்டம் காட்டில் ஒரு குரங்காட்டம் ஒன்னு ஆடுது நாட்டில் மழியும் உலகம் ஆட்சி அதை அழிக்கத்தான் புறப்படும் தர்மத்தின் கோட்டை கத்தும் கதமறுக்கும் காட்டில்’
’ஆதாகபட்டது வில்லை ஏந்திக்கொண்டு யோசித்து நிற்கும் அர்ஜூனனிடம் கிருஷ்ணன் சொல்கிறான்.’
‘எது நடந்ததோ அது நன்றாகவே நடந்தது எது நடக்கிறதோ அது நன்றாகவே நடக்கிறது’ என நாடகம் உச்சகட்டத்தில் அக்கால உடையோட நடந்துகிட்டிருந்தப்போ மேடையில ஒருத்தர் இக்கால உடையோட நடந்து வந்து கிருஷ்ணன் காதுல ரகசியம் பேசினாரு. இது என்னடா மகாபாரத்ததுல ஒரு திருப்பம்னு கூட்டமே உத்து பாத்துகிட்டு இருந்தப்போ, கிருஷ்ணர் மக்கள் கூட்டம் இரு…