Skip to main content

கருப்பழகி



வட்ட முகத்துக்காரி
வத்தாத சிரிப்புக்காரி
கருத்த மேனியில-முட்ட
கண்விழிக்கு சொந்தகாரி...!

ஊரெல்லாம் தேடுதடா
செவத்த செம்மேனி
உசுரா கெடக்காடா-என்
கருத்த கண்ணழகி...!

மொதசா வண்டிகட்டி போகுறப்போ
உச்சுத்தெரு ஊருக்கெல்லாம்
ஒரே ஒச்சுசத்தம்...
'பட்டுத்தெரு பண்ணைய மொவன்
கருத்த கருவண்ட கட்டிகிட்டானாம்...'

தேடிதெருவெல்லாம் சுருண்ட வண்டியில
ஓரத்துல என்சிறுக்கி கண்ணுக்குள்ள
வழியதுடிச்சதடா - அவ முட்ட கண்ணு கண்ணீரு...!

அரண்டு போன பேச்சு ஒண்ணு
வாய் தவறி கொட்டிபோக
'கருத்த களவாணினு கொட்டிப்போறீரா..?'ன்னு
அவ கேட்ட கேள்வியொன்னு பொடனியில பொத்திகிட்டு
பொசுக்குன்னு பொறிதட்டுது...!!

வயித்த தள்ளிகிட்டா வாச்சப்புள்ள...
உசுரு கூட்டிகிட்டா அவ உடம்புக்குள்ள..!
'கருத்தபுள்ள கூடுகட்டிகிச்சு...'ன்னு
ஊரு சொன்ன பேச்சுக்கெல்லாம்...
'அய்த்தன்' சீம செவத்துகாரரு
புள்ள செவந்து சிரிக்கும்பாருன்னு
சொல்லி பீத்துவாளாக்கும்...!!

சீம செவத்துக்காரன் சிறுவண்டு பொறந்துருச்சு...!
மாமன் மனசுக்குள்ள மத்தாப்பு கொளுத்திருச்சு...!
திரை விளக்கி பாக்கையில
என் கருத்த சிறுக்கி கையில
அவ கருத்த சின்ன புள்ள...!!!

ஆசை நெருங்க நெருங்க
எம்புள்ளய காண நெருங்கையில..
திருப்பிகிட்டு தெசமாத்தி
குரல்ல நடி கசிய சொன்னாளப்பா....!!
'யய்யா இது கருத்தப்புள்ளயா......!!!'
சொன்ன சொல்லுக்குள்ள ஆயிரம் கண்ணீரு
அங்க திரும்பிருக்க மனசுக்குள்ள முழுதா கண்ணீரு...!

'ஆசை கருத்தகாரி..
என் மீசைக்கு சொந்தகாரி..
கருப்பச்சி களவாணி
என் உசுரே உன்னுதுதானடி..
கருத்த ஒத்த கண்ணு வச்சிருந்தேன்..
ரெண்டாம் கண்ணு தந்த
என் சீம சிறுக்கி பொண்டாட்டி...!
கண்ணு தவிக்குதடி
கண்ணீரா கசியுதடி
மாமன் மசிஞ்சதெல்லாம்-இந்த
கருத்தச்சிக்காகனு மறந்துருச்சா..
தேடும் தெசயெல்லாம் நான் தேட கெடச்சுரும்மா?
என் சொக்கதங்க கருப்பச்சி...
வட்ட முக சொப்பனக்காரி..!
மூத்த வண்ணங்கொண்ட என் வாக்கியகாரி..
சொல்ல சொல் தாண்டாத என் கருப்பழகி..!
கொண்டாருடி என் சிறுத்த கருப்பழகிய...'

கசியிது கண்ணீரு
என் கருத்தாயி கண்ணிலிருந்து..
முறைதட்டிய கண்ணீரில்ல..
இந்த மாமன் முறைய நெனச்சு வந்த
ஆனந்த கண்ணீரு...!

ஒத்த குழந்த கையிலயும்
ஒத்த குழந்த மாருலயும்
ஓஞ்சு சாஞ்சுருக்கு....
இந்த மாமன் கருத்த மீசைய
உரசி தூக்கிவிட்ட...
என் ரெட்ட கருப்பழகிங்க...!!!

-தம்பி கூர்மதியன்



Comments

Popular posts from this blog

மெரினாவில் ஓர் இரவு! போராட்டக்களம்..

மாலை 6.30 மணி.
இரண்டு கிலோமீட்டர் முன்னிருந்தே பேரணியாக பலர் சென்றுக்கொண்டிருநனர். அங்கங்கே தன்னார்வாலர்கள் நின்று அறிவிப்புகள் செய்துக்கொண்டிருந்தனர். சட்டையில் ஜல்லிக்கட்டுக்கு ஆதரவான வாசக மற்றும் படம் பதிப்பை இலவசமாக நண்பர்கள் செய்துக்கொண்டிருந்தார்கள். வண்டியை நிறுத்திவிட்டு நாங்களும் இணைந்துக்கொண்டோம் நடைபயணத்தில்.
கோஷங்கள் எழுப்பபட்டன. ஆளும் வர்கத்தை எதிர்த்தும், சர்வதேச அரசியலை கேலியாக விமர்சித்தும் கோஷங்கள் போடபட்டன. அப்பொழுதே கிளப்பிவிட்டன நம் ரோமங்களை. அங்கங்கே சில தகாத வார்த்தைகள் இருந்தாலும், அவை தோழர்களின் கோபத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு முறை என்று உணர்ந்து நடந்தோம். கோபத்தை நாகரீகமாக சொல்லும் தமிழ் இனம் என்பதை தோழர்கள் நினைவுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.
எங்கும் நுழைய முடியவில்லை. குடும்பமாக, நண்பர்களாக, தன்னார்வலராக என எங்கினும் கூட்டம் அலைமோதிக்கொண்டிருந்தது. மத்திம பகுதி விவேகானந்தர் இல்லம் தான் எனினும் கலங்கரை விளக்கத்திலிருந்தே அலைகடலென மக்கள் மட்டும் தான் தெரிந்தார்கள்.
நாங்கள் முன்னேறினோம். அங்கங்கே தோழர்கள் பதாதைகளை பகிர்ந்துக்கொண்டார்கள். கோஷ முழக்கமிடையே நாங்கள் முன்னேறி …

ஏழு நாட்கள்...

என் பெயர் ரகு. அடிக்கடி இரவு வரும்பொழுது ஒரு இனிப்பு என்று வாங்கிக்கொண்டு சந்தோசமாக வீடும் ஏறும் அளவுக்கு எனக்கு குடும்பமும் இல்லை. அந்த அளவுக்கு மகிழ்வும் வந்ததில்லை. அதே சமயம், வாழ்க்கை இப்படி ஆகிவிட்டதே என வருந்தும் அளவுக்கும் ஒரு கவலை வந்ததில்லை. வாழ்க்கை என்னும் போக்கில் நாட்களை கடந்து செல்லும் நீங்கள் பார்க்கும் ஒரு சாதாரண மனிதன் தான் நான்.
அம்மா ஊரில். இங்கு தனியாக ரூம் எடுத்து தங்கியிருக்கிறேன். கம்ப்யூட்டர், செல்ஃபோன் போன்னற இக்கால வாழ்க்கை டெக்னாலஜி எதுவும் அண்டாத ஒரு பிரஜை. என்னிடம் இருக்கும் சொத்து என்று சொன்னால் ஒரு மூன்று செட் துணி, ஒரு ஜோடி ஷூ மற்றும் செருப்பு, ஒரு பர்ஸ் மற்றும் ஒரு கைகடிகாரம். இதில் எதில் பாதிப்பு வந்தாலும் உடனே மாற்று வாங்கிவிடுவேன். வேறு எதுவும் செலவு இல்லை. சமீபத்தில் தொலைந்த கடிகாரத்திற்கு பதிலாய் மற்றொன்று குடிக்கொண்டிருக்கிறது. அவ்வளவு தான்.
அன்று அலுவலகத்தில் இருந்தேன்.
‘ரகு… உன்ன சார் உள்ள கூப்பிடுறாரு..’ சக அலுவலர் வந்து சொன்னார்.
‘ரகு… நீங்க சேர்ந்து கொஞ்ச நாள் தான் ஆகுது. ஃபீல்ட் சமயம் இப்போ சரியில்ல. வேலைய விட்டு எல்லாரையும் தூக்கிட்டு இருக்காங…

ஒரு அப்பாவின் வாழ்க்கை

நான் கடைசியா இந்தியா வந்து ஒரு வருசம் கடந்துருச்சு. இப்போ நான் கிளம்பிட்டேன். என்னோட இந்தியாவுக்கு, என்னோட ஊருக்கு, என் சொந்த மண்ணுக்கு போறேன். அதைவிட சந்தோசம் நான் என் அப்பாவ பாக்க போறேன். நினைக்கிறப்பவே மனசு சில்லுனு இருக்கு. அப்பா…
என் அப்பா ஒரு கூத்து ரசிகர். ஊருல நடக்குற ஒரு நாடகம் கூத்து எதையும் விடமாட்டார். அன்னைக்கு ஊருக்குள்ள சங்கரன் குழுவோட நாடகம் நடந்துச்சு. மகாபாரத கதை. கிருஷ்ணன் அர்ஜூனனுக்கு உபதேசம் சொல்லிகிட்டு இருந்தாரு.
’கத்தும் நீதிகூட்டம் காட்டில் ஒரு குரங்காட்டம் ஒன்னு ஆடுது நாட்டில் மழியும் உலகம் ஆட்சி அதை அழிக்கத்தான் புறப்படும் தர்மத்தின் கோட்டை கத்தும் கதமறுக்கும் காட்டில்’
’ஆதாகபட்டது வில்லை ஏந்திக்கொண்டு யோசித்து நிற்கும் அர்ஜூனனிடம் கிருஷ்ணன் சொல்கிறான்.’
‘எது நடந்ததோ அது நன்றாகவே நடந்தது எது நடக்கிறதோ அது நன்றாகவே நடக்கிறது’ என நாடகம் உச்சகட்டத்தில் அக்கால உடையோட நடந்துகிட்டிருந்தப்போ மேடையில ஒருத்தர் இக்கால உடையோட நடந்து வந்து கிருஷ்ணன் காதுல ரகசியம் பேசினாரு. இது என்னடா மகாபாரத்ததுல ஒரு திருப்பம்னு கூட்டமே உத்து பாத்துகிட்டு இருந்தப்போ, கிருஷ்ணர் மக்கள் கூட்டம் இரு…