Skip to main content

இறுதி நிமிடங்கள்...!




சுற்றெங்கும் ஒரே இருட்டு...!
கத்தி கதிர்மயக்க துடிக்கும் மனது
உறவுகளின் ஓல கூச்சலிடையே
மனதின் உன்னத போராட்டம்..!!

நடையறியா படுக்கையில்
கையும் காலும் இடைவிடா நடுக்கல்..

கால ஓட்டங்கள் மனதில்
ஓரமாக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது...

தவழ்ந்து வந்த தாழ்வாரம்
தொட்டு உரசிய மரக்கிளைகள்
எல்லாம் கண்முன்னே கையசைக்கிறது...!!

மனதிலே ஒரு வினா...
இனி எங்கே..!!?
எங்கே செல்லப்போகிறேன் நான்...?

தொற்றிக்கொள்கிறது பயம்...

உறவுகள் என்ன செய்யும்?
மனதில் புதைந்த உண்மைகள் என்ன செய்யும்...?
பிடியற்று உயர் வானத்தில்
அந்தர பிடிக்கொண்டு தொங்கிடுமோ?

இல்லை...
நான் போகவில்லை...
எழப்போகிறேன்.. எழுந்து வந்துவிடபோகிறேன்...!


என் குழந்தையை கொஞ்சிக்கொண்டே
தாய் மீதும் சேய் மீதும்
தலையமர்த்தி நிம்மதி தேடும் சுகம் வேண்டும்...!

பிதற்றலும் உரசலும் பீறிடுகிறது....
நான் இருந்த இரும்பு கட்டில்
'க்றீக்' சத்தம் தருகிறது...!
எல்லாம் ததும்புகிறது....

எழுந்துவிட முயற்சித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்...

அய்யோ...
யார் அவர்கள்...!?
வெள்ளை சட்டை அணித்த சூத்தரதாரிகளோ...!?
இல்லை... நான் இல்லை...
நான் எழப்போகிறேன்...!!
வெட்டி எழுகிறேன்...
எழுந்து எழுந்து விழுகிறேன் கட்டிலில்...

என்னை அமுக்கிறார்கள்..
என் நெஞ்சில் கை வைத்து குத்துகிறார்கள்...

அய்யோ..!!
எழ விடுங்கள்.. என்னை எழ விடுங்கள்..
குத்தாதீர்கள்...
வெள்ளை சட்டையன் எனை வீழ்த்திடுவான் போலிருக்கே..!

பயம்...
தெளிவில்லை..
அலறல்...
கூச்சல்...
முயற்சிக்கு ஒரு முற்று...
எனை வீழ்த்திவிட்டார்கள்...!!
நான் வீழ்ந்துவிட்டேன்...
கடைசி நேர கண் இமையில்
என் மனைவி என் நெஞ்சகத்தில் விழுந்து கதறுகிறாள்..!!

பைத்தியக்காரி....
அன்று காதலை சொன்ன போது- என்
நெஞ்சில் சாய்ந்தாள்....!
அன்று முதல்..
இது அவள் இடமானது...!!!!!

இனி எங்குபோவாள்...!!?

எண்ணிக்கொண்டே
கண்ணின் ஓரம் கண்ணீர் கசிகையில்
எனக்கு எல்லாம் இருட்டு...!!

சப்தமற்ற இருட்டில் சரணம் புகுந்துவிட்டேன்...!!

Comments

Popular posts from this blog

மெரினாவில் ஓர் இரவு! போராட்டக்களம்..

மாலை 6.30 மணி.
இரண்டு கிலோமீட்டர் முன்னிருந்தே பேரணியாக பலர் சென்றுக்கொண்டிருநனர். அங்கங்கே தன்னார்வாலர்கள் நின்று அறிவிப்புகள் செய்துக்கொண்டிருந்தனர். சட்டையில் ஜல்லிக்கட்டுக்கு ஆதரவான வாசக மற்றும் படம் பதிப்பை இலவசமாக நண்பர்கள் செய்துக்கொண்டிருந்தார்கள். வண்டியை நிறுத்திவிட்டு நாங்களும் இணைந்துக்கொண்டோம் நடைபயணத்தில்.
கோஷங்கள் எழுப்பபட்டன. ஆளும் வர்கத்தை எதிர்த்தும், சர்வதேச அரசியலை கேலியாக விமர்சித்தும் கோஷங்கள் போடபட்டன. அப்பொழுதே கிளப்பிவிட்டன நம் ரோமங்களை. அங்கங்கே சில தகாத வார்த்தைகள் இருந்தாலும், அவை தோழர்களின் கோபத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு முறை என்று உணர்ந்து நடந்தோம். கோபத்தை நாகரீகமாக சொல்லும் தமிழ் இனம் என்பதை தோழர்கள் நினைவுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.
எங்கும் நுழைய முடியவில்லை. குடும்பமாக, நண்பர்களாக, தன்னார்வலராக என எங்கினும் கூட்டம் அலைமோதிக்கொண்டிருந்தது. மத்திம பகுதி விவேகானந்தர் இல்லம் தான் எனினும் கலங்கரை விளக்கத்திலிருந்தே அலைகடலென மக்கள் மட்டும் தான் தெரிந்தார்கள்.
நாங்கள் முன்னேறினோம். அங்கங்கே தோழர்கள் பதாதைகளை பகிர்ந்துக்கொண்டார்கள். கோஷ முழக்கமிடையே நாங்கள் முன்னேறி …

ஏழு நாட்கள்...

என் பெயர் ரகு. அடிக்கடி இரவு வரும்பொழுது ஒரு இனிப்பு என்று வாங்கிக்கொண்டு சந்தோசமாக வீடும் ஏறும் அளவுக்கு எனக்கு குடும்பமும் இல்லை. அந்த அளவுக்கு மகிழ்வும் வந்ததில்லை. அதே சமயம், வாழ்க்கை இப்படி ஆகிவிட்டதே என வருந்தும் அளவுக்கும் ஒரு கவலை வந்ததில்லை. வாழ்க்கை என்னும் போக்கில் நாட்களை கடந்து செல்லும் நீங்கள் பார்க்கும் ஒரு சாதாரண மனிதன் தான் நான்.
அம்மா ஊரில். இங்கு தனியாக ரூம் எடுத்து தங்கியிருக்கிறேன். கம்ப்யூட்டர், செல்ஃபோன் போன்னற இக்கால வாழ்க்கை டெக்னாலஜி எதுவும் அண்டாத ஒரு பிரஜை. என்னிடம் இருக்கும் சொத்து என்று சொன்னால் ஒரு மூன்று செட் துணி, ஒரு ஜோடி ஷூ மற்றும் செருப்பு, ஒரு பர்ஸ் மற்றும் ஒரு கைகடிகாரம். இதில் எதில் பாதிப்பு வந்தாலும் உடனே மாற்று வாங்கிவிடுவேன். வேறு எதுவும் செலவு இல்லை. சமீபத்தில் தொலைந்த கடிகாரத்திற்கு பதிலாய் மற்றொன்று குடிக்கொண்டிருக்கிறது. அவ்வளவு தான்.
அன்று அலுவலகத்தில் இருந்தேன்.
‘ரகு… உன்ன சார் உள்ள கூப்பிடுறாரு..’ சக அலுவலர் வந்து சொன்னார்.
‘ரகு… நீங்க சேர்ந்து கொஞ்ச நாள் தான் ஆகுது. ஃபீல்ட் சமயம் இப்போ சரியில்ல. வேலைய விட்டு எல்லாரையும் தூக்கிட்டு இருக்காங…

ஒரு அப்பாவின் வாழ்க்கை

நான் கடைசியா இந்தியா வந்து ஒரு வருசம் கடந்துருச்சு. இப்போ நான் கிளம்பிட்டேன். என்னோட இந்தியாவுக்கு, என்னோட ஊருக்கு, என் சொந்த மண்ணுக்கு போறேன். அதைவிட சந்தோசம் நான் என் அப்பாவ பாக்க போறேன். நினைக்கிறப்பவே மனசு சில்லுனு இருக்கு. அப்பா…
என் அப்பா ஒரு கூத்து ரசிகர். ஊருல நடக்குற ஒரு நாடகம் கூத்து எதையும் விடமாட்டார். அன்னைக்கு ஊருக்குள்ள சங்கரன் குழுவோட நாடகம் நடந்துச்சு. மகாபாரத கதை. கிருஷ்ணன் அர்ஜூனனுக்கு உபதேசம் சொல்லிகிட்டு இருந்தாரு.
’கத்தும் நீதிகூட்டம் காட்டில் ஒரு குரங்காட்டம் ஒன்னு ஆடுது நாட்டில் மழியும் உலகம் ஆட்சி அதை அழிக்கத்தான் புறப்படும் தர்மத்தின் கோட்டை கத்தும் கதமறுக்கும் காட்டில்’
’ஆதாகபட்டது வில்லை ஏந்திக்கொண்டு யோசித்து நிற்கும் அர்ஜூனனிடம் கிருஷ்ணன் சொல்கிறான்.’
‘எது நடந்ததோ அது நன்றாகவே நடந்தது எது நடக்கிறதோ அது நன்றாகவே நடக்கிறது’ என நாடகம் உச்சகட்டத்தில் அக்கால உடையோட நடந்துகிட்டிருந்தப்போ மேடையில ஒருத்தர் இக்கால உடையோட நடந்து வந்து கிருஷ்ணன் காதுல ரகசியம் பேசினாரு. இது என்னடா மகாபாரத்ததுல ஒரு திருப்பம்னு கூட்டமே உத்து பாத்துகிட்டு இருந்தப்போ, கிருஷ்ணர் மக்கள் கூட்டம் இரு…