Skip to main content

மாசற்ற தீப ஒளித்திருநாளை அமைப்போம்..!



சில வருடங்களுக்கு முன்பு, தீபாவளி என்றால் பத்து நாளுக்கு முன்னிருந்தே மகிழ்ச்சி கொள்ளாது. ஒவ்வொரு நாட்களும் கடினமாக நகரும். பட்டாசுகள், பலகாரங்கள் என்று வீடே அமர்களப்படுத்தும். முதல் நாள் இரவு எங்கள் வீட்டில் தூக்கம் மறந்து போய் பெண்கள் அனைவரும் பலகாரம் செய்துக்கொண்டிருக்க, குழந்தைகளாக இருக்கும் நாங்கள் அவர்களுடன் உதவி செய்துக்கொண்டும், திட்டுகளை வாங்கிக்கொண்டும் மகிழ்வோம்.

நான் எழுத ஆரம்பித்தது எனது பள்ளி பருவத்தில். என்னுடைய முதல் பதிப்பு குழந்தை தொழிலாளி பற்றி. இன்றும் என்னை யாரேனும் கவிதை சொல்ல சொன்னால் எனது முதல் கவிதையை மட்டுமே சொல்வேன். அதன் முதல் வரி,

‘படிக்கும் அறையில் இல்லை – குழந்தை
பட்டாசு ஆலையில் இருக்கிறது…!’

இப்படியாக எழுதினேன். எழுதியதை தவிர்த்து அந்த ஆண்டே நானும் சிறப்பாக தீபாவளி கொண்டாடி முடித்தேன். ஆனால், நான் என்ன செய்கிறேன்? சிவகாசியில் பட்டாசு தொழிற்சாலையில் சீரழியும் குழந்தையின் வாழ்க்கையை நானும் ஒரு பொது ஜனமாய் காசு கொடுத்து வாங்கிக்கொண்டிருக்கிறேன் என்று எனக்கு தோண ஆரம்பித்தது. நான் இனி வெடி வெடிப்பதில்லை என்று அடுத்த ஆண்டே முடிவு செய்தேன். நீ வெடிக்காமல் இருந்தால் என்ன, மற்றவர்கள் எப்படி இருந்தாலும் வாங்க தானே போகிறார்கள்? என்று சொன்னர். நீ அவங்க வேலை செய்ய கூடாதுனு நினைக்கிற.. ஆனா அவங்க அடுத்த வேலைக்கு நான் சோறு போட நினைக்கிறேன் என்றும் சொல்ல செய்தனர். ஆனால், நான் வெடிக்கும் ஒவ்வொரு வெடியின் உள்ளேயும் ஏதோ ஒரு குழந்தையின் கண்ணீர் இருப்பதாய் எனக்கு தோன்றியது. அதனால் நான் அதிலிருந்து விலகி விடுகிறேன் என்று விலகிக்கொண்டேன். ஒவ்வொரு ஆண்டும் தீபாவளி சமயத்தில் மட்டும் ஏன் மழை பெய்து தொலைக்கிறது என்று நான் அப்பொழுதெல்லாம் கேட்டுக்கொண்டே இருப்பேன். ஆனால், ஏதோ ஒன்று வந்து என்னை தாக்கி அது மழையல்ல மழலைகளின் கண்ணீர் என்று சொல்லியது.

காலம் கடக்கிறது. ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஒரு கம்பி மத்தாப்பாச்சும் கொலுத்தேன் என்று என் வீட்டில் கட்டாயமும் வலுக்கிறது. என் சக வயது குழந்தைகள் வெடிகளை கொலுத்தி விளையாடிய பொழுது என்னுள் எழும் ஆசைகள் அங்கு ஆலைகளில் தினக்கூலிக்காக வேலை செய்யும் குழந்தைகளை நினைத்து அடங்கிவிட்டது. அன்று முடிவெடுத்த நான் பத்து வருடங்கள் கடந்துவிட்டது, இன்றும் வெடி கொண்டாட்டங்களில் ஈடுபடவில்லை.

இது மட்டும் தானா காரணம்? சின்னப்பிள்ளை தனமாக இருக்கிறது என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். அன்று முடிவெடுத்தபோது நான் சின்னப்பிள்ளை தான். காலம் கடக்க கடக்க என் செயல்களுக்கான வேறு சில காரணங்களும் என் கண்களில் தென்பட்டது.

மாசு. உன் வெடி அதிக நேரம் வெடிக்குதா, இல்லை என் வெடி அதிக நேரம் வெடிக்குதா என்னும் போட்டி நடக்கும். மேலே சென்று ஒவ்வொன்றாய் பட் பட்டென வெடிக்கும். எல்லாம் ஒன்று சேர்ந்து மேலே நின்றுக்கொண்டு ஒரு கரும்புகை அரக்கனாய் காட்சித்தரும்.  அந்த அரக்கன் உங்கள் பணத்தால் நீங்களே உருவாக்கிவிட்ட உலகை அழிக்கும் சாத்தான் என்பதை புரியுங்கள். வெடிகளே வேண்டாம் என்று நான் சொல்லவில்லை. அளவுகள் அவசியம் என்பதை சொல்கிறேன்.

பிறகு என்ன செய்கிறோம்? டிவியில் பிடித்தமான நிகழ்ச்சிகள் எதுவும் இல்லையா? கவலை வேண்டாம். உடனே கிளம்பி வெளியில் வந்து எந்த நேரமாகியும் எந்த இடமாகியும் வெடிகளை வைத்து கொலுத்திவிட வேண்டியது தான். அருகில் மருத்துவமனை இருந்தால் அங்கு இருப்பவர்களின் நிலைகளை யாரும் உணருவதில்லை. சகட்டு மேனிக்கு வைத்து தள்ளுவது.

அதுவும் ரோட்டில் இறங்கிவிட்டால் ஒன்றுமே கண்ணுக்கு தெரியாது. இன்னும் சில குழந்தைகள் செய்யும் வேலை பெரிதாக அச்சுருத்தக்கூடிய வெடியை கொலுத்திவிட்டு வீட்டினில் ஓடிவிடுவார்கள். ஒருவேலை அதை பார்க்காமல் நீங்கள் அந்த வழியாக சென்றால் வெடியின் பலத்த சத்தத்தில் உங்களுக்கு பதட்டம் ஏற்படலாம். அதுவும் உங்கள் நல்ல நேரம் பக்கத்தில் கழிவுகள் இருந்தால் உங்களுக்கு இலவசமாக கழிவு குளியல் கிடைக்கலாம். குழந்தைகளுக்கு தெரியாது… பெரியவர்களாகிய நீங்கள் தான் சொல்லிக்கொடுக்க வேண்டும். நாம் வைக்கும் வெடிகள் மற்றவர்களுக்கு தீங்கு விளைவிப்பதாக இருக்க கூடாது என்பதை சொல்லிக்கொடுங்கள்.

மண்ணில் புதைத்து வைத்து வெடிப்பது, பல வெடிகளை ஒன்றாய் திரிகளை திரித்து கொலுத்துவது, ராக்கெட்டை படுக்க வைத்து கொலுத்துவது, கூரைகள் நிறைந்த பகுதிகளில் ராக்கெட் விடுவது, நாய்களை அச்சுருத்தும்படி வெடித்து தள்ளுவது இதெல்லாம் தவறுகள் என்பதை உணர்ந்து பாதுகாப்பான தீப ஒளித்திருநாளாய் கொண்டாடுங்கள்.

என்னை போலவே பல காரணங்களுக்காக வெடிகளை தவிர்ப்பவராய் இருந்தால் மிகவும் நல்லது. இனிமையான நேரங்களையை இனிய குடும்பத்தோடு செலவழித்து மகிழ்வு கொள்வோம்.

இனிய தீப ஒளித்திருநாள் நல்வாழ்த்துக்கள்..!

-    தம்பி கூர்மதியன்

Comments

Popular posts from this blog

மெரினாவில் ஓர் இரவு! போராட்டக்களம்..

மாலை 6.30 மணி.
இரண்டு கிலோமீட்டர் முன்னிருந்தே பேரணியாக பலர் சென்றுக்கொண்டிருநனர். அங்கங்கே தன்னார்வாலர்கள் நின்று அறிவிப்புகள் செய்துக்கொண்டிருந்தனர். சட்டையில் ஜல்லிக்கட்டுக்கு ஆதரவான வாசக மற்றும் படம் பதிப்பை இலவசமாக நண்பர்கள் செய்துக்கொண்டிருந்தார்கள். வண்டியை நிறுத்திவிட்டு நாங்களும் இணைந்துக்கொண்டோம் நடைபயணத்தில்.
கோஷங்கள் எழுப்பபட்டன. ஆளும் வர்கத்தை எதிர்த்தும், சர்வதேச அரசியலை கேலியாக விமர்சித்தும் கோஷங்கள் போடபட்டன. அப்பொழுதே கிளப்பிவிட்டன நம் ரோமங்களை. அங்கங்கே சில தகாத வார்த்தைகள் இருந்தாலும், அவை தோழர்களின் கோபத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு முறை என்று உணர்ந்து நடந்தோம். கோபத்தை நாகரீகமாக சொல்லும் தமிழ் இனம் என்பதை தோழர்கள் நினைவுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.
எங்கும் நுழைய முடியவில்லை. குடும்பமாக, நண்பர்களாக, தன்னார்வலராக என எங்கினும் கூட்டம் அலைமோதிக்கொண்டிருந்தது. மத்திம பகுதி விவேகானந்தர் இல்லம் தான் எனினும் கலங்கரை விளக்கத்திலிருந்தே அலைகடலென மக்கள் மட்டும் தான் தெரிந்தார்கள்.
நாங்கள் முன்னேறினோம். அங்கங்கே தோழர்கள் பதாதைகளை பகிர்ந்துக்கொண்டார்கள். கோஷ முழக்கமிடையே நாங்கள் முன்னேறி …

ஏழு நாட்கள்...

என் பெயர் ரகு. அடிக்கடி இரவு வரும்பொழுது ஒரு இனிப்பு என்று வாங்கிக்கொண்டு சந்தோசமாக வீடும் ஏறும் அளவுக்கு எனக்கு குடும்பமும் இல்லை. அந்த அளவுக்கு மகிழ்வும் வந்ததில்லை. அதே சமயம், வாழ்க்கை இப்படி ஆகிவிட்டதே என வருந்தும் அளவுக்கும் ஒரு கவலை வந்ததில்லை. வாழ்க்கை என்னும் போக்கில் நாட்களை கடந்து செல்லும் நீங்கள் பார்க்கும் ஒரு சாதாரண மனிதன் தான் நான்.
அம்மா ஊரில். இங்கு தனியாக ரூம் எடுத்து தங்கியிருக்கிறேன். கம்ப்யூட்டர், செல்ஃபோன் போன்னற இக்கால வாழ்க்கை டெக்னாலஜி எதுவும் அண்டாத ஒரு பிரஜை. என்னிடம் இருக்கும் சொத்து என்று சொன்னால் ஒரு மூன்று செட் துணி, ஒரு ஜோடி ஷூ மற்றும் செருப்பு, ஒரு பர்ஸ் மற்றும் ஒரு கைகடிகாரம். இதில் எதில் பாதிப்பு வந்தாலும் உடனே மாற்று வாங்கிவிடுவேன். வேறு எதுவும் செலவு இல்லை. சமீபத்தில் தொலைந்த கடிகாரத்திற்கு பதிலாய் மற்றொன்று குடிக்கொண்டிருக்கிறது. அவ்வளவு தான்.
அன்று அலுவலகத்தில் இருந்தேன்.
‘ரகு… உன்ன சார் உள்ள கூப்பிடுறாரு..’ சக அலுவலர் வந்து சொன்னார்.
‘ரகு… நீங்க சேர்ந்து கொஞ்ச நாள் தான் ஆகுது. ஃபீல்ட் சமயம் இப்போ சரியில்ல. வேலைய விட்டு எல்லாரையும் தூக்கிட்டு இருக்காங…

ஒரு அப்பாவின் வாழ்க்கை

நான் கடைசியா இந்தியா வந்து ஒரு வருசம் கடந்துருச்சு. இப்போ நான் கிளம்பிட்டேன். என்னோட இந்தியாவுக்கு, என்னோட ஊருக்கு, என் சொந்த மண்ணுக்கு போறேன். அதைவிட சந்தோசம் நான் என் அப்பாவ பாக்க போறேன். நினைக்கிறப்பவே மனசு சில்லுனு இருக்கு. அப்பா…
என் அப்பா ஒரு கூத்து ரசிகர். ஊருல நடக்குற ஒரு நாடகம் கூத்து எதையும் விடமாட்டார். அன்னைக்கு ஊருக்குள்ள சங்கரன் குழுவோட நாடகம் நடந்துச்சு. மகாபாரத கதை. கிருஷ்ணன் அர்ஜூனனுக்கு உபதேசம் சொல்லிகிட்டு இருந்தாரு.
’கத்தும் நீதிகூட்டம் காட்டில் ஒரு குரங்காட்டம் ஒன்னு ஆடுது நாட்டில் மழியும் உலகம் ஆட்சி அதை அழிக்கத்தான் புறப்படும் தர்மத்தின் கோட்டை கத்தும் கதமறுக்கும் காட்டில்’
’ஆதாகபட்டது வில்லை ஏந்திக்கொண்டு யோசித்து நிற்கும் அர்ஜூனனிடம் கிருஷ்ணன் சொல்கிறான்.’
‘எது நடந்ததோ அது நன்றாகவே நடந்தது எது நடக்கிறதோ அது நன்றாகவே நடக்கிறது’ என நாடகம் உச்சகட்டத்தில் அக்கால உடையோட நடந்துகிட்டிருந்தப்போ மேடையில ஒருத்தர் இக்கால உடையோட நடந்து வந்து கிருஷ்ணன் காதுல ரகசியம் பேசினாரு. இது என்னடா மகாபாரத்ததுல ஒரு திருப்பம்னு கூட்டமே உத்து பாத்துகிட்டு இருந்தப்போ, கிருஷ்ணர் மக்கள் கூட்டம் இரு…