Skip to main content

ஏனய்யா இந்த களேபரம்?




சாலையில் சென்றுகொண்டிருந்து பேருந்தின் வழியாக எட்டிப்பார்த்தேன். ஒவ்வொரு தெருவிலும் ஒவ்வொரு பந்தல், கூச்சலின் இடையிலே ஒரு போராட்டம். தமிழகத்தில் இருக்கும் அனைத்து துறையும் ஒருவாரியாக ஒன்றுகூடி போராட துவங்கிவிட்டனர்.

ஒரு தீர்ப்பை விமர்சிப்பது சட்டப்படி குற்றம் என்பதை கூட அறியாத வண்ணம் தீர்ப்பை மட்டுமல்லாது தீர்ப்பை வழங்கிய நீதிபதியை கூட கொச்சையான விதத்தில் போஸ்டர் அடித்து ஒட்டுவதெல்லாம் எங்கு கொண்டுபோய் விடும் என்பது அவர் அவர்களுக்கே வெளிச்சம்.

தீர்ப்பு வந்த அதே நாளில் தீர்ப்பின் அதிர்ச்சியின் காரணமாய் மாரடைப்பில் ஒருவர் பலி, தூக்கு மாட்டி இருவர் பலி என்னும் செய்திகள் வெளியில் வந்தன. பல இடங்களில் பேருந்துகள் எரிக்கப்பட்டன, பேருந்துகளின் கண்ணாடிகளும் கல் வீச்சிற்கு பலி ஆகின. இதெல்லாம் செய்து துடிதுடித்துக்கொண்டிருக்கும் ஆதரவாள பெருமக்கள் ஏனோ அதெல்லாம் நம் வரிப்பணம் தான் என்பதை உணரவில்லை.

நடக்கும்போதே கை கால்கள் எல்லாம் உதறல் எடுத்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு பெரியவர் சாலையை பிரிக்க வைக்கப்பட்டிருக்கும் பெரிய பலகையை எட்டி ஒரு உதைத்துவிட்டு வீர நடைப்போட்டு வந்தார். அன்று அலுவல் முடித்து வீட்டிற்கு சென்றுக்கொண்டிருந்தவரின் போதாத காலம் போராளி பெண்களின் கையில் மாட்டிக்கொண்டு சிக்கி சின்னாபின்னாமானார். அவரின் பளபளக்கும் கார் அந்த ஐந்து நிமிட போராட்டத்தின் இறுதியில் பல்லை இளித்துக்கொண்டது.

நான் கண்ட காட்சிகள் சில… ஆனால் அதற்குமுன்னே பல காட்சிகள் அரங்கேறிவிட்டன. உறவுகள் மத்தியில் அலைப்பேசி மணி ஒலித்தது. நண்பர்கள், அலுவலர்கள் என அனைவருக்கும் செய்தி பரிமாறப்பட்டது. ‘சீக்கிரம் வந்துருங்க… பாத்து வாங்க.. இல்ல ஆபிஸ்லயே தங்கிடுங்க…’ என்று கதறிய மனைவிமார்கள் இங்கு சிலரை பார்த்தேன்.

தீர்ப்பு வெளிவரும் முன்பே பலரும் இது எதிர்பதமாக தான் இருக்கும் என்பதை கணித்திருந்தனர். ஆனால் ஏனோ, தமிழகத்தின் மூத்த இரண்டு கட்சிகளின் இடத்திலுமே அன்று காலை பட்டாசு வெடிக்கப்பட்டது ஒரு வேடிக்கை காட்சியானது. தீர்ப்பு வந்ததா இல்லையா என்னும் மனக்குழப்பத்தோடு நான் அன்று மதிய நேர வேலையில் அலுவலில் இருந்து வீட்டுக்கு திரும்புகையில் என் நண்பரும் என்னோடு இணைந்துக்கொண்டார். இருவரும் துணையாய் வீடு போய் சேருவோம் என்றார். தீர்ப்புக்கு முன்னரே அரசியல் ஆர்வம் அதிகமில்லா அவரே கணித்திருந்தார் போலும்.

கூட்டம் கூட்டமாக அங்கங்கே கரை வேட்டி கட்டிய பலர் நின்றுக்கொண்டிருந்தனர். எப்பொழுது எவன் ஆரம்பிப்பான் அவனோடு சேர்ந்து நாமும் செய்யலாம் என்னும் பார்வை அவர்களுக்கு. தட்டி கேட்க வேண்டிய காவல் துறை ஒரு ஓரமாக பயந்து போய் நின்றுக்கொண்டிருந்தது என்று தான் சொல்ல வேண்டும். அது என்ன பயம் என்று அவர்களுக்கே வெளிச்சம்.

பொய் வழக்கு பொய் வழக்கு என்று புலம்புகின்றனர். ஆனால் வழக்கு ரொம்ப எளிமையானது. மாதம் ஒரு ரூபாய் சம்பளமாக பெற்ற ஒருவரால் ஐந்து ஆண்டில் எப்படி 65 கோடி சொத்து சம்பாத்தியம் பெற முடிந்தது என்பதே. இவ்வளவு எளிதான ஒரு வழக்கை 18 ஆண்டுகாலம் இழுத்து அடித்ததே ஒரு சாதனை தான் என்று சொல்ல வேண்டும்.

சரி இதெல்லாம் முடிந்து போன கதை. இப்பொழுது என்ன நடந்துக்கொண்டிருக்கிறது. தினம் ஒருவர்… ஒவ்வொரு துறை.. இன்னும் கருக்குழந்தையும் கார்ப்பரேட் நிறுவனும் தான் எதிர்ப்பை பதிவு செய்யவில்லை. இதில் வேடிக்கையான விடயம் என்னவென்றால் ‘என் பாட்டுக்கு போகுது வசனம்.. போடுடா எதுகையும் மோனையும்னு.. சகட்டு மேனிக்கு எழுதி தள்ளுகிறார்கள்’. நீதிபதி குன்ஹாவை பன்றியின் உருவோடு ஒரு போஸ்டர் வேறு பார்த்தேன். ஹா.. வேடிக்கையாக இல்லையா இது? தொண்டர்களே பாசமானவர்களே.. யோசியுங்கள். நீங்கள் கேட்பது நியாயமானதாகவே இருப்பினும் இதுபோன்ற செய்கைகள் சரியில்லை என்று உங்களுக்கு தோணவில்லையா? எதற்கு நீங்கள் கலங்கம் விலைவிக்கின்றீர் என்பதையும் புரிந்துக்கொள்ளுங்கள். நீங்கள் போற்ற துடிக்கும் உங்கள் கழகத்திற்கே உங்கள் தலைவருக்கே நீங்கள் அவப்பெயரை உண்டாக்குகின்றனர்.

தனியார் பேருந்துகள் நிறுத்தம், ஆம்னி பேருந்துகள் நிறுத்தம், பள்ளி நிறுத்தம், சினிமாகாரர்கள் உண்ணாவிரதம். வேடிக்கையாக இருக்கிறது அன்று அந்நியன் வந்து உண்ணாவிரதத்தில் கலந்துக்கொண்ட போது. சமுதாய சீர்கேடை படமாக எடுப்பவர்கள் அதை உணர்ந்து தான் படமாக்குகிறார்கள் என்னும் மாய கோட்பாட்டில் நான் இருந்தேன். ஒரு சினிமா படம் என்பது எப்பொழுதுமே ஒரு பொழுதுபோக்கிற்காக மட்டுமே என்பதை தெளிவிபடுத்திவிட்டது அந்த நிகழ்வு. பதினெட்டு ஆண்டுகளாக நன்கு அலசி ஆராய்ந்து எடுக்கப்பட்ட ஒரு முடிவு, அதை எதிர்த்து உண்ணாவிரதம். வேடிக்கையிலும் வேடிக்கை.

காரைக்குடி பக்கமெல்லாம் இன்று பேருந்து ஓடவே இல்லை என்று கேள்வியுற்றேன். நான்கு நாள் விடுமுறை என்று ஊருக்கு சென்றவர் எல்லாம் விழிபிதுங்கி நின்கின்றனர். இதெல்லாத்திற்கும் மூத்த ஒன்றுதான் பள்ளிகள் ஒரு நாள் வேலை நிறுத்தம். சீருடை அணிந்து செல்லும் குழந்தைகள் ஓடிவந்து ‘அம்மாவை விட்டுறுங்க’ என்று கேட்க போகிறது பாருங்கள். குழந்தை படிப்புக்கும் இந்த தீர்ப்புக்கும் என்னயா சம்பந்தம்? ஏனய்யா அதில் வந்து மூக்கை நுழைக்கிறீர்கள்.?

இப்போது இருக்கும் குழந்தைகளுக்கு நீங்கள் சொல்லிக்கொடுக்கும் பாடம் இதுதானா? இன்று நீங்கள் நீதித்துறைக்கு எதிராக அவனை நிறுத்த எத்தனித்தால் நாளை என்ன ஆகும்? அவனுக்கு நீங்களே ஏனய்யா மோசமான முன்உதாரணமாக இருக்கிறீர்கள்?

குழந்தைங்கயா.. உங்க அரசியல் லாபத்துக்கு பள்ளி பலியாடு இல்லயா..! அநீதியை எதிர்த்து போராட சொல்லலை, தர்மத்தை நிலை நாட்ட பாடு பட சொல்லலை, நீங்க என்ன செய்ய சொல்லுறீங்கனு உங்களுக்கே தெரியும்.. நீங்க ஒரு குழந்தைக்கு போடுற விதை தரமானதா இருக்கணும்… தப்பானதா இருக்க கூடாது.

அய்யய்யோ போச்சு… அம்மம்மா போச்சு.. என்று குதிக்கும் முன்பு நீங்கள் செய்யும் சேஷ்டைகளால் பாதிப்புக்கு உள்ளாவது யார் என்பதை கவனியுங்கள். நீங்கள் தான். நீங்கள் மட்டுமே தான். யானை தன் தலையில் தானே மண்ணை வாரிப்போட்டுக்கொள்ளும் என்று கேள்விப்பட்டிருகிறேன். யானை விதத்தில் உண்மையா பொய்யா என்பது எனக்கு தெரியாது. ஆனால் எந்த விதத்தில் உண்மை என்பதை நான் கண்டுகொண்டேன்.


உங்களால் ஏற்படும் விளைவுகளை சிந்தித்து செயல்படுங்கள் பாசமிகு தொண்டர்களே..!! உடன் பிறப்புகளே..!! உன்னத மனிதர்களே…!

Comments

Popular posts from this blog

மெரினாவில் ஓர் இரவு! போராட்டக்களம்..

மாலை 6.30 மணி.
இரண்டு கிலோமீட்டர் முன்னிருந்தே பேரணியாக பலர் சென்றுக்கொண்டிருநனர். அங்கங்கே தன்னார்வாலர்கள் நின்று அறிவிப்புகள் செய்துக்கொண்டிருந்தனர். சட்டையில் ஜல்லிக்கட்டுக்கு ஆதரவான வாசக மற்றும் படம் பதிப்பை இலவசமாக நண்பர்கள் செய்துக்கொண்டிருந்தார்கள். வண்டியை நிறுத்திவிட்டு நாங்களும் இணைந்துக்கொண்டோம் நடைபயணத்தில்.
கோஷங்கள் எழுப்பபட்டன. ஆளும் வர்கத்தை எதிர்த்தும், சர்வதேச அரசியலை கேலியாக விமர்சித்தும் கோஷங்கள் போடபட்டன. அப்பொழுதே கிளப்பிவிட்டன நம் ரோமங்களை. அங்கங்கே சில தகாத வார்த்தைகள் இருந்தாலும், அவை தோழர்களின் கோபத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு முறை என்று உணர்ந்து நடந்தோம். கோபத்தை நாகரீகமாக சொல்லும் தமிழ் இனம் என்பதை தோழர்கள் நினைவுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.
எங்கும் நுழைய முடியவில்லை. குடும்பமாக, நண்பர்களாக, தன்னார்வலராக என எங்கினும் கூட்டம் அலைமோதிக்கொண்டிருந்தது. மத்திம பகுதி விவேகானந்தர் இல்லம் தான் எனினும் கலங்கரை விளக்கத்திலிருந்தே அலைகடலென மக்கள் மட்டும் தான் தெரிந்தார்கள்.
நாங்கள் முன்னேறினோம். அங்கங்கே தோழர்கள் பதாதைகளை பகிர்ந்துக்கொண்டார்கள். கோஷ முழக்கமிடையே நாங்கள் முன்னேறி …

ஏழு நாட்கள்...

என் பெயர் ரகு. அடிக்கடி இரவு வரும்பொழுது ஒரு இனிப்பு என்று வாங்கிக்கொண்டு சந்தோசமாக வீடும் ஏறும் அளவுக்கு எனக்கு குடும்பமும் இல்லை. அந்த அளவுக்கு மகிழ்வும் வந்ததில்லை. அதே சமயம், வாழ்க்கை இப்படி ஆகிவிட்டதே என வருந்தும் அளவுக்கும் ஒரு கவலை வந்ததில்லை. வாழ்க்கை என்னும் போக்கில் நாட்களை கடந்து செல்லும் நீங்கள் பார்க்கும் ஒரு சாதாரண மனிதன் தான் நான்.
அம்மா ஊரில். இங்கு தனியாக ரூம் எடுத்து தங்கியிருக்கிறேன். கம்ப்யூட்டர், செல்ஃபோன் போன்னற இக்கால வாழ்க்கை டெக்னாலஜி எதுவும் அண்டாத ஒரு பிரஜை. என்னிடம் இருக்கும் சொத்து என்று சொன்னால் ஒரு மூன்று செட் துணி, ஒரு ஜோடி ஷூ மற்றும் செருப்பு, ஒரு பர்ஸ் மற்றும் ஒரு கைகடிகாரம். இதில் எதில் பாதிப்பு வந்தாலும் உடனே மாற்று வாங்கிவிடுவேன். வேறு எதுவும் செலவு இல்லை. சமீபத்தில் தொலைந்த கடிகாரத்திற்கு பதிலாய் மற்றொன்று குடிக்கொண்டிருக்கிறது. அவ்வளவு தான்.
அன்று அலுவலகத்தில் இருந்தேன்.
‘ரகு… உன்ன சார் உள்ள கூப்பிடுறாரு..’ சக அலுவலர் வந்து சொன்னார்.
‘ரகு… நீங்க சேர்ந்து கொஞ்ச நாள் தான் ஆகுது. ஃபீல்ட் சமயம் இப்போ சரியில்ல. வேலைய விட்டு எல்லாரையும் தூக்கிட்டு இருக்காங…

ஒரு அப்பாவின் வாழ்க்கை

நான் கடைசியா இந்தியா வந்து ஒரு வருசம் கடந்துருச்சு. இப்போ நான் கிளம்பிட்டேன். என்னோட இந்தியாவுக்கு, என்னோட ஊருக்கு, என் சொந்த மண்ணுக்கு போறேன். அதைவிட சந்தோசம் நான் என் அப்பாவ பாக்க போறேன். நினைக்கிறப்பவே மனசு சில்லுனு இருக்கு. அப்பா…
என் அப்பா ஒரு கூத்து ரசிகர். ஊருல நடக்குற ஒரு நாடகம் கூத்து எதையும் விடமாட்டார். அன்னைக்கு ஊருக்குள்ள சங்கரன் குழுவோட நாடகம் நடந்துச்சு. மகாபாரத கதை. கிருஷ்ணன் அர்ஜூனனுக்கு உபதேசம் சொல்லிகிட்டு இருந்தாரு.
’கத்தும் நீதிகூட்டம் காட்டில் ஒரு குரங்காட்டம் ஒன்னு ஆடுது நாட்டில் மழியும் உலகம் ஆட்சி அதை அழிக்கத்தான் புறப்படும் தர்மத்தின் கோட்டை கத்தும் கதமறுக்கும் காட்டில்’
’ஆதாகபட்டது வில்லை ஏந்திக்கொண்டு யோசித்து நிற்கும் அர்ஜூனனிடம் கிருஷ்ணன் சொல்கிறான்.’
‘எது நடந்ததோ அது நன்றாகவே நடந்தது எது நடக்கிறதோ அது நன்றாகவே நடக்கிறது’ என நாடகம் உச்சகட்டத்தில் அக்கால உடையோட நடந்துகிட்டிருந்தப்போ மேடையில ஒருத்தர் இக்கால உடையோட நடந்து வந்து கிருஷ்ணன் காதுல ரகசியம் பேசினாரு. இது என்னடா மகாபாரத்ததுல ஒரு திருப்பம்னு கூட்டமே உத்து பாத்துகிட்டு இருந்தப்போ, கிருஷ்ணர் மக்கள் கூட்டம் இரு…