Skip to main content

என் காதல் - நெருக்கமும் குழப்பமும்...!



வேகமாக ஓடிவிடாத நாட்கள் என்று எண்ணிய காலம் உடனே மாறியது. ஒவ்வொரு நொடிகளும் நட்புகளோடு ஒன்றாய் இணைய ஆரம்பித்தேன். என்னுடைய உலகத்தில் இருந்து அந்த கார்ப்ரேட் உலகத்தில் காலை மெல்ல உள்ளே நகர்த்த ஆரம்பித்தேன். அவளை அப்போதெல்லாம் சக ஒருத்தியாய் மட்டுமே எண்ணியிருந்தேன். அவளுக்கு என்று எந்த ஒரு சூழலிலும் முக்கியத்துவம் தரவேண்டும் என்னும் எண்ணம் எனக்கு எழுந்ததில்லை.

அவள் சில தினங்களில் சென்னையின் ஒரு விடுதியிலே தங்க ஆரம்பித்துவிட்டாள் என்று மற்றவர்களின் உரையாடல் மூலம் அறிந்தேன். அன்றைய தினம் முடிந்து வீட்டிற்கு செல்ல புறப்பட்டேன்.

நான் எனது வண்டிக்கு அருகில் சென்று ஹெல்மட் மாட்டிக்கொண்டிருக்கையில் அவள் மற்றொரு சக தோழியான ‘அனு’வுடன் வந்தாள். அனு- சகஜமாக பழக கூடிய தோழி. நான் கடைசி வரிசைக்கு மாற்றப்பெற்ற பிறகு எங்களது மீத பயிற்சி காலத்தில் நானும் அனுவும் அருகருகில்  அமர்ந்திருந்தோம் மற்றும் அனு எனது கல்லூரியிலிருந்தே வந்ததால் அவளிடம் ஆரம்பம் முதல் நல்ல சகஜமாக என்னால் பேச முடிந்தது.

நான் இருவரையும் பார்த்து புன்னகைத்தேன். பின்னர் பேசத்தொடங்கினேன்,

‘ஏய்… என்ன அனுக்கூட?’

‘ஆமாம்.. இங்க ஹாஸ்டல்க்கு மாறிட்டேன்.. அதான் ட்ராப் பண்ண சொல்லிகேட்டேன்.’

‘ஓ.. எங்க ஹாஸ்டல்?’

‘அம்பாள் நகர்.. அந்த HDFC ATM இருக்குல அதுக்கு பக்கத்து ரோடு..’

‘ஓ.. இங்க இருக்குறதுக்கு உங்களால நடந்து போக முடியாது. 20 அடி இருக்குமா இங்க இருந்து… அனு அவள கூட்டிட்டு போகாத..’ என்று நான் சொல்ல அனு சிரித்துக்கொண்டே அவளது வண்டியில் ஏறினாள்.

‘சரி.. அவ கூட்டிட்டு போக வேண்டாம்.. அப்போ நீ கூட்டிட்டு போயி விடு..’  என்று அவள் சொல்லிவிட்டு நக்கலாக உதட்டோரம் ஒரு சிரிப்பு சிரித்தாள்.

‘என்னாது.. நானா.. வேணாம்டா சாமி..’ என்று சொல்லிவிட்டு நான் சட்டென என் வண்டியில் பறந்தேன். வழியில் அவள் சொன்னது என் காதில் ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தது. எதற்காக என்னை கொண்டு போயி விட சொன்னாள்.? சாதாரணமாக தான் கேட்டிருப்பாளோ? பெண்களை வண்டியில் ஏற்றிச்செல்லும் பழக்கமற்றவன் நான். நெருங்கிய உறவோ அல்லது அத்தியாவசியோ தேவையோ இல்லாத பெண்களை நான் வண்டியில் எப்பொழுதும் ஏற்றியதில்லை. ஏதோ கிண்டலாக சொல்லிய வார்த்தை தானே என்று எனக்கு ஏன் அதை விடத்தெரியவில்லை.? ஏன் அந்த வார்த்தை என்னை ஏதோ செய்துக்கொண்டே இருக்கிறது? புரியாத புதிர்.

இறுதியில் அவள் விருப்பப்பட்டு தான் கேட்டிருக்கிறாள் என்றால் அடுத்த முறை கேட்கையில் முடியாது என்று முகத்துக்கு நேராய் சொல்லிவிடவேண்டும் என்று முடிவெடுத்தேன். அந்த முடிவுக்கு பின்னர் தானாய் தூக்கம் வந்தது.

அடுத்த நாள் அவள் அலுவலகம் வரவில்லை என்று முன்னரே சொல்லி வைத்திருந்தாள். ஓட்டுநர் உரிமம் பெறவேண்டும் என்று காஞ்சிபுரம் செல்வதாய் சொல்லியிருந்தாள்.

அன்று மதிய நேரத்தில் எனக்கு ஒரு குறுஞ்செய்தி வந்தது. அவளிடமிருந்து தான். ஓட்டுநர் உரிமம் பெற்றுவிட்டதாய் வந்தது. அப்பொழுது தான் என் சக தோழன் எல்லோரிடமும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான் அவள் ஓட்டுநர் உரிமம் பெற்றுவிட்டதாய். நான் அவளுக்கு பதில் அனுப்பினேன்.

எல்லோருக்கும் அனுப்புற நேரத்துல தான் எனக்கும் அனுப்புறல… என்கிட்ட முதல்ல சொல்லணும்னு இல்ல.. ல..???’ என்று அவளுக்கு அனுப்பினேன். ஆமாம், அவள் எதற்கு என்னிடம் முதலில் சொல்லவேண்டும்? எதற்காக அவசியமே இல்லாமல் அவளிடத்தில் நான் உரிமை எடுத்துக்கொள்கிறேன். பதில் ஏதும் கடினமாக வந்துவிடக்கூடாது என்று பயந்துக்கொண்டே இருந்தேன். ஆரம்ப காலத்தில் அவளது முறைத்த முகம் என் கண்முன் வந்து ஒரு நிமிடம் பயமுறுத்தி சென்றது.

அவளிடம் இருந்து பதில் வந்தது. ஏதோ ஒரு நெருடலுடனே திறந்து பார்த்தேன். அதில்,

ஏ.. இல்லடா.. உனக்கு ரெண்டு மணி நேரம் முன்னவே அனுப்பிட்டேன்.. அவங்களுக்குலாம் இப்போ தான் அனுப்பினேன்.. ஒழுங்கா பாரு’ என்றாள். நானும் அந்த செய்தி வந்த நேரத்தை பார்த்தேன். ஆமாம்.. இரண்டு மணி நேரம் முன்பே வந்திருந்தது. இப்பொழுது அடுத்த கேள்வி. அவள் ஏன் எனக்கு முக்கியத்துவம் தருகிறாள்.? நாங்கள் ஒன்றும் அவ்வளவு நெருங்கிய தோழர்கள் இல்லையே. இனி அவளிடம் கொஞ்சம் ஒதுங்கியே இருக்கவேண்டும் என்று யோசித்துமுடித்த அடுத்த நொடி ‘ குட்.. எனக்கு தான் முக்கியத்துவம் தரணும்..’ என்னும் குறுஞ்செய்தியை அனுப்பிவிட்டேன்.

என் கைகளுக்கும்… என் மூளைக்கும்.. ஏதோ வாய்க்கால் தகறாரு போல. மூளையின் பேச்சை கைகள் கேட்கவே இல்லை. மனம் ஏனோ அவளின் பக்கமே சாய்ந்து கிடந்தது. அடுத்து வாழ்க்கை எனக்காக என்ன வைத்திருக்கிறதோ என்று அவலுடனே காத்திருந்தேன்..!

(இன்னும் காதலிப்பேன்..)

-இராமநாதன்.

Comments

Popular posts from this blog

மெரினாவில் ஓர் இரவு! போராட்டக்களம்..

மாலை 6.30 மணி.
இரண்டு கிலோமீட்டர் முன்னிருந்தே பேரணியாக பலர் சென்றுக்கொண்டிருநனர். அங்கங்கே தன்னார்வாலர்கள் நின்று அறிவிப்புகள் செய்துக்கொண்டிருந்தனர். சட்டையில் ஜல்லிக்கட்டுக்கு ஆதரவான வாசக மற்றும் படம் பதிப்பை இலவசமாக நண்பர்கள் செய்துக்கொண்டிருந்தார்கள். வண்டியை நிறுத்திவிட்டு நாங்களும் இணைந்துக்கொண்டோம் நடைபயணத்தில்.
கோஷங்கள் எழுப்பபட்டன. ஆளும் வர்கத்தை எதிர்த்தும், சர்வதேச அரசியலை கேலியாக விமர்சித்தும் கோஷங்கள் போடபட்டன. அப்பொழுதே கிளப்பிவிட்டன நம் ரோமங்களை. அங்கங்கே சில தகாத வார்த்தைகள் இருந்தாலும், அவை தோழர்களின் கோபத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு முறை என்று உணர்ந்து நடந்தோம். கோபத்தை நாகரீகமாக சொல்லும் தமிழ் இனம் என்பதை தோழர்கள் நினைவுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.
எங்கும் நுழைய முடியவில்லை. குடும்பமாக, நண்பர்களாக, தன்னார்வலராக என எங்கினும் கூட்டம் அலைமோதிக்கொண்டிருந்தது. மத்திம பகுதி விவேகானந்தர் இல்லம் தான் எனினும் கலங்கரை விளக்கத்திலிருந்தே அலைகடலென மக்கள் மட்டும் தான் தெரிந்தார்கள்.
நாங்கள் முன்னேறினோம். அங்கங்கே தோழர்கள் பதாதைகளை பகிர்ந்துக்கொண்டார்கள். கோஷ முழக்கமிடையே நாங்கள் முன்னேறி …

ஏழு நாட்கள்...

என் பெயர் ரகு. அடிக்கடி இரவு வரும்பொழுது ஒரு இனிப்பு என்று வாங்கிக்கொண்டு சந்தோசமாக வீடும் ஏறும் அளவுக்கு எனக்கு குடும்பமும் இல்லை. அந்த அளவுக்கு மகிழ்வும் வந்ததில்லை. அதே சமயம், வாழ்க்கை இப்படி ஆகிவிட்டதே என வருந்தும் அளவுக்கும் ஒரு கவலை வந்ததில்லை. வாழ்க்கை என்னும் போக்கில் நாட்களை கடந்து செல்லும் நீங்கள் பார்க்கும் ஒரு சாதாரண மனிதன் தான் நான்.
அம்மா ஊரில். இங்கு தனியாக ரூம் எடுத்து தங்கியிருக்கிறேன். கம்ப்யூட்டர், செல்ஃபோன் போன்னற இக்கால வாழ்க்கை டெக்னாலஜி எதுவும் அண்டாத ஒரு பிரஜை. என்னிடம் இருக்கும் சொத்து என்று சொன்னால் ஒரு மூன்று செட் துணி, ஒரு ஜோடி ஷூ மற்றும் செருப்பு, ஒரு பர்ஸ் மற்றும் ஒரு கைகடிகாரம். இதில் எதில் பாதிப்பு வந்தாலும் உடனே மாற்று வாங்கிவிடுவேன். வேறு எதுவும் செலவு இல்லை. சமீபத்தில் தொலைந்த கடிகாரத்திற்கு பதிலாய் மற்றொன்று குடிக்கொண்டிருக்கிறது. அவ்வளவு தான்.
அன்று அலுவலகத்தில் இருந்தேன்.
‘ரகு… உன்ன சார் உள்ள கூப்பிடுறாரு..’ சக அலுவலர் வந்து சொன்னார்.
‘ரகு… நீங்க சேர்ந்து கொஞ்ச நாள் தான் ஆகுது. ஃபீல்ட் சமயம் இப்போ சரியில்ல. வேலைய விட்டு எல்லாரையும் தூக்கிட்டு இருக்காங…

ஒரு அப்பாவின் வாழ்க்கை

நான் கடைசியா இந்தியா வந்து ஒரு வருசம் கடந்துருச்சு. இப்போ நான் கிளம்பிட்டேன். என்னோட இந்தியாவுக்கு, என்னோட ஊருக்கு, என் சொந்த மண்ணுக்கு போறேன். அதைவிட சந்தோசம் நான் என் அப்பாவ பாக்க போறேன். நினைக்கிறப்பவே மனசு சில்லுனு இருக்கு. அப்பா…
என் அப்பா ஒரு கூத்து ரசிகர். ஊருல நடக்குற ஒரு நாடகம் கூத்து எதையும் விடமாட்டார். அன்னைக்கு ஊருக்குள்ள சங்கரன் குழுவோட நாடகம் நடந்துச்சு. மகாபாரத கதை. கிருஷ்ணன் அர்ஜூனனுக்கு உபதேசம் சொல்லிகிட்டு இருந்தாரு.
’கத்தும் நீதிகூட்டம் காட்டில் ஒரு குரங்காட்டம் ஒன்னு ஆடுது நாட்டில் மழியும் உலகம் ஆட்சி அதை அழிக்கத்தான் புறப்படும் தர்மத்தின் கோட்டை கத்தும் கதமறுக்கும் காட்டில்’
’ஆதாகபட்டது வில்லை ஏந்திக்கொண்டு யோசித்து நிற்கும் அர்ஜூனனிடம் கிருஷ்ணன் சொல்கிறான்.’
‘எது நடந்ததோ அது நன்றாகவே நடந்தது எது நடக்கிறதோ அது நன்றாகவே நடக்கிறது’ என நாடகம் உச்சகட்டத்தில் அக்கால உடையோட நடந்துகிட்டிருந்தப்போ மேடையில ஒருத்தர் இக்கால உடையோட நடந்து வந்து கிருஷ்ணன் காதுல ரகசியம் பேசினாரு. இது என்னடா மகாபாரத்ததுல ஒரு திருப்பம்னு கூட்டமே உத்து பாத்துகிட்டு இருந்தப்போ, கிருஷ்ணர் மக்கள் கூட்டம் இரு…