Posts

Showing posts from December, 2014

மனித தேசியக்கொடி உருவாக்கம் நிகழ்வின் அலப்பறைகள்...

Image
நான் கடந்த சில நாட்களுக்கு முன்னர் மனித தேசியக்கொடி உருவாக்கம் நிகழ்வில் பங்கேற்க சென்றிருந்தேன். ரோட்டரி சங்கம் நடந்திய இந்த உலக சாதனை நிகழ்வில் 50000 பேர் சேர்ந்து இந்திய தேசியக்கொடியை உருவாக்குவது என்று திட்டமிடப்பட்டிருந்தது. என்னால் ஆர்வத்தை அடக்க முடியவில்லை. போய் சேர்ந்துவிடுவது என்று பல நாட்களுக்கு முன்னரே பெயரை பதிவு செய்துவைத்துவிட்டேன்.
அன்று இரவு தூக்கமே வரவில்லை. 2 மணிக்கு கண் அயர்ந்தேன் மீண்டும் மூன்று மணிக்கு எழுந்துவிட்டேன். என்னால் வீட்டில் இருக்க முடியவில்லை. நன்றாக குளித்து முடித்துவிட்டு ஒரு 4 மணிக்கு வீட்டை விட்டு கிளம்பி நந்தனம் YMCA கல்லூரிக்கு சென்றேன். முன்னரே சிறப்பான முறையில் இடங்களை தயார்படுத்தியிருந்த காவல்துறையினரின் வழிகாட்டுதலின் பேரில் எனது வண்டியை பக்கத்தில் இருந்து அரசினர் கல்லூரியில் விட்டுவிட்டு நடந்துவந்தேன். அப்பொழுது என்னைப்போல் ஆர்வம் தாங்காத பலர் அங்கு நின்றுக்கொண்டிருந்தனர். அந்த அகல சாலையை பாதியாக தடுப்பு போட்டு அத்தனை பேர் நடந்து போவதற்க்கும் வாகனங்கள் இடையூறு இன்றி பயணிப்பதற்கும் காவல் துறை தனது சிறப்பான வேலையை செய்து வந்தது.
நான் சிறிது நேர…

தமிழுக்கென்று கோவில் வேண்டும்...!

Image
தமிழுக்கென்று கோவில் வேண்டும் – அதில் தலையனாய் வள்ளுவன் வேண்டும்…! வள்ளுவம் பேசும் வாயிற்கெல்லாம் – வல்லமை பொங்கி வழிதல் வேண்டும்…! சன்னதி சுற்றி வருகையிலே – அவரவர் சரித்திரம் சொல்லி நிற்க வேண்டும்…! பாடல் பத்திரம் பொதிக்க வேண்டும் – அதை பலமுறை படித்து நெகிழ வேண்டும்…!
சரித்திரம் பேசும் கோவிலாக – அது உயர்ந்து வான்நோக்கி நிற்க வேண்டும்…! அனுதினம் அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும் அதில் பசும்பால் அற்ற வள்ளுவனின் முப்பால் வேண்டும்…
இடப்புறத்தில் ஒரு சன்னதி வேண்டும் – அதில் கம்பன் சிரித்து லயிக்கவேண்டும்…! தொல்காப்பியனும், இளங்கோவடிகளும் ஔவையும் அகத்தியரும் மாறாய் மாற்றுதுறாய் பலர் சுற்றும் புறமும் சந்நிதியில் குடிக்கொள்ள கால்கள் தரைபடற நடந்து செல்கையில் அழகிய குடிலாகிய சந்நிதி வேண்டும்… ரம்மியமும் ரௌத்திரமுமாய் அது மிளிர வேண்டும்..
ஒற்றை தலையனாய் அங்கு பாரதி வேண்டும்… அவன் முன்னால் கைகூப்பி நின்று ‘பல வேடிக்கை மனிதரைப் போலே – நான் வீழ்வே னென்று நினைத் தாயோ’ என உரக்க சொல்லி பெருமிதத்தோடு சிரிக்க வேண்டும்.. அங்கு நான் சிரிக்க வேண்டும்…!!


- தம்பி கூர்மதியன்