Skip to main content

இயற்கை அழைக்கிறதே...



பழமையென படையெடுக்கும் நெஞ்சங்கள்
பகுத்தறிவு புகுந்து பசியெடுக்குது.
உள்ளே புகுந்துண்டு துடிக்கும் எண்ணம்
உணர்வின் மதிப்பை அறியமறுக்குது.!!

காற்று வீசும் தூரம் எதுவோ?
அதனோடு நானும் போகும் காலம் எதுவோ?
கண்ணில் தெரியாமல் மிதந்து திரியும்
நிலத்தின் கடற்அலையோ இந்த காற்று..?

மலைகளுக்கும் எனக்கும் என்ன தொடர்போ?
அன்னார்ந்து பார்த்து அகிலமென வியக்கும்போது
எனக்குள்ளே ஏதோ உள்சிலிர்ப்பு..

வான்தொடும் மரங்கள் அங்கே..
வனச்செரிப்பின் பூகம்பமோ..?
ஆட்டம் ஆடுகையில் என்னையும் ஆட்டிப்போகிறதே...

அருவிக்கூட்டமும்,
பெருங்கூச்சல் கடல் அலையும்,
சுழன்றோடும் ஆறும்
ஆற்றின் மடுவும்
சலசலக்கும் ஓடையும்
ஊற்று சுனையும்
குட்டை குளமும்
அதில் உந்தியெடுக்கும் கிணறும்
எல்லாம் எனைசுற்றி உருமிக்கொண்டே இருக்கிறது
அள்ளிக்கொள்ள அழைக்கும் மனைவிபோல
எனை அழைத்துக்கொண்டே இருக்கிறது..!

அடர் மரமும்
அதன் கிளையும்
நுனி பூவும்
அடி வேறும்
எனை பிணைத்தெடுக்க சொல்லுகிறது
அதோடு இணைந்துக்கொள்ள சொல்கிறது..

மலை சருக்கு
எனை மகுடிக்கு ஆடும் பாம்பு போல
மசித்து சுற்றி ஆட வரவைக்கிறதே..

அந்த மலையோடு..
மழை சாரலோடு..
அடர் மரக்கூட்டம் நடுவே
அம்மண நடனம் ஆட விழைகிறேன்..
இயற்கையோடு சேர்ந்து அந்த இயல்புக்கு போக விழைகிறேன்..

செருப்பற்ற கால்களோடு
அருவித்தாய்க்கொண்டு - படர்ந்துவரும் ஆற்றில்
கூழங்கல்லில் பாதம் பதித்து
ஆனந்த தாண்டவம் ஆட விழைகிறேன்..

சருகுகளுக்கும்- படரும் இலைகளுக்கும்
அம்மண குளியல் முடித்துவிட்டு
திரிந்து பறந்த அந்த காட்டு மரத்தின் வேர்களிலே
தஞ்சம் புகுந்து ..
அந்த மரத்தின் உச்சி நோக்கி உரக்க கத்த விழைகிறேன்..

கத்தலின் முடிவாய் பறக்கும் பறவையோடு
சேர்ந்து நானும் பறக்க விழைகிறேன்..

தூரமாக.. தூர தேசமாக..
ஆ.ஆ.. ஆ... என்று கத்திக்கொண்டே..
பற்கள் எல்லாம் தெரிந்துக்கொண்டே
காடுகளின் நடுவே சுற்றி சுற்றி ஓடிக்கொண்டே
மண்ணிற்கும் மழையிற்கும் முத்தம் கொடுத்துக்கொண்டே
சுற்றி சுற்றி ஓடவேண்டும்..
சுகமான சுகமென்று
அந்த இயற்கைக்கே நான் இயந்தவன் ஆகவேண்டும்..

-தம்பி கூர்மதியன்

Comments

Popular posts from this blog

மெரினாவில் ஓர் இரவு! போராட்டக்களம்..

மாலை 6.30 மணி.
இரண்டு கிலோமீட்டர் முன்னிருந்தே பேரணியாக பலர் சென்றுக்கொண்டிருநனர். அங்கங்கே தன்னார்வாலர்கள் நின்று அறிவிப்புகள் செய்துக்கொண்டிருந்தனர். சட்டையில் ஜல்லிக்கட்டுக்கு ஆதரவான வாசக மற்றும் படம் பதிப்பை இலவசமாக நண்பர்கள் செய்துக்கொண்டிருந்தார்கள். வண்டியை நிறுத்திவிட்டு நாங்களும் இணைந்துக்கொண்டோம் நடைபயணத்தில்.
கோஷங்கள் எழுப்பபட்டன. ஆளும் வர்கத்தை எதிர்த்தும், சர்வதேச அரசியலை கேலியாக விமர்சித்தும் கோஷங்கள் போடபட்டன. அப்பொழுதே கிளப்பிவிட்டன நம் ரோமங்களை. அங்கங்கே சில தகாத வார்த்தைகள் இருந்தாலும், அவை தோழர்களின் கோபத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு முறை என்று உணர்ந்து நடந்தோம். கோபத்தை நாகரீகமாக சொல்லும் தமிழ் இனம் என்பதை தோழர்கள் நினைவுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.
எங்கும் நுழைய முடியவில்லை. குடும்பமாக, நண்பர்களாக, தன்னார்வலராக என எங்கினும் கூட்டம் அலைமோதிக்கொண்டிருந்தது. மத்திம பகுதி விவேகானந்தர் இல்லம் தான் எனினும் கலங்கரை விளக்கத்திலிருந்தே அலைகடலென மக்கள் மட்டும் தான் தெரிந்தார்கள்.
நாங்கள் முன்னேறினோம். அங்கங்கே தோழர்கள் பதாதைகளை பகிர்ந்துக்கொண்டார்கள். கோஷ முழக்கமிடையே நாங்கள் முன்னேறி …

ஏழு நாட்கள்...

என் பெயர் ரகு. அடிக்கடி இரவு வரும்பொழுது ஒரு இனிப்பு என்று வாங்கிக்கொண்டு சந்தோசமாக வீடும் ஏறும் அளவுக்கு எனக்கு குடும்பமும் இல்லை. அந்த அளவுக்கு மகிழ்வும் வந்ததில்லை. அதே சமயம், வாழ்க்கை இப்படி ஆகிவிட்டதே என வருந்தும் அளவுக்கும் ஒரு கவலை வந்ததில்லை. வாழ்க்கை என்னும் போக்கில் நாட்களை கடந்து செல்லும் நீங்கள் பார்க்கும் ஒரு சாதாரண மனிதன் தான் நான்.
அம்மா ஊரில். இங்கு தனியாக ரூம் எடுத்து தங்கியிருக்கிறேன். கம்ப்யூட்டர், செல்ஃபோன் போன்னற இக்கால வாழ்க்கை டெக்னாலஜி எதுவும் அண்டாத ஒரு பிரஜை. என்னிடம் இருக்கும் சொத்து என்று சொன்னால் ஒரு மூன்று செட் துணி, ஒரு ஜோடி ஷூ மற்றும் செருப்பு, ஒரு பர்ஸ் மற்றும் ஒரு கைகடிகாரம். இதில் எதில் பாதிப்பு வந்தாலும் உடனே மாற்று வாங்கிவிடுவேன். வேறு எதுவும் செலவு இல்லை. சமீபத்தில் தொலைந்த கடிகாரத்திற்கு பதிலாய் மற்றொன்று குடிக்கொண்டிருக்கிறது. அவ்வளவு தான்.
அன்று அலுவலகத்தில் இருந்தேன்.
‘ரகு… உன்ன சார் உள்ள கூப்பிடுறாரு..’ சக அலுவலர் வந்து சொன்னார்.
‘ரகு… நீங்க சேர்ந்து கொஞ்ச நாள் தான் ஆகுது. ஃபீல்ட் சமயம் இப்போ சரியில்ல. வேலைய விட்டு எல்லாரையும் தூக்கிட்டு இருக்காங…

ஒரு அப்பாவின் வாழ்க்கை

நான் கடைசியா இந்தியா வந்து ஒரு வருசம் கடந்துருச்சு. இப்போ நான் கிளம்பிட்டேன். என்னோட இந்தியாவுக்கு, என்னோட ஊருக்கு, என் சொந்த மண்ணுக்கு போறேன். அதைவிட சந்தோசம் நான் என் அப்பாவ பாக்க போறேன். நினைக்கிறப்பவே மனசு சில்லுனு இருக்கு. அப்பா…
என் அப்பா ஒரு கூத்து ரசிகர். ஊருல நடக்குற ஒரு நாடகம் கூத்து எதையும் விடமாட்டார். அன்னைக்கு ஊருக்குள்ள சங்கரன் குழுவோட நாடகம் நடந்துச்சு. மகாபாரத கதை. கிருஷ்ணன் அர்ஜூனனுக்கு உபதேசம் சொல்லிகிட்டு இருந்தாரு.
’கத்தும் நீதிகூட்டம் காட்டில் ஒரு குரங்காட்டம் ஒன்னு ஆடுது நாட்டில் மழியும் உலகம் ஆட்சி அதை அழிக்கத்தான் புறப்படும் தர்மத்தின் கோட்டை கத்தும் கதமறுக்கும் காட்டில்’
’ஆதாகபட்டது வில்லை ஏந்திக்கொண்டு யோசித்து நிற்கும் அர்ஜூனனிடம் கிருஷ்ணன் சொல்கிறான்.’
‘எது நடந்ததோ அது நன்றாகவே நடந்தது எது நடக்கிறதோ அது நன்றாகவே நடக்கிறது’ என நாடகம் உச்சகட்டத்தில் அக்கால உடையோட நடந்துகிட்டிருந்தப்போ மேடையில ஒருத்தர் இக்கால உடையோட நடந்து வந்து கிருஷ்ணன் காதுல ரகசியம் பேசினாரு. இது என்னடா மகாபாரத்ததுல ஒரு திருப்பம்னு கூட்டமே உத்து பாத்துகிட்டு இருந்தப்போ, கிருஷ்ணர் மக்கள் கூட்டம் இரு…