Skip to main content

என் காதல் - பிள்ளையார் சுழி...!

நான் இந்த ஐடி கம்பேனியில் சேரும் ஒரு நாள் முன்னர் தான் என் அக்காவிற்கு இனியா பிறந்திருந்தாள். நான் எல்லோரோடும் சகஜமாக பழக ஆரம்பித்த பிறகு எனக்கு அங்கு நெருங்கிய நண்பர்களாக இருந்தவர்கள், என்னைப்போன்று எஸ்.ஆர்.எம்., கல்லூரியில் படித்து வந்திருந்தவர்களும். அவர்களை தவிர்த்து இருவர். ஒன்று அனிதா. மற்றொன்று என்னவள்.

அனிதா எதுவாக இருந்தாலும் சகஜமாக பேசி உடனுக்குடனே தன் விருப்பத்தை சொல்லும் பழக்கமுடையவள். அக்காவின் குழந்தையை பார்க்கவேண்டும் என்று அவள் கேட்டாள். அன்று வீட்டிற்கு சென்றதும் அனிதாவுடன் வீடியோ சாட்டில் குழந்தையை காண்பித்தேன். அடுத்த நாள், வழக்கம் போல இந்த கதை ஆபிஸில் ஓடிக்கொண்டிருக்க என்னவள் மட்டும் ஒரு ஓரத்தில் அமைதியாக எந்த பேச்சிலும் ஈடுபடாமல் இருந்தாள்.

சிறிது நேரம் பொறுத்து பார்த்து, அடிக்கடி முருங்கை மரத்தில் ஏறிக்கொள்ளும் அவளை அமைதியாக்க அவளுக்கு அருகில் எனது நாற்காலியை இழுத்து போட்டு அமர்ந்துக்கொண்டேன். என்றும் இல்லாமல் படிப்பதாய் பாவலா காட்டிக்கொண்டிருந்தாள். என் தொண்டையை கரகரத்து காண்பித்தேன். அவள் கண்டுக்கொள்ளவில்லை. அவளது கம்ப்யூட்டரை லாக் செய்தேன். லாக் செய்த கம்ப்யூட்டரை கூட அவள் முறைத்து பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள். அட என்னடா இவள் பிரச்சனை என்று பேச ஆரம்பித்தேன்.

‘என்ன ஆச்சு?’ என்றேன். அவளிடம் இருந்து பதிலில்லை.

‘ஏ.. உன்ன தான் மா கேக்குறேன்.. எதனா பிரச்சனையா?’ என்றேன். மீண்டும் பதிலில்லை.

‘சோடாவுக்கு இருந்தாலும் ரொம்ப தான் திமிர் போல’ என்றேன்.

‘யாரு.. யாருடா சோடா.. மரியாதை கொடுத்து பேசு’

‘சாரி மேடம்… தெரியாம பேசிட்டேன்… விடுங்க’

‘ஏன் பேசணும்.. அப்பரம் தெரியாம பேசிட்டேன்னு சொல்லணும்.’

‘என்னதான் உன் பிரச்சனை?’ நான் கொஞ்சம் சலித்துக்கொண்டேன்.

‘எதுக்கு சார்.. எப்படி இருந்தாலும் எதனா மழுப்ப தான் போறீங்க.. எதுக்கு எனக்கு’ என்றாள்.

‘சொல்லாம தெரிய நான் பெரிய ஞானி இல்ல’

‘ஆமா.. அதுக்கு என்ன’

‘சரிங்க.. நான் போறேன்.. உங்ககிட்ட தொங்க எனக்கு நேரமில்ல’ நான் சொன்னேன்.

‘ஆமா… மத்தவங்களுக்கு பாப்பாவ காட்ட நேரம் இருக்கும். மத்தவங்க கூட பேச நேரம் இருக்கும்.. என்கிட்ட பாப்பாவ காட்ட கூட தோணாது. பேசவும் முடியாதுல’ அவள் கொட்டி தீர்த்தாள்.

‘ஏய்.. எரும.. அவ கேட்டா அதனால பாப்பாவ காமிச்சேன்.. உனக்கும் பாக்கணும்னா கேட்க வேண்டியது தானே’

‘ஓ.. கேட்கணுமா? ம்ம்.. சரிங்க சார்… உங்க அக்கா பாப்பாவ காட்டுங்க சார்…’ என்றாள் பொய்யான கோபத்தோடு. அன்று இரவு அவளை வீடியோ சாட்டில் அழைத்து குழந்தையை காண்பித்தேன். அவள் முகத்தில் ஆயிரம் சந்தோசங்கள். குழந்தையை பார்க்கும்போது அவள் குழந்தையாகவே மாறிவிட்டது போல இருந்தது. அவள் பேசியது எனக்கு கேட்கவில்லை. ஆனால் கணிணி திரை பார்த்து ஏதோ குழந்தையை கொஞ்சிக்கொண்டிருந்தாள். நாள் அவளை கவனித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

எங்களுக்குள் தெரியாமல் அளவுக்கு அதிகமாக உரிமை எடுத்துக்கொள்ள தொடங்கினோம். நான் நெருங்கி பழகும் அனைவரிடத்தும் உரிமை எடுத்துக்கொள்ள கூடியவன் நான். பொசசிவ்நஸ்சின் மொத்த உருவமும் நான் தான். எனக்கு பிடித்தமானவர்கள் என்னுடனே அதிகம் பேசவேண்டும் என்னும் கீழ்தரமான எண்ணங்களுக்கு சொந்தகாரனாக நான் இருந்தேன். அம்மா அப்பா தொடங்கி, நண்பர்கள், குழந்தைகள் என என்னுடைய நெருங்கிய வட்டமனைத்திலும் இந்த பொசசிவ்நஸ் எனக்கு உண்டு.

அதுபோல எனக்கு அதிகமாக பொசசிவ்நஸ் இருந்தது அங்கு மூவர் மீது. அனிதா, என்னவள் மற்றும் உமா சங்கர். உமா சங்கர் நல்ல நகைச்சுவையாக பேசகூடியவனாக இருப்பினும் அவன் மீது எனக்கு அன்பு வர காரணமாக இருந்தது, என்னைப்போல அவனும் ஒரு கனவை காற்றிலே மிதக்கவிட்டு இந்த ஐ.டி., கம்பேனியில் கால் எடுத்து வைத்தான் என்னும் நினைப்பு தான். அவன் நல்ல டான்ஸர். அருமையாக ஆடக்கூடியவன். அந்த துறையிலே முன்னேற நினைத்த அவன், ஏனோ இந்த கண்ணாடி கூண்டுக்குள் என்னை போல மாட்டிக்கொண்டான். எனது எண்ணங்களை அவனோடு பகிர்ந்துக்கொள்ளும் போது உற்சாகமூட்டும்படியாக அவன் பேசுவது எனக்கு சில சமயம் உந்துதள் சக்தியை தந்திருக்கிறது. சில சமயம் நான் யோசித்தது உண்டு- நான் ஏன் இப்படி இருக்கிறேன் என்று. ஆனால் பொசசிவ்நஸ்-உம் ஒரு அன்பை வெளிப்படுத்தும் விதம் தான். அவர்கள் அதை வெறுக்காத வரையில் அவர்களாக விலகாத வரையில் நாம் அப்படி இருப்பது தவறில்லை என்று எனக்கு நானே சொல்லிக்கொள்வேன்.

நாட்கள் கடக்கையில் இது தவறென்றும். நாம் அனைவரும் நண்பர்கள். நான் என்னை ஒரு கூண்டுக்குள் நிறுத்திக்கொள்ள கூடாது என்றும் நினைத்தேன். எளிதாக அனைவரிடமும் பழகிவிட்டேன். அந்த பொசசிவ்நஸ் சீக்கிரம் என்னை விட்டு தலைதெறிக்க ஓடியது. ஆனால் என்னவளிடம் மட்டும் என்னால் அதை விலக்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. இதை நட்பை தாண்டிய எண்ணமோ என்று நினைத்தேன். 

ஒரு நாள் அனைவரும் அவர்கள் பிறந்த தினங்களை பகிர்ந்துக்கொண்டோம். அப்பொழுது என்னவள் என்னைவிட இரண்டு மாதங்கள் மூத்தவளாக இருந்தாள். ‘அய்யய்யே யக்காவா நீ?’ என்றேன். ‘யக்கா.. யக்கா…’ என்று கலாய்த்தேன். அவள் முகம் சட்டென மாறியது. அவளை நான் ‘அக்கா..’ என்றழைப்பது அவளுக்கு பிடிக்கவில்லை என்று எனக்கு தோன்றியது. அவளை அதன்பிறகு அக்கா என்று நான் சொல்லவில்லை. ஆனால் அவள் என்ன நினைத்தாளோ..! அதன் பிறகு முட்டல் மோதல் வரும்போதெல்லாம் ‘தம்பி..’ ‘தம்பி…’ என்று என்னை சீண்டுவாள். இருவருக்குமே அதில் விருப்பமில்லை என்றபோதும் இருவர் வாயை அடைக்கவும் அவ்வபோது இது போன்று சீண்டிக்கொண்டோம். இது தவறு என்று உள்ளுக்குள் ஏதோ சொல்லிக்கொண்டே இருந்தது. சீக்கிரம் இதற்கு ஒரு முடிவு வேண்டும் என்றும் உள்ளுக்குள் ஏதோ உறுத்திக்கொண்டே இருந்தது. விளையாட்டாய் ‘அக்கா..’ என சொல்லபோய் இவள் இதையே பிடித்துக்கொண்டு தொங்குவாள் போலிருக்கிறதே என்று தோன்றியது. இருப்பினும் அவள் சொல்லும் வார்த்தையில் ஏதோ மறைவு இருக்கிறது. அவள் முழு மனதோடு சொல்லவில்லை. அவளும் விளையாட்டாய் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறாள் என்று தெரிந்தது. உள்ளுக்குள் ஏதோ இனம் புரியா மகிழ்வு. இருந்தும் இதற்கு விரைவில் முற்றுப்புள்ளி வைக்கவேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.


நாட்கள் அப்படியே சென்றது…

(இன்னும் காதலிப்பேன்)

-இராமநாதன்

Comments

Popular posts from this blog

மெரினாவில் ஓர் இரவு! போராட்டக்களம்..

மாலை 6.30 மணி.
இரண்டு கிலோமீட்டர் முன்னிருந்தே பேரணியாக பலர் சென்றுக்கொண்டிருநனர். அங்கங்கே தன்னார்வாலர்கள் நின்று அறிவிப்புகள் செய்துக்கொண்டிருந்தனர். சட்டையில் ஜல்லிக்கட்டுக்கு ஆதரவான வாசக மற்றும் படம் பதிப்பை இலவசமாக நண்பர்கள் செய்துக்கொண்டிருந்தார்கள். வண்டியை நிறுத்திவிட்டு நாங்களும் இணைந்துக்கொண்டோம் நடைபயணத்தில்.
கோஷங்கள் எழுப்பபட்டன. ஆளும் வர்கத்தை எதிர்த்தும், சர்வதேச அரசியலை கேலியாக விமர்சித்தும் கோஷங்கள் போடபட்டன. அப்பொழுதே கிளப்பிவிட்டன நம் ரோமங்களை. அங்கங்கே சில தகாத வார்த்தைகள் இருந்தாலும், அவை தோழர்களின் கோபத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு முறை என்று உணர்ந்து நடந்தோம். கோபத்தை நாகரீகமாக சொல்லும் தமிழ் இனம் என்பதை தோழர்கள் நினைவுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.
எங்கும் நுழைய முடியவில்லை. குடும்பமாக, நண்பர்களாக, தன்னார்வலராக என எங்கினும் கூட்டம் அலைமோதிக்கொண்டிருந்தது. மத்திம பகுதி விவேகானந்தர் இல்லம் தான் எனினும் கலங்கரை விளக்கத்திலிருந்தே அலைகடலென மக்கள் மட்டும் தான் தெரிந்தார்கள்.
நாங்கள் முன்னேறினோம். அங்கங்கே தோழர்கள் பதாதைகளை பகிர்ந்துக்கொண்டார்கள். கோஷ முழக்கமிடையே நாங்கள் முன்னேறி …

ஏழு நாட்கள்...

என் பெயர் ரகு. அடிக்கடி இரவு வரும்பொழுது ஒரு இனிப்பு என்று வாங்கிக்கொண்டு சந்தோசமாக வீடும் ஏறும் அளவுக்கு எனக்கு குடும்பமும் இல்லை. அந்த அளவுக்கு மகிழ்வும் வந்ததில்லை. அதே சமயம், வாழ்க்கை இப்படி ஆகிவிட்டதே என வருந்தும் அளவுக்கும் ஒரு கவலை வந்ததில்லை. வாழ்க்கை என்னும் போக்கில் நாட்களை கடந்து செல்லும் நீங்கள் பார்க்கும் ஒரு சாதாரண மனிதன் தான் நான்.
அம்மா ஊரில். இங்கு தனியாக ரூம் எடுத்து தங்கியிருக்கிறேன். கம்ப்யூட்டர், செல்ஃபோன் போன்னற இக்கால வாழ்க்கை டெக்னாலஜி எதுவும் அண்டாத ஒரு பிரஜை. என்னிடம் இருக்கும் சொத்து என்று சொன்னால் ஒரு மூன்று செட் துணி, ஒரு ஜோடி ஷூ மற்றும் செருப்பு, ஒரு பர்ஸ் மற்றும் ஒரு கைகடிகாரம். இதில் எதில் பாதிப்பு வந்தாலும் உடனே மாற்று வாங்கிவிடுவேன். வேறு எதுவும் செலவு இல்லை. சமீபத்தில் தொலைந்த கடிகாரத்திற்கு பதிலாய் மற்றொன்று குடிக்கொண்டிருக்கிறது. அவ்வளவு தான்.
அன்று அலுவலகத்தில் இருந்தேன்.
‘ரகு… உன்ன சார் உள்ள கூப்பிடுறாரு..’ சக அலுவலர் வந்து சொன்னார்.
‘ரகு… நீங்க சேர்ந்து கொஞ்ச நாள் தான் ஆகுது. ஃபீல்ட் சமயம் இப்போ சரியில்ல. வேலைய விட்டு எல்லாரையும் தூக்கிட்டு இருக்காங…

ஒரு அப்பாவின் வாழ்க்கை

நான் கடைசியா இந்தியா வந்து ஒரு வருசம் கடந்துருச்சு. இப்போ நான் கிளம்பிட்டேன். என்னோட இந்தியாவுக்கு, என்னோட ஊருக்கு, என் சொந்த மண்ணுக்கு போறேன். அதைவிட சந்தோசம் நான் என் அப்பாவ பாக்க போறேன். நினைக்கிறப்பவே மனசு சில்லுனு இருக்கு. அப்பா…
என் அப்பா ஒரு கூத்து ரசிகர். ஊருல நடக்குற ஒரு நாடகம் கூத்து எதையும் விடமாட்டார். அன்னைக்கு ஊருக்குள்ள சங்கரன் குழுவோட நாடகம் நடந்துச்சு. மகாபாரத கதை. கிருஷ்ணன் அர்ஜூனனுக்கு உபதேசம் சொல்லிகிட்டு இருந்தாரு.
’கத்தும் நீதிகூட்டம் காட்டில் ஒரு குரங்காட்டம் ஒன்னு ஆடுது நாட்டில் மழியும் உலகம் ஆட்சி அதை அழிக்கத்தான் புறப்படும் தர்மத்தின் கோட்டை கத்தும் கதமறுக்கும் காட்டில்’
’ஆதாகபட்டது வில்லை ஏந்திக்கொண்டு யோசித்து நிற்கும் அர்ஜூனனிடம் கிருஷ்ணன் சொல்கிறான்.’
‘எது நடந்ததோ அது நன்றாகவே நடந்தது எது நடக்கிறதோ அது நன்றாகவே நடக்கிறது’ என நாடகம் உச்சகட்டத்தில் அக்கால உடையோட நடந்துகிட்டிருந்தப்போ மேடையில ஒருத்தர் இக்கால உடையோட நடந்து வந்து கிருஷ்ணன் காதுல ரகசியம் பேசினாரு. இது என்னடா மகாபாரத்ததுல ஒரு திருப்பம்னு கூட்டமே உத்து பாத்துகிட்டு இருந்தப்போ, கிருஷ்ணர் மக்கள் கூட்டம் இரு…