Posts

Showing posts from June, 2016

அந்த கல்யாண மண்டபத்தில்...

அந்த மண்டபத்தில் அவன் முதல் வரிசையில் உட்கார்ந்திருந்தான். சுத்தியும் மேள தாளங்கள் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. குழந்தைகள் அங்கும் இங்கும் ஓடிவிளையாடிக்கொண்டிருந்தனர். அங்கெங்கே சிரிப்பும், பரபரப்பும் காணப்பட்டது. வேட்டியை மடித்துக்கட்டிக்கொண்டு, தோளில் துண்டை போட்டுக்கொண்டு ஒரு பெரியவர் பரபரப்பாக காணப்பட்டார். நேராக அவனிடம், ‘தம்பி… சொல்லுங்க… என்னமோ பேசணும்னு சொன்னீகளே’ என்றார் அவசர அவசரமாக. ‘சார்.. தனியா..’ என்றான் அவன் இழுத்துக்கொண்டே. ‘தம்பி… நேரம் இல்ல தம்பி. ஆயிரெத்தியெட்டு வேலை இருக்கு… கல்யாணத்துக்கு அப்பரம் பேசலாமா, இல்ல ஏதேனும் அவசரமா?’ என்றார் பதட்டமாக. அவன் பதிலெதுவும் பேசாமல் தலையை கீழே குனிந்துக்கொண்டான். அவர் அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். சட்டென திரும்பி இன்னொரு இளைஞனை அழைத்து, அவன் காதுகளில் ஏதோ ஓதினார். பின் இவனை பார்த்து, ’வாங்க தம்பி… மேல போயிருவோம்’ என்று சொல்லிவிட்டு அவனை அழைத்துக்கொண்டு மேலே சென்றார். அவன் அங்கு அமைதியாக நின்றுக்கொண்டிருந்தான். ‘தம்பி… என்ன… லவ்ஆ?’ என்றார் அவன் அமைதிக்கு பதிலாய். அவன் திரும்பி அவரை அதிர்ச்சியும் ஆச்சர்யமும் கலந்ததாய் பார்த்தான். ஆனால் …

கொலை

அந்த மேல்புறத்தில் ஓடிக்கொண்டிருந்த மின்விசிறியை வைத்தகண் வாங்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் சுந்தர். அந்த மின்விசிறி ‘க்ரீக்..’ ‘க்ரீக்…’ என்று சத்தம் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தது. அவர் பார்வை அங்கு இருந்தாலும் அவர் மனம் வேறு ஏதோ சிந்தையிலே இருந்தது. சட்டென ஏதோ நினைவு வந்தவராய் எழுந்து வேக வேகமாக வீட்டின் தெருகதவை திறந்துவிட்டு வாசலில் இருந்த தனது பைக்கின் ‘டேங்க்’ பையில் கையைவிட்டு துழாவினார். அவர் கையில் ஏதோ அகப்பட்டுக்கொள்ள வெளியில் எடுத்து பார்த்தார்.
அது ஒரு கசங்கிய நிலையில் இருந்த ஒரு காகிதம். பரபரப்பாக திறந்து பார்த்தார். ’என்னைத்தேடி உன் உயிரை இழக்காதே…!’ என்று கிறுக்கிய நிலையில் ஒரு கையெழுத்து இருந்தது. அவர் அதை படித்துவிட்டு மீண்டும் சிந்தையில் ஆழ்ந்தார். அப்பொழுது அவரின் சுற்றுசுவரின் பக்கத்தில் இருக்கும் ஒரு பூ சட்டி கீழே சரிந்தது. அவர் அந்த பக்கம் திரும்பி பார்க்கும்பொழுது கருப்பு உடை அணிந்த ஒருவர் சட்டென சுவரை ஏறி குதிப்பதை பார்த்து பதறி கத்தினார். ‘டே யாரு..? நில்லுடா’ என்று சொல்லிவிட்டு அவன் பாய்ந்த திசையை நோக்கி ஓடினார். ஆனால் அவர் வருமுன்னே அவன் சிறிது தூரம் கடந்து ஓடியிரு…

சொந்த ஊர்

அந்த கார் மெதுவாக அந்த ஊருக்குள்ளே நுழைந்துக்கொண்டிருந்தது. உள்ளே சென்று இன்னும் நான்கு சந்துகளில் இடது பக்கம் திரும்பவேண்டும். அக்கா தம்பிக்கு வழி சொல்லிக்கொண்டே வந்தாள். இடது பக்கம் திரும்பிய வண்டி நேராக சென்று தெரு முட்டும் இடத்தில் இருந்த ஒரு சின்ன கோபுர கோவிலை அடைந்தது. அக்காவும் தம்பியும் தங்களை மாறி மாறி பார்த்துக்கொண்டார்கள். அவர்கள் கண்களில் தங்களை அறியாமல் கண்ணீர் கசிந்தது. ‘தம்பி வண்டிய எடுத்துருடா…’ என்றாள் அக்கா. அந்த கோவிலையே வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்த தம்பி, ‘அக்கா….’ என்றான் இன்னும் கலங்கிய கண்களோடு. அவளும் அந்த கோவில் பக்கம் திரும்பி பார்த்தாள். பாவாடை சட்டையில் இருந்த ஒரு பெண்ணை ஒரு சிறுவன் முடியை பிடித்து இழுத்துவிட்டு முன்னாள் ஓடுகின்றான். அந்த பெண் அவனை அடிக்க பின்னால் ஓடுகின்றாள். கோவில் சுவரில் அந்த சிறுவன் முட்டிக்கொள்ள அந்த பெண் பதறிப்போய் ஓடி அவன் காலில் அடிப்பட்ட இடத்தில் தன் எச்சில்கொண்டு வைத்தியம் செய்கிறாள். இன்னும் கண்ணீர் தம்பியின் கையை நனைக்க அங்கு இருந்த சிறுவனும் சிறுமியும் மறைந்து போகிறார்கள். ‘என்னடா… கால் வலிக்குதா?’ என்றாள் பக்கத்தி…