Skip to main content

கோமாளி நிறை கூட்டம்

சுயமரியாதையும், தனிமனித ஒழுக்கமும், அடுத்த தலைமுறைக்கு நாம் என்ன விட்டு செல்லப்போகிறோம் என்னும் உள்ளுக்குள் தோன்றும் கேள்வியும் தான் நமக்கு இப்படி ஒரு சுதந்திரமான பெற்று தந்திருக்கிறது.

இங்கு பலர் ‘இருக்குற இடம் தெரியாம இருந்துட்டு வந்துரணும் டா..’ என்னும் போக்கில் தான் வாழ்ந்துக்கொண்டிருக்கிறோம். குரல் கொடுப்பவன் ஒன்று தலைவனாக பார்க்கபடுகிறான் அல்லது கோமாளியாக பார்க்கப்படுகிறான். இங்கு எது தடையாக இருக்கிறது என்னும் கேள்விக்கு நமது கல்வியை தான் சொல்வேன். நான் படித்தவன் என்னும் போக்கில் அவனவன் அவனவனுக்கு தெரியும் நியாய தர்மத்தை பேசி ஒரு ஒருமித்த கருத்து இல்லாமல் ஒற்றுமை இல்லாமல் அங்கொன்றும் இங்கொன்றும் சில்லரைகளாய் சிதறிக்கிடக்கிறோம்.

ஒருவன் ஒரு நல்ல விடயத்தை முன்னெடுத்தினால் நம்முள் இருக்கும் படித்த புத்திசாலி கிளம்பிக்கொள்வான்.

‘அதென்ன இத்தனை நாள் செய்யாமல் திடீரென செய்கிறானே. இதனால் அவனுக்கு என்ன லாபமோ?’

‘என்னடா.. எல்லோரும் சும்மா ஏத்துகிட்டு போறாங்கல. இவன் மட்டும் எதுக்கு குதிக்கிறான்’

‘சரி இந்த விசயத்துல இவன் எல்லாருக்கும் அறிவுரை சொல்லுறானே அந்த(அவனின் பர்சனல்) விசயத்துல இவன் ரொம்ப யோக்கியமா?’

என்று நமக்கு தெரிந்த சிற்றரவுக்கு எட்டிய கேள்விகளை மாறி மாறி திணித்து உயர்ந்து வருபவனை மட்டம் தட்டி அவனை எழவிடாமலே செய்துவிடுகிறோம். அல்லது அவனுக்கு தோள் கொடுக்காமலே தவிக்க விட்டுவிடுகிறோம். இதையெல்லாம் பார்க்கும்பொழுது ஏனடா இந்த படிப்பறிவு? சொல்லறிவுக்கொண்டே இருந்துவிடலாம் போலே என்று தோன்றுகிறது.

இங்கு தியாகங்களும் குறைந்து போனது பொது வாழ்வும் குறைந்து போனது. இங்கு சமூக மாற்றம் கொள்ள நினைக்கும் ஒவ்வொருவனும் அன்றைய பாரதியின் நிலையிலே இருக்கிறான். வீடும், அவனை சுற்றி இருக்கும் சமூகமும் ஏதோ முன்னேற்ற பாதையில் சென்றுக்கொண்டிருப்பது போலவும் அவன் வாழ்க்கை சீரழிவது போலவும் அறிவுரை வேறு.

மூணு வேலை சாப்பாடு. உடுத்திக்கொள்ள நல்ல உடை. ஒரு வீடு. ஒரு கார். வயசான காலத்தில் மாதா மாதம் பென்ஷன். இது தான் வாழ்க்கை. இப்படிப்பட்ட வாழ்க்கையை வாழ்பவனை தான் இந்த உலகம்(குறைந்த பட்சம் இந்த நாடு) நல்ல வாழ்க்கை வாழ்வதாய் சொல்கிறது. என் பிள்ளைக்காக சேர்க்கிறேன் என்று பணத்தையும், நிலத்தையும் சேமித்து வைக்கும் யாரும் அவனுக்கு ஒரு நல்ல சூழலை சேமிக்க பாடுபவதில்லை, ஒரு நல்ல அரசியல் சட்டமைப்பு வர பாடுபடுவதில்லை. ஒரு பெண் வீதிக்கு இறங்கி நடக்கையில் மனித மிருகத்தால் வஞ்சிக்கப்பட்டால் அவரவர் வீட்டு பெண்களை வீதிக்கு செல்லாமல் தடுக்க தான் நினைக்கிறது அந்த கூட்டம். தவறு செய்வது மிருகங்கள் தண்டனை பெண்களுக்கா? பெண் பிள்ளை வைத்திருக்கும் அத்தனை பேரும் வீதியில் இறங்கி போராடியிருக்க வேண்டாமா? ஏன்? இருக்குற இடம் தெரியாம சூதானமா இருந்துட்டு… செத்து போயிரணும். அதானே!!

அன்று வீதியில் இறங்கி போராட்டம் செய்யும்பொழுது நம் பின்னால் ஒரு மக்கள் கூட்டம் திரளாக எழும் என்னும் நம்பிக்கை இருந்தது. இன்று அவனவன் யோசனைக்கு ஏற்றார் போல கட்டம் கட்டுகிறான், கூப்பாடு போடுகிறான். ஒரு ஒற்றை இலக்கை விட்டு திசை மாறி தடம் மாறி குருட்டாம்போக்கில் பறக்கிறது மனிதனின் வேகம்.

மக்களுக்காக இறங்கி போராடுபவன் இப்பொழுதெல்லாம் கோமாளி போல தான் பார்க்கபடுகிறான். அல்லது ஒரு சிறிய தவறை கேட்கும்பொழுது அதை மறித்து ஒரு பெரிய தவறு காட்டப்பட்டு எல்லா தவறும் மழுங்கடிக்கப்படுகிறது. மும்பையில் ஒரு பெண் மின்சார ரயிலில் பயணச்சீட்டு இல்லாமல் பயணப்பட்டிருக்கிறார். அந்த பெண்ணிடம் பயணச்சீட்டு இல்லாததை அறிந்த டி.டி.ஆர்., அதற்கான காரணத்தை கேட்டால் அந்த பெண் ‘மல்லையானு ஒருத்தர்.. பல்லாயிரம் கோடி கடன் வாங்கிட்டு நாட்டவிட்டு தப்பி போயி சந்தோசமா இருக்கார். அவர புடிக்க வக்கில்ல. வந்துட்டாங்க…’ என்று பேசியிருக்கிறார். தவறில் இது பெரிது சிறிது என்றில்லை. இங்கிருக்கும் அத்தனை பேரும் ஏதோ ஒரு வகையில் தவறு செய்கிறான், அந்த தவறை மறைக்க அதைவிட பெரிய தவறை சுட்டிக்காட்டிக்கொள்கிறான்.

ஹோட்டலில் சாப்பிட்டுவிட்டு டிப்ஸ் தராமல் செல்லும்பொழுது நம்மை அந்த சப்ளையர் பார்க்கும் பார்வையில் ஆயிரம் கேவலம் நிறைந்திருக்கும். அந்த சப்ளையர் மட்டும் தான் காரணமா அதற்கு? அவனுக்கு காசு கொடுத்து பழக்கப்படுத்தியது யார் குற்றம்? அந்த இடத்தில் சரியாக நடக்கும் ஒருவனுக்கு தான் கடைசியில் கேவலம் தொத்திக்கொள்கிறது. தவறுகள் படர்ந்திருக்கிறது. அந்த படர்ந்து போன தவறே சரியன திரிந்து நிற்கிறது.

வேலை செய்யும் இடமாகட்டும், தெருவில் கடந்து செல்லும் பாதையாகட்டும் அநியாயத்திற்கு எதிராக குரல் கொடுத்தால் ஒன்று கோமாளியை போல சித்தரிக்கப்படுவீர்கள், அல்லது வீண்வேலை செய்பவனாய் ஓரம்கட்டப்படுவீர்கள். அதையும் மீறி உங்களுக்கு ஏதேனும் ஒரு கை தோள்கொடுக்க வந்தது என்றால் அது இணையத்தின் கையாக தான் இருக்கும். இங்கு யாருக்கும் வீதியில் இறங்கி கேள்வி கேட்க திராணியில்லை. வீதியில் இறங்க தைரியமும் இல்லை. என்ன செய்ய தவறெது சரியெது என்று புடம் காட்டும் பத்திரிக்கைகளும் அட்டை படத்துக்கு நயன்தாராவை தானே தேடிக்கொண்டிருக்கிறது. தெருவில் ஆயிரம் சசிபெருமாள் இருக்கின்றனர். ஆயிரம் ட்ராஃபிக் ராமசாமி இருக்கிறார்கள். எப்பொழுது அவர்கள் எல்லாம் அட்டைப்படத்தை ஆக்கிரமிக்க போகிறார்கள்?

மாற்றப்பட வேண்டியது ஆயிரம் இருக்கிறது. எதிர்த்து குரல் கொடுக்க வேண்டியதும் ஆயிரம் இருக்கிறது. இருக்கிற இடம் தெரியாம இருந்துட்டு போக நீங்கள் பிறக்காமலே இருந்திருக்கலாம். நாளை உங்கள் பிள்ளைக்கு என்ன விட்டு செல்ல போகிறீர்கள்? சென்னையில் ஒரு வீடா? அல்லது நல்ல சுவாச காற்றா? சுவாசம் அல்லாத வீட்டில் அவன் என்ன வாழ்ந்து கிழித்துவிட போகிறான். நாளை உங்கள் பெண்ணுக்கு என்ன விட்டு செல்ல போகிறீர்கள்? நூறு பவுன் நகையா அல்லது தெருவில் தைரியமாக நடந்து செல்லும் சுதந்திரமா?

உங்களுடைய உரிமை என்ன? உங்களுடைய தேவையென்ன? அதை அடைய வழியென்ன? சரியான வழியென்ன என்பதை உங்கள் மனதிடம் கேட்டிருக்கிறீர்களா? உங்களுடைய உரிமைக்காக இறங்கி குரல் கொடுத்திருக்கீற்களா? இங்கு அரைகுறை ஆடை அணிவதற்காக போராடிய அளவு கூட, தினம் நடந்துமுடியும் கற்பழிப்புக்கு ஒரு தீர்வான சட்டம் அமைவதற்கு போராடவில்லையே ஏன்? தவறு எங்கிருக்கிறது? நம்மை நாமே கேள்வி கேட்டுக்கொள்ள வேண்டிய நேரமிது. சுதந்திர தினமென்றால் சட்டையில் தேசிய கொடியை மட்டும் குத்திக்கொண்டு அங்குமிங்கும் திரிந்தால் தேசப்பற்றாகுமா? அந்த தேசத்திற்காக என்ன செய்தோம்? நம்மை தாங்கும் மண்ணிற்காக என்ன செய்தோம்?

அடுத்தவன் செய்கிறான் நானும் செய்கிறேன் என்பதால் தவறு சரியாகிவிடாது. ஒரு பெருக்கூட்டம் கழிவு குட்டையில் விழுந்து எழுந்து சென்றால் நீயும் விழுந்து செல்லவேண்டும் என்பது அவசியம் அல்ல. அதை மூடி ஒரு நல்ல பாதையை உண்டாக்கலாம். அல்லது அதை தாண்டியாவது செல்லலாம். எல்லாம் குதிக்கிறான் நானும் குதிக்கிறேன் என்று சொல்லிக்கொண்டு தாண்ட நினைப்பவனையும், மூட நினைப்பவனையும் குட்டைக்குள் நின்றுக்கொண்டு கேலி சிரிப்பு சிரிக்க தேவையில்லை. மூடிக்கொண்டு அமைதியாக செல்லலாம். அடுத்தவனுக்கு துன்பம் தராத வகையில் இருக்கும் தனிமனித ஒழுக்கமென்பது அவசியம். அத்தியாவசியம்.

உங்களுக்கு கிடைக்கவேண்டியது நிராகரிக்கப்படுமேயானால் எதிர்த்து கேள்வி கேட்க வேண்டும். உரிமைக்காகவும், உங்களுக்காகவும் கேள்வி கேட்டே ஆகவேண்டும். கேள்வி கேட்க வழியற்று, வாயற்று இருப்பவன் இல்லாமலே இருக்கலாம். ஜீவிக்காமலே இருக்கலாம்.

சுதந்திரத்திற்கு பின்பு நாம் இழந்து நிற்கும் தனிமனித ஒழுக்கமும், சுயமரியாதையும், எதிர்கால சந்ததியர்க்கான சிந்தையும் மீண்டும் நாம் பெற்றாக வேண்டிய சூழல் இது. அதை உணர்ந்து இனிவரும் காலங்களை சந்திப்போமாக. உங்கள் மொழியில் சொல்லவேண்டுமாயின் கோமாளி நிறை கூட்டம் முளைத்தெழவேண்டும். கண்டிப்பாக..!

சுதந்திர தின நல்வாழ்த்துக்கள்.


-தம்பி கூர்மதியன்

Comments

Popular posts from this blog

மெரினாவில் ஓர் இரவு! போராட்டக்களம்..

மாலை 6.30 மணி.
இரண்டு கிலோமீட்டர் முன்னிருந்தே பேரணியாக பலர் சென்றுக்கொண்டிருநனர். அங்கங்கே தன்னார்வாலர்கள் நின்று அறிவிப்புகள் செய்துக்கொண்டிருந்தனர். சட்டையில் ஜல்லிக்கட்டுக்கு ஆதரவான வாசக மற்றும் படம் பதிப்பை இலவசமாக நண்பர்கள் செய்துக்கொண்டிருந்தார்கள். வண்டியை நிறுத்திவிட்டு நாங்களும் இணைந்துக்கொண்டோம் நடைபயணத்தில்.
கோஷங்கள் எழுப்பபட்டன. ஆளும் வர்கத்தை எதிர்த்தும், சர்வதேச அரசியலை கேலியாக விமர்சித்தும் கோஷங்கள் போடபட்டன. அப்பொழுதே கிளப்பிவிட்டன நம் ரோமங்களை. அங்கங்கே சில தகாத வார்த்தைகள் இருந்தாலும், அவை தோழர்களின் கோபத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு முறை என்று உணர்ந்து நடந்தோம். கோபத்தை நாகரீகமாக சொல்லும் தமிழ் இனம் என்பதை தோழர்கள் நினைவுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.
எங்கும் நுழைய முடியவில்லை. குடும்பமாக, நண்பர்களாக, தன்னார்வலராக என எங்கினும் கூட்டம் அலைமோதிக்கொண்டிருந்தது. மத்திம பகுதி விவேகானந்தர் இல்லம் தான் எனினும் கலங்கரை விளக்கத்திலிருந்தே அலைகடலென மக்கள் மட்டும் தான் தெரிந்தார்கள்.
நாங்கள் முன்னேறினோம். அங்கங்கே தோழர்கள் பதாதைகளை பகிர்ந்துக்கொண்டார்கள். கோஷ முழக்கமிடையே நாங்கள் முன்னேறி …

ஏழு நாட்கள்...

என் பெயர் ரகு. அடிக்கடி இரவு வரும்பொழுது ஒரு இனிப்பு என்று வாங்கிக்கொண்டு சந்தோசமாக வீடும் ஏறும் அளவுக்கு எனக்கு குடும்பமும் இல்லை. அந்த அளவுக்கு மகிழ்வும் வந்ததில்லை. அதே சமயம், வாழ்க்கை இப்படி ஆகிவிட்டதே என வருந்தும் அளவுக்கும் ஒரு கவலை வந்ததில்லை. வாழ்க்கை என்னும் போக்கில் நாட்களை கடந்து செல்லும் நீங்கள் பார்க்கும் ஒரு சாதாரண மனிதன் தான் நான்.
அம்மா ஊரில். இங்கு தனியாக ரூம் எடுத்து தங்கியிருக்கிறேன். கம்ப்யூட்டர், செல்ஃபோன் போன்னற இக்கால வாழ்க்கை டெக்னாலஜி எதுவும் அண்டாத ஒரு பிரஜை. என்னிடம் இருக்கும் சொத்து என்று சொன்னால் ஒரு மூன்று செட் துணி, ஒரு ஜோடி ஷூ மற்றும் செருப்பு, ஒரு பர்ஸ் மற்றும் ஒரு கைகடிகாரம். இதில் எதில் பாதிப்பு வந்தாலும் உடனே மாற்று வாங்கிவிடுவேன். வேறு எதுவும் செலவு இல்லை. சமீபத்தில் தொலைந்த கடிகாரத்திற்கு பதிலாய் மற்றொன்று குடிக்கொண்டிருக்கிறது. அவ்வளவு தான்.
அன்று அலுவலகத்தில் இருந்தேன்.
‘ரகு… உன்ன சார் உள்ள கூப்பிடுறாரு..’ சக அலுவலர் வந்து சொன்னார்.
‘ரகு… நீங்க சேர்ந்து கொஞ்ச நாள் தான் ஆகுது. ஃபீல்ட் சமயம் இப்போ சரியில்ல. வேலைய விட்டு எல்லாரையும் தூக்கிட்டு இருக்காங…

ஒரு அப்பாவின் வாழ்க்கை

நான் கடைசியா இந்தியா வந்து ஒரு வருசம் கடந்துருச்சு. இப்போ நான் கிளம்பிட்டேன். என்னோட இந்தியாவுக்கு, என்னோட ஊருக்கு, என் சொந்த மண்ணுக்கு போறேன். அதைவிட சந்தோசம் நான் என் அப்பாவ பாக்க போறேன். நினைக்கிறப்பவே மனசு சில்லுனு இருக்கு. அப்பா…
என் அப்பா ஒரு கூத்து ரசிகர். ஊருல நடக்குற ஒரு நாடகம் கூத்து எதையும் விடமாட்டார். அன்னைக்கு ஊருக்குள்ள சங்கரன் குழுவோட நாடகம் நடந்துச்சு. மகாபாரத கதை. கிருஷ்ணன் அர்ஜூனனுக்கு உபதேசம் சொல்லிகிட்டு இருந்தாரு.
’கத்தும் நீதிகூட்டம் காட்டில் ஒரு குரங்காட்டம் ஒன்னு ஆடுது நாட்டில் மழியும் உலகம் ஆட்சி அதை அழிக்கத்தான் புறப்படும் தர்மத்தின் கோட்டை கத்தும் கதமறுக்கும் காட்டில்’
’ஆதாகபட்டது வில்லை ஏந்திக்கொண்டு யோசித்து நிற்கும் அர்ஜூனனிடம் கிருஷ்ணன் சொல்கிறான்.’
‘எது நடந்ததோ அது நன்றாகவே நடந்தது எது நடக்கிறதோ அது நன்றாகவே நடக்கிறது’ என நாடகம் உச்சகட்டத்தில் அக்கால உடையோட நடந்துகிட்டிருந்தப்போ மேடையில ஒருத்தர் இக்கால உடையோட நடந்து வந்து கிருஷ்ணன் காதுல ரகசியம் பேசினாரு. இது என்னடா மகாபாரத்ததுல ஒரு திருப்பம்னு கூட்டமே உத்து பாத்துகிட்டு இருந்தப்போ, கிருஷ்ணர் மக்கள் கூட்டம் இரு…