Skip to main content

Posts

Showing posts from October, 2016

மிதம் கொளல் கவி(?)வரி

மிருகங்களை துன்புறுத்தாதீர்

கானகத்தின் நடுவே
ஒரு பெரிய தார்சாலை திட்டம்
பணிகள் நடக்கையில்
இடையில் சிறுபணியிடை மிருகங்கள்..
சில விரட்டப்பட்டும்..
சில சுடப்பட்டும்..
சில கடத்தப்பட்டும்..!

முடிவாய் பலபலத்த தார்சாலை ஓரத்திலே
மிருகங்களை துன்புறுத்தாதீர் என்னும் பலகை.

அமைச்சர் மிருகம்

சக உரிமை, பெண்ணியம், பெண் மரியாதை
விடாமல் பேசிய அமைச்சர் வீட்டில்
நேற்று தான்
வெறி தாங்காது - கட்டில் கால்கள் முறிந்து விழுந்தன..

தூக்கம்

அன்று தூங்கிக்கொண்டிருந்தேன்
தூங்காமல் இருப்பது போல கனவு கண்டேன்..
விழித்து பார்த்தேன்...
தூங்கவே மாட்டேங்குறியேடா.. அம்மா கடிந்துக்கொண்டாள்..!

காக்கை மனிதன்

நான் உண்டுபோன மிச்சத்தை காக்கைக்கு வைத்தேன்
அருகில் உட்கார்ந்த காக்கை என்னையே உற்று பார்த்தது
நானும் பார்த்தேன்.. அது உண்ணவில்லை..
சரியென்று திரும்பி நடந்தேன்...
சட்டென வைத்த சாதத்தை கவ்விக்கொண்டு பறந்தோடியது!!
மனிதனின் சாதனை போல.. அதுவும் பெருமிதம்கொண்டிருக்கும்..!

-தம்பி கூர்மதியன்

காதலொன்றை கண்டார்

’சார்… பசிக்குது சார்..’ கெஞ்சலாக சொன்னான் அவன். அவர் அவரது மனைவியை பார்த்து ஒரு சிரிப்பு சிரித்தார்.
‘அப்போ முதல்ல ஒரு நல்ல வெஜிடேரியன் ஹோட்டலா போபா..’ அவர் சொன்னார். சோர்ந்து போய் இருந்த அவன் முகம் பொலிவடைந்தது. அடுத்த ஐந்து நிமிடத்தில் ஒரு ஹோட்டலில் நிறுத்தினான். மூவரும் உள்ளே சென்று கையை கழுவிவிட்டு ஆளுக்கு நான்கு இட்லி சொல்லிவிட்டு அமர்ந்தனர்.
‘அப்பரம் சார்… சுத்து சுத்துனு சுத்தியாச்சு.. நான் சொன்னாலும் கேக்கமாட்டுறீங்க.. ரூம் இப்போ எங்கயும் கிடைக்காது சார்.. சீசன் டைம் வேற…’ அவன் சொல்லிவிட்டு அவரை பாவமாக பார்த்தான். அவரும் அவர் மனைவியும் மாறி மாறி பார்த்துக்கொண்டனர்.
‘ஒண்ணு சொல்லவா? பக்கத்துல தான் என் வீடு இருக்கு.. வாங்க… தங்கிக்கிடுங்க.. காலையில கிளம்பிடுங்க..’ என்றான். அவர் மீண்டும் அவர் மனைவியை பார்த்தார். அவள் மௌனமாக தலையை கீழே தொங்கலில் விட்டுக்கொண்டார். அவர் சிறிது நேரம் யோசித்தார். பிறகு சரியென தலையை ஆட்டினார்.
‘அது.. சூப்பர் சார்… இத முன்னாடியே சொல்லியிருந்தா வீட்டுலயே நைட் சாப்பாட்ட முடிச்சிருக்கலாம்..’ அவன் சொல்லிவிட்டு டேபிளை தட்டினான். அவர்கள் சிரித்துக்கொண்டனர்.
‘என்ன…

ஒரு அப்பாவின் வாழ்க்கை

நான் கடைசியா இந்தியா வந்து ஒரு வருசம் கடந்துருச்சு. இப்போ நான் கிளம்பிட்டேன். என்னோட இந்தியாவுக்கு, என்னோட ஊருக்கு, என் சொந்த மண்ணுக்கு போறேன். அதைவிட சந்தோசம் நான் என் அப்பாவ பாக்க போறேன். நினைக்கிறப்பவே மனசு சில்லுனு இருக்கு. அப்பா…
என் அப்பா ஒரு கூத்து ரசிகர். ஊருல நடக்குற ஒரு நாடகம் கூத்து எதையும் விடமாட்டார். அன்னைக்கு ஊருக்குள்ள சங்கரன் குழுவோட நாடகம் நடந்துச்சு. மகாபாரத கதை. கிருஷ்ணன் அர்ஜூனனுக்கு உபதேசம் சொல்லிகிட்டு இருந்தாரு.
’கத்தும் நீதிகூட்டம் காட்டில் ஒரு குரங்காட்டம் ஒன்னு ஆடுது நாட்டில் மழியும் உலகம் ஆட்சி அதை அழிக்கத்தான் புறப்படும் தர்மத்தின் கோட்டை கத்தும் கதமறுக்கும் காட்டில்’
’ஆதாகபட்டது வில்லை ஏந்திக்கொண்டு யோசித்து நிற்கும் அர்ஜூனனிடம் கிருஷ்ணன் சொல்கிறான்.’
‘எது நடந்ததோ அது நன்றாகவே நடந்தது எது நடக்கிறதோ அது நன்றாகவே நடக்கிறது’ என நாடகம் உச்சகட்டத்தில் அக்கால உடையோட நடந்துகிட்டிருந்தப்போ மேடையில ஒருத்தர் இக்கால உடையோட நடந்து வந்து கிருஷ்ணன் காதுல ரகசியம் பேசினாரு. இது என்னடா மகாபாரத்ததுல ஒரு திருப்பம்னு கூட்டமே உத்து பாத்துகிட்டு இருந்தப்போ, கிருஷ்ணர் மக்கள் கூட்டம் இரு…

தகப்பம் பழகு

அந்த பார்க்கில் அப்பாவும் அவனும் நடந்துக்கொண்டிருந்தனர். அவனது குழந்தை ஓடி ஓடி விளையாடிவிட்டு அவ்வபோது அவனை வந்து தொட்டு தொட்டு சிரித்துவிட்டு ஓடியது. அங்கு குழுமியிருந்த குழந்தைகளுக்கு இடையில் அந்த குழந்தையும் சென்று விளையாடிக்கொண்டிருந்தது.
இருவரும் அங்கு இருந்த ஒரு ’பெஞ்ச்’ல் அமர்ந்தனர். அவர்கள் இருவரின் கண்களும் விளையாடிக்கொண்டிருந்த குழந்தைகள் மேலே இருந்தது. அவனின் கண்கள் கண்ணீரை தேக்கிக்கொண்டிருந்தது. அதை அப்பா கவனித்தார். மீண்டும் குழந்தைகள் விளையாடிக்கொண்டிருந்த பக்கம் அப்பா திரும்பினார். குழந்தைகளை பார்த்துக்கொண்டே பேச தொடங்கினார்,
‘இந்த குழந்தைகள பாக்குறப்போ என்னடா தோணுது?’ என்றார் அப்பா. அவன் பதில் பேச தொடங்கினான்.
‘என்னப்பா தோணனும்?’ என்றான் இன்னும் குழந்தைகளை பார்த்துக்கொண்டே. அவனை திரும்பி பார்த்துவிட்டு அப்பா ஒரு நமட்டு சிரிப்பு சிரித்தார். அவன் தலையை தட்டிவிட்டு பேசத்தொடங்கினார்,
‘உன் மனசு என்னடா சொல்லுது..?’
’என்னப்பா... குழந்தைங்க விளையாடுறாங்கனு சொல்லுது’ 
‘அது உன் மூளை சொல்லுறது. உன் ஆழ்மனசுல ஒரு எண்ணம் வருமே அது என்னடா...’
‘அப்படி எதுவும் எனக்கு தோணலபா...’ என்றான…

கல்லூரி ஆசை - ஒரு காதலி...!

அந்த பேருந்து நிறுத்தத்தில் அவள் நின்றுக்கொண்டிருந்தாள். அவன் அவள் முன் தயங்கியபடியே நின்றான்.
‘அப்பரம்?’ அவள் கேட்டாள்.
‘தோ…’ அவன் வாயிலிருந்து வார்த்தைகள் தடித்தன. தொண்டையை கரகரத்துக்கொண்டான். மாற்று பக்கம் திரும்பினான். ‘தோ.. இப்படி.. இப்படி போகவேண்டியது தான்..’ சொல்லிவிட்டு தயங்கி நின்றான். அவள் மெல்லியதாய் சிரித்தாள். அவனும் பதிலுக்கு சிரித்து வைத்தான். அங்கு சிறிது நேர அமைதி இருந்தது.
‘சீக்கிரமா ஓடிடுச்சோ…’ அவள் பேச ஆரம்பித்தாள். இம்முறை அவன் சிரித்தான். அவளும் சிரித்தாள்.
’திரும்ப எப்போ…?’ அவன் கேட்டான். அவள் உதட்டை பிதுக்கினாள். அவன் அமைதியாக நின்றுக்கொண்டிருந்தான். அவள் சிரித்தாள்.
பேருந்தின் ஓட்டுநர் வந்தார். ‘பீம் பீம் பீம்…’ மூன்று முறை அழுத்தமாக ஹார்ன் செய்தார். அவள் திரும்பி பார்த்தாள்.
‘வண்டிய எடுக்க போறாங்க…’ சொன்னாள். அவள் முகத்தையே உற்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தவனுக்கு சுய நினைவு வந்தவனாய் ‘ஹான்…’ என்று சொல்லிவிட்டு தலையை ஆட்டினான். அவளின் பைகளை தூக்கிக்கொண்டு பேருந்தில் ஏறினான்.
அவளின் இருக்கையை பார்த்து பைகளை சரியாக வைத்துவிட்டு அவளது இடத்தை காட்டி அவளை அமர சொன்னான். கீழே…