Skip to main content

பிறப்பு - தகப்பனாகிய நான் எழுதும்.. *1

மகளே!
நீ கருவிலே உருவாகிக்கொண்டிருப்பதை
உன் அம்மை என் காதோரத்தில் நாணப்புன்னகையில் சொல்வாள்..
நான் முதலில் தகப்பம் உணரும் நொடி அது!

உன் காதுகள் மலருமுன்னே
நான் உன்னோடு பேச ஆரம்பித்திருப்பேன்..
உன் கண்களில் ஊடே எனை காணும்
கனவுகள் பல கண்டுக்கொண்டிருப்பேன்..

என் அலுவலக சீண்டல்களையும்
நான் தினம் கடந்து வரும் மனிதர்களையும்
உன் அம்மையூடாய் உன் காதுகளில் சொல்லி வைப்பேன்..

எட்டி தவழ்ந்து நீ என்னை பிடிக்க
அம்மையின் வயிற்றை கிழிக்க போடும்
எத்து தாளங்களை
என் முகம் புதைத்தும்
என் காதும் கண்களும் புதைத்தும்
நான் ஏங்கி காத்துக்கொண்டிருப்பேன்…!

மாதங்கள் கழியும்…
என் குரல் உனக்கு பழக்கமாகும்..!
செல்லமே! என நான் அழைக்கையில்
அம்மையின் வயிற்றை நெட்டித்தள்ளி
என்னிடம் பாய்ந்திட துடிப்பாய் நீ..!
அம்மை வயிற்றினூடாய் உன் கன்னத்திலே
அப்பொழுதே முதல் முத்தம் பதித்திடுவேன்!

நீ என் உலகத்தை ஆக்கிரமித்தாலும்
என் உலகத்தை உருவாக்கி தந்தவள் உன் அம்மை..!
அவள் வலியற்று சிரிக்கும்படியே நீ உலகத்தை ரசிக்க வருவாய்..

உண்மையாக சொல்கிறேன்..!
அன்று மட்டும் தான் உன் அழுகையின் போது
நாங்கள் ஆனந்த குளிர்பெறுவோம்.

ஊர் கூடி வரும்..
பெண்ணை போற்றும் நம் பூமி
ஏனோ உனை முதலில் ஏளனமாக தான் பார்ப்பர்..
உலகம் அப்படித்தான்! நீ பயந்துவிடாதே..!
உன் செயல்கொண்டு மெச்சும்
பின்தொடராக நாங்கள் என்றும் உன் பின்னால் நிற்கும்
கனவுகளை சுமந்துக்கொண்டிருப்போம்..

உன் அப்பனுக்கு தாடி பிடிக்கும்..
உனக்காக முழுதாய் வழித்துவிடுவேன்..
ஊரே சிலிர்த்து பார்க்கும் அடர் மீசையும் நழுவிடும்.
உனை கைகளில் தூக்கும் நொடி
ஏனோ.. வார்த்தை அற்று..
கண்ணீரால் உனை வரவேற்பேன்..!
மிகுந்த ஆனந்தத்தோடு..

என் மகளே..!
பூமி உன்னை வரவேற்க மழை பொழியலாம்
கொஞ்சம் மேளங்களாய் இடிகள் முழங்கலாம்
உறார் கூடி உனை உற்று பார்க்கலாம்..
மிரளாதே.. பிரம்மிக்காதே..!
ஒற்றை புன்னகையில் கடந்துவிடு!!

உன் உலகத்தில் எங்களை இணைத்துக்கொண்டு

பயணப்படு மகளே..! வா… நம் பூமிக்கு.!!

-தம்பி கூர்மதியன்

Comments

Popular posts from this blog

மெரினாவில் ஓர் இரவு! போராட்டக்களம்..

மாலை 6.30 மணி.
இரண்டு கிலோமீட்டர் முன்னிருந்தே பேரணியாக பலர் சென்றுக்கொண்டிருநனர். அங்கங்கே தன்னார்வாலர்கள் நின்று அறிவிப்புகள் செய்துக்கொண்டிருந்தனர். சட்டையில் ஜல்லிக்கட்டுக்கு ஆதரவான வாசக மற்றும் படம் பதிப்பை இலவசமாக நண்பர்கள் செய்துக்கொண்டிருந்தார்கள். வண்டியை நிறுத்திவிட்டு நாங்களும் இணைந்துக்கொண்டோம் நடைபயணத்தில்.
கோஷங்கள் எழுப்பபட்டன. ஆளும் வர்கத்தை எதிர்த்தும், சர்வதேச அரசியலை கேலியாக விமர்சித்தும் கோஷங்கள் போடபட்டன. அப்பொழுதே கிளப்பிவிட்டன நம் ரோமங்களை. அங்கங்கே சில தகாத வார்த்தைகள் இருந்தாலும், அவை தோழர்களின் கோபத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு முறை என்று உணர்ந்து நடந்தோம். கோபத்தை நாகரீகமாக சொல்லும் தமிழ் இனம் என்பதை தோழர்கள் நினைவுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.
எங்கும் நுழைய முடியவில்லை. குடும்பமாக, நண்பர்களாக, தன்னார்வலராக என எங்கினும் கூட்டம் அலைமோதிக்கொண்டிருந்தது. மத்திம பகுதி விவேகானந்தர் இல்லம் தான் எனினும் கலங்கரை விளக்கத்திலிருந்தே அலைகடலென மக்கள் மட்டும் தான் தெரிந்தார்கள்.
நாங்கள் முன்னேறினோம். அங்கங்கே தோழர்கள் பதாதைகளை பகிர்ந்துக்கொண்டார்கள். கோஷ முழக்கமிடையே நாங்கள் முன்னேறி …

ஏழு நாட்கள்...

என் பெயர் ரகு. அடிக்கடி இரவு வரும்பொழுது ஒரு இனிப்பு என்று வாங்கிக்கொண்டு சந்தோசமாக வீடும் ஏறும் அளவுக்கு எனக்கு குடும்பமும் இல்லை. அந்த அளவுக்கு மகிழ்வும் வந்ததில்லை. அதே சமயம், வாழ்க்கை இப்படி ஆகிவிட்டதே என வருந்தும் அளவுக்கும் ஒரு கவலை வந்ததில்லை. வாழ்க்கை என்னும் போக்கில் நாட்களை கடந்து செல்லும் நீங்கள் பார்க்கும் ஒரு சாதாரண மனிதன் தான் நான்.
அம்மா ஊரில். இங்கு தனியாக ரூம் எடுத்து தங்கியிருக்கிறேன். கம்ப்யூட்டர், செல்ஃபோன் போன்னற இக்கால வாழ்க்கை டெக்னாலஜி எதுவும் அண்டாத ஒரு பிரஜை. என்னிடம் இருக்கும் சொத்து என்று சொன்னால் ஒரு மூன்று செட் துணி, ஒரு ஜோடி ஷூ மற்றும் செருப்பு, ஒரு பர்ஸ் மற்றும் ஒரு கைகடிகாரம். இதில் எதில் பாதிப்பு வந்தாலும் உடனே மாற்று வாங்கிவிடுவேன். வேறு எதுவும் செலவு இல்லை. சமீபத்தில் தொலைந்த கடிகாரத்திற்கு பதிலாய் மற்றொன்று குடிக்கொண்டிருக்கிறது. அவ்வளவு தான்.
அன்று அலுவலகத்தில் இருந்தேன்.
‘ரகு… உன்ன சார் உள்ள கூப்பிடுறாரு..’ சக அலுவலர் வந்து சொன்னார்.
‘ரகு… நீங்க சேர்ந்து கொஞ்ச நாள் தான் ஆகுது. ஃபீல்ட் சமயம் இப்போ சரியில்ல. வேலைய விட்டு எல்லாரையும் தூக்கிட்டு இருக்காங…

ஒரு அப்பாவின் வாழ்க்கை

நான் கடைசியா இந்தியா வந்து ஒரு வருசம் கடந்துருச்சு. இப்போ நான் கிளம்பிட்டேன். என்னோட இந்தியாவுக்கு, என்னோட ஊருக்கு, என் சொந்த மண்ணுக்கு போறேன். அதைவிட சந்தோசம் நான் என் அப்பாவ பாக்க போறேன். நினைக்கிறப்பவே மனசு சில்லுனு இருக்கு. அப்பா…
என் அப்பா ஒரு கூத்து ரசிகர். ஊருல நடக்குற ஒரு நாடகம் கூத்து எதையும் விடமாட்டார். அன்னைக்கு ஊருக்குள்ள சங்கரன் குழுவோட நாடகம் நடந்துச்சு. மகாபாரத கதை. கிருஷ்ணன் அர்ஜூனனுக்கு உபதேசம் சொல்லிகிட்டு இருந்தாரு.
’கத்தும் நீதிகூட்டம் காட்டில் ஒரு குரங்காட்டம் ஒன்னு ஆடுது நாட்டில் மழியும் உலகம் ஆட்சி அதை அழிக்கத்தான் புறப்படும் தர்மத்தின் கோட்டை கத்தும் கதமறுக்கும் காட்டில்’
’ஆதாகபட்டது வில்லை ஏந்திக்கொண்டு யோசித்து நிற்கும் அர்ஜூனனிடம் கிருஷ்ணன் சொல்கிறான்.’
‘எது நடந்ததோ அது நன்றாகவே நடந்தது எது நடக்கிறதோ அது நன்றாகவே நடக்கிறது’ என நாடகம் உச்சகட்டத்தில் அக்கால உடையோட நடந்துகிட்டிருந்தப்போ மேடையில ஒருத்தர் இக்கால உடையோட நடந்து வந்து கிருஷ்ணன் காதுல ரகசியம் பேசினாரு. இது என்னடா மகாபாரத்ததுல ஒரு திருப்பம்னு கூட்டமே உத்து பாத்துகிட்டு இருந்தப்போ, கிருஷ்ணர் மக்கள் கூட்டம் இரு…