Skip to main content

ஈகோ - கோ..!

அவள் அலுவலகத்தின் வெளியே அவன் நின்றுக்கொண்டிருந்தான். பலதரப்பட்ட மனிதர்கள் மாறி மாறி அவனை கடந்து சென்றனர். தூரமாக அந்த கண்ணாடி பில்டிங்கில் இருந்து அவள் வெளிப்பட்டாள்.

சங்கடத்தோடு வராத சிரிப்பை வரவைத்துக்கொண்டு அவன் கையை உயர்த்தி காட்டினான். அவள் மேலும் கீழும் தலையை ஆட்டிக்கொண்டே அவன் அருகில் வந்தாள். இருவரும் பக்கத்தில் இருக்கும் சாலையோர பூங்காவிற்கு சென்றனர்.

‘சொல்லுங்க.. என்ன விசயம்’ அவள் உர்ரென்று கடினமான குரலில் கேட்டாள். அவன் விசித்திரமாக நிமிர்ந்து அவளை பார்த்தான்.

’இல்ல.. அது.. கொஞ்சம் நம்ம விசயம் பத்தி பேசணும்..’ என்று அவன் சொன்னதும் அவள் முறைத்து பார்த்தாள். ஒரு நமட்டு சிரிப்பு சிரித்தாள்.

‘இனி பேச என்ன இருக்கு?’

‘தெரியல.. ஆனா பேசணும்..’

‘இங்க பாருங்க… இதுல பேச ஒண்ணும் இல்ல. எனக்கு வேலை இருக்கு.. ஏதோ பாக்கணும்னு சொன்னீங்களேனு வந்தேன்… இதுக்கு அப்பரம் என்னைய தொந்தரவு செய்யாதீங்க..’ சொல்லிவிட்டு அவள் திரும்பினாள். அவன் அவளது கையை பிடித்தான். அவள் வெறுப்பாய் உதறிவிட்டு வேகமாக நடந்தாள்.

’தேங்காத கண்ணு.. உனக்காக அழுக பாக்குதுடி… ஒரு பத்து நிமிசம் டி..’ அவன் கத்தினான். வேகமான அவள் கால்கள் சட்டென நின்றது. திரும்பாமல் சென்ற திசையையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தது அவளது கண்கள். அவன் அவள் அருகில் வந்தான்.

‘இன்னொரு கல்யாணம்…? பண்ணிப்பியா?’ அவன் கேட்டான். அவள் கைகளை இறுக மூடிக்கொண்டாள்.

‘மிஸ்டர்… என்ன பிரச்சனை உங்களுக்கு..’ அவள் கோபமாக கேட்க அவன் தொண்டையை கரகரத்துக்கொண்டான்.

‘சாரி.. சாரி..’ கையை உயர்த்தி காண்பித்துவிட்டு அவன் அமைதியானான். மீண்டும் தொண்டையை செருமிக்கொண்டு அவளையே வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்தான். அமைதி அங்கு நிலவியது. அவள் கண்களை அவன் உற்று பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான். அந்த கண்களில் ஆயிரம் வெறுப்பு உமிழ்ந்துக்கொண்டிருந்தது. அவன் ஒரு நமட்டு சிரிப்பு சிரித்தான்.

‘சிரி மா… கோபமா என்னை விட்டு போகாத. சிரி…’ சொல்லிவிட்டு அவன் திரும்பினான். ‘காதலிக்கிறப்போ வாழ்க்கை இருந்த போலவே கல்யாணம் பிறகும்.. இருக்கிறதில்ல. இதுதான் வாழ்க்கை. இதுதான் நிதர்சனம் அப்படினு புரிஞ்சுக்கவே நமக்கு தெரியமாட்டேங்குது..’

‘இப்ப என்ன சொல்ல வர்ற..’

‘உனக்கு புரியலயா..’

‘என்ன? என்ன பிரிஞ்சு போக முடியலனு சொல்ல போறியா..’

‘இல்ல.. உன்னால என்ன பிரிஞ்சு இருக்க முடியாதுனு சொல்ல போறேன்..’ என்று அவன் சொன்னதும் அவள் ஒரு நமட்டு சிரிப்பு சிரித்தாள்.

‘உனக்கு உடம்பு முடியலனா கண்டபடி கோபபடுவ. சிரிக்கமாட்ட.. விளையாட்ட பேசினா கூட கோபம் வரும் உனக்கு… ஏனா.. என் கண்ணம்மா வலி தாங்கமாட்டா. உனக்கு என் சமையல் புடிக்கும், உனக்கு என் காதல் புடிக்கும், உனக்கு என் ஆசைகள் பிடிக்கும். உன்னோட உலகம் முழுக்க நான் மட்டும் தான். நான் இல்லனா உனக்கு உலகமே இருக்காதுடா கண்ணம்மா..’

‘ஹா… என்ன… அப்படியே உருக பேசி… மயக்குற எண்ணமா?’

‘உன்ன பேசி சமாதானபடுத்தி அழைச்சுட்டு போகுறது என் எண்ணம் இல்ல. நீ உன் மனசு சொல்லுறத கேளு… ஆனா.. ஒரு நாள் உன் மனசு. நான் வேணும்னு சொல்லும். அப்போ.. அவன இப்படி அசிங்கபடுத்திட்டோமே… நாம தானே வேணாம்னு வந்தோம், திரும்ப போனா என் கௌரவம் என்ன ஆகுறதுனு எதையும் யோசிக்காத. என்னைக்கும்.. இவன் உனக்காக தான் காத்துட்டு இருப்பான். அத சொல்லத்தான் வந்தேன்..’

‘அடேயப்பா.. சினிமா தோத்துரும்..’ அவள் கேலி செய்தாள். அவன் புன்னகை செய்தான்.

‘கண்டிப்பா. நாளைக்கு நான் ஒரு படம் எடுக்குறப்போ.. அதுல போல்ட்டா.. அழகா.. என்னைவிட பெரிய.. ஒரு பொண்ணு இருப்பா. அவளுக்கு கல்யாணம் ஆகும்… எதிர்பார்ப்பு ஈடேறலனு அவ புருசன விட்டு போவா… அதுக்கு அப்பரம்… எல்லாம் என் கற்பனை தான். ஒரு நாள்… அவ புருசன் இல்லாம உலகமே இல்லனு சொல்லிட்டு அவன் ஓடி வந்திருவா..’

‘ஹலோ… இது விண்ணை தாண்டி வருவாயா லைன் தானே… இப்படி எழுதினா இந்த ஜென்மத்துக்கு நீ டைரக்டர் ஆகமாட்ட..’

‘ஆமா.. உன்ன தான் கேட்டாங்க. இது எத தாண்டியும் வரல… இது என் கதை..’

‘ஏன்டா.. கதையில பட்டி டிங்கரிங் பண்ணிட்டு உன் கதைனு சொல்லுறியே வெட்கமா இல்ல..’

‘தே சீ.. போ டி.. நான் செமயா ஒரு நாள் கதை எழுதி மணிரத்னம் போல ஆகல..’

‘முதல்ல பேரரசு போல படம் எடுத்து காட்டுறா டுபாகூரு…’ என்று அவள் சொல்ல அவன் ஆடிப்போய் நின்றான்.

‘என்னடி டுபாகூருனுலாம் சொல்லுற..?’ அவன் கேட்டதும் முறுக்கிக்கொண்டிருந்த அவள் சட்டென அமைதியானாள்.

‘ஏன்டா.. என்ன பாக்க ஒரு வாரம் ஆகுதா உனக்கு.. அப்பப்பா.. டைரக்டர் சாரே.. செம டைலாக்லாம் பேசுறீங்க. அப்படியே உருகிட்டேன்.. ஓடி வந்து அப்பவே முத்தம் கொடுத்திருப்பேன்.. பப்ளிக்குனு பாத்தேன்… அதெப்படி.. எனக்காகவாம்.. நான் ரொம்ப வருத்தப்படுவேனாம்.. டே லூசு.. ஆமா டா.. நீ தான்டா எனக்கு எல்லாம். லவ் யூ டா.. எரும மாடு..’ அவள் செல்லமாக சொல்ல அவன் வெட்கப்பட்டு நின்றான்.

‘எனக்கு புரியுதுடா… ஏதோ டென்ஷன் நான் தப்பா பேசிட்டேன். நீ கண்டிப்பா ஜெயிப்ப டா.. நான் உனக்கு என்னைக்கும் பலமா இருப்பேன்டா..’ அவள் அவன் கையை பிடித்துக்கொண்டு சொல்ல அவன் உருகிப்பார்த்தான்.

‘சரி சரி.. ஓவரா ஃபீல் ஆகாத.. வீட்டுக்கு போயி சமைச்சு வை. நான் வேலைய முடிச்சுட்டு வர்றேன்… இன்னைக்கு உன் டர்ன் சமையல். தெரியும் தானே..’ அவள் சொல்ல அவன் பொய் சோகமாய் முகத்தை வைத்துக்கொண்டு மேலும் கீழும் தலையை ஆட்டினான்.


‘ஓடு ஓடு..’ என்று அவள் அவனது முதுகில் கையை வைத்து தள்ள.. அவன் சிரித்துக்கொண்டே அந்த இடத்தை விட்டு விலகினான்.

-தம்பி கூர்மதியன்

Comments

Popular posts from this blog

மெரினாவில் ஓர் இரவு! போராட்டக்களம்..

மாலை 6.30 மணி.
இரண்டு கிலோமீட்டர் முன்னிருந்தே பேரணியாக பலர் சென்றுக்கொண்டிருநனர். அங்கங்கே தன்னார்வாலர்கள் நின்று அறிவிப்புகள் செய்துக்கொண்டிருந்தனர். சட்டையில் ஜல்லிக்கட்டுக்கு ஆதரவான வாசக மற்றும் படம் பதிப்பை இலவசமாக நண்பர்கள் செய்துக்கொண்டிருந்தார்கள். வண்டியை நிறுத்திவிட்டு நாங்களும் இணைந்துக்கொண்டோம் நடைபயணத்தில்.
கோஷங்கள் எழுப்பபட்டன. ஆளும் வர்கத்தை எதிர்த்தும், சர்வதேச அரசியலை கேலியாக விமர்சித்தும் கோஷங்கள் போடபட்டன. அப்பொழுதே கிளப்பிவிட்டன நம் ரோமங்களை. அங்கங்கே சில தகாத வார்த்தைகள் இருந்தாலும், அவை தோழர்களின் கோபத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு முறை என்று உணர்ந்து நடந்தோம். கோபத்தை நாகரீகமாக சொல்லும் தமிழ் இனம் என்பதை தோழர்கள் நினைவுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.
எங்கும் நுழைய முடியவில்லை. குடும்பமாக, நண்பர்களாக, தன்னார்வலராக என எங்கினும் கூட்டம் அலைமோதிக்கொண்டிருந்தது. மத்திம பகுதி விவேகானந்தர் இல்லம் தான் எனினும் கலங்கரை விளக்கத்திலிருந்தே அலைகடலென மக்கள் மட்டும் தான் தெரிந்தார்கள்.
நாங்கள் முன்னேறினோம். அங்கங்கே தோழர்கள் பதாதைகளை பகிர்ந்துக்கொண்டார்கள். கோஷ முழக்கமிடையே நாங்கள் முன்னேறி …

ஏழு நாட்கள்...

என் பெயர் ரகு. அடிக்கடி இரவு வரும்பொழுது ஒரு இனிப்பு என்று வாங்கிக்கொண்டு சந்தோசமாக வீடும் ஏறும் அளவுக்கு எனக்கு குடும்பமும் இல்லை. அந்த அளவுக்கு மகிழ்வும் வந்ததில்லை. அதே சமயம், வாழ்க்கை இப்படி ஆகிவிட்டதே என வருந்தும் அளவுக்கும் ஒரு கவலை வந்ததில்லை. வாழ்க்கை என்னும் போக்கில் நாட்களை கடந்து செல்லும் நீங்கள் பார்க்கும் ஒரு சாதாரண மனிதன் தான் நான்.
அம்மா ஊரில். இங்கு தனியாக ரூம் எடுத்து தங்கியிருக்கிறேன். கம்ப்யூட்டர், செல்ஃபோன் போன்னற இக்கால வாழ்க்கை டெக்னாலஜி எதுவும் அண்டாத ஒரு பிரஜை. என்னிடம் இருக்கும் சொத்து என்று சொன்னால் ஒரு மூன்று செட் துணி, ஒரு ஜோடி ஷூ மற்றும் செருப்பு, ஒரு பர்ஸ் மற்றும் ஒரு கைகடிகாரம். இதில் எதில் பாதிப்பு வந்தாலும் உடனே மாற்று வாங்கிவிடுவேன். வேறு எதுவும் செலவு இல்லை. சமீபத்தில் தொலைந்த கடிகாரத்திற்கு பதிலாய் மற்றொன்று குடிக்கொண்டிருக்கிறது. அவ்வளவு தான்.
அன்று அலுவலகத்தில் இருந்தேன்.
‘ரகு… உன்ன சார் உள்ள கூப்பிடுறாரு..’ சக அலுவலர் வந்து சொன்னார்.
‘ரகு… நீங்க சேர்ந்து கொஞ்ச நாள் தான் ஆகுது. ஃபீல்ட் சமயம் இப்போ சரியில்ல. வேலைய விட்டு எல்லாரையும் தூக்கிட்டு இருக்காங…

ஒரு அப்பாவின் வாழ்க்கை

நான் கடைசியா இந்தியா வந்து ஒரு வருசம் கடந்துருச்சு. இப்போ நான் கிளம்பிட்டேன். என்னோட இந்தியாவுக்கு, என்னோட ஊருக்கு, என் சொந்த மண்ணுக்கு போறேன். அதைவிட சந்தோசம் நான் என் அப்பாவ பாக்க போறேன். நினைக்கிறப்பவே மனசு சில்லுனு இருக்கு. அப்பா…
என் அப்பா ஒரு கூத்து ரசிகர். ஊருல நடக்குற ஒரு நாடகம் கூத்து எதையும் விடமாட்டார். அன்னைக்கு ஊருக்குள்ள சங்கரன் குழுவோட நாடகம் நடந்துச்சு. மகாபாரத கதை. கிருஷ்ணன் அர்ஜூனனுக்கு உபதேசம் சொல்லிகிட்டு இருந்தாரு.
’கத்தும் நீதிகூட்டம் காட்டில் ஒரு குரங்காட்டம் ஒன்னு ஆடுது நாட்டில் மழியும் உலகம் ஆட்சி அதை அழிக்கத்தான் புறப்படும் தர்மத்தின் கோட்டை கத்தும் கதமறுக்கும் காட்டில்’
’ஆதாகபட்டது வில்லை ஏந்திக்கொண்டு யோசித்து நிற்கும் அர்ஜூனனிடம் கிருஷ்ணன் சொல்கிறான்.’
‘எது நடந்ததோ அது நன்றாகவே நடந்தது எது நடக்கிறதோ அது நன்றாகவே நடக்கிறது’ என நாடகம் உச்சகட்டத்தில் அக்கால உடையோட நடந்துகிட்டிருந்தப்போ மேடையில ஒருத்தர் இக்கால உடையோட நடந்து வந்து கிருஷ்ணன் காதுல ரகசியம் பேசினாரு. இது என்னடா மகாபாரத்ததுல ஒரு திருப்பம்னு கூட்டமே உத்து பாத்துகிட்டு இருந்தப்போ, கிருஷ்ணர் மக்கள் கூட்டம் இரு…