Skip to main content

முதல் நாள் பள்ளி - தகப்பனாகிய நான் எழுதும் *2

மகளே!
புரளுதும்
முட்டி கால் பதித்தலும்
தத்தை நாட்டிய நடையிலும்
உயிர் சிரிப்பை கூட்டிக்கொண்டாய் மகளே!

உனை மடிமீது கிடத்தியே
இரவின் தூக்கங்கள் தொலைக்கையில்
நம் அக்கத்தின் குளத்தவளைகள்
சிரிப்பு கூட்டிக்கொண்டதை அறிவாயோ?
என் நெஞ்சகம் சாய்ந்து
உன் உறக்கத்தின் போது
தலை கோதலை கண்டு
பல்லி ஒன்று ‘உச்’கொட்டிதையும் அறிவாயோ?

உன் ,
முதல் பல் முளைவும்
முதல் நடையும்
முதல் சிரிப்பும்
முதல் வார்த்தையும்
முழுதாய் சேர்த்து பத்திரப்படுத்தியிருக்கேன்…
உன் பொக்கை வாய் நினைவுகளை
நான் பொக்கைகொள்ளும்போது சேர்த்து சிரிப்பதற்காக..!

முதல் நாள் பள்ளி..
நாளை முதல் நாளாய்
புது உலகம்…
தாமரை மொட்டின்
ஒவ்வொரு இதழும் பிரித்து மலராய்
உருக்கொள்ளும் நாட்கள் இவை..
நான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்…

நம்மை பிணைக்கும் மொழியையும்
நம்மை தாங்கும் பூமியையும்
நம்மை இயக்கும் உலகையும்
அறியபோகிறாய் நீ…

மறையும் மஞ்சள் நிற மண் கண்டிருக்கிறாய்..
கருமையும் செம்மையும் வெள்ளையுமாய்
மணற்கூட்டம் வந்து உன்னை பிரமிக்க வைக்க போகிறது!

இனம் மொழி மானம் பேணுதலாய்
உயிர் நீத்த பல வீரமகளீர் பாடம் சொல்லப்போகிறது..

கலை காவியம் விளையாட்டு
உலகின் பல்முகம் காட்டி பிரம்மாண்ட உலகு
உனை சீண்ட காத்திருக்கிறது!

மகளே! என் செல்வமே!
உந்தன் இம்முதல் காலடி
உனக்கு அறிவையட்டுமன்றி
போட்டிகளையும் வஞ்சகதையும் சூழ்ச்சியையும் முன்வைக்கும்
எட்டி மிதித்துவிடு கண்ணே!
அவை நமக்கு வேண்டாம்…
உலகத்தின் தேவையின் மனிதம் பயக்கும்
விஞ்ஞானம் கூடிய மெய்ஞான அறிவைக்கொண்டு
சிறகடித்திடுவாய் செம்பூவே!!!

கற்றலன்றி… கற்பித்தலும் அறிந்து
ஊரார் மட்டுமன்றி…
உன் அப்பனுக்கும் கற்பிப்பாயா கண்ணே!

அட…
அப்பனின் ஆசைகள் கிடக்கட்டும்..
உன் ஆசை உருவாக்கிட
முதல் அடி எடுத்துவையம்மா.. உன் பள்ளிக்கு!

-தம்பி கூர்மதியன்

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

மெரினாவில் ஓர் இரவு! போராட்டக்களம்..

மாலை 6.30 மணி.
இரண்டு கிலோமீட்டர் முன்னிருந்தே பேரணியாக பலர் சென்றுக்கொண்டிருநனர். அங்கங்கே தன்னார்வாலர்கள் நின்று அறிவிப்புகள் செய்துக்கொண்டிருந்தனர். சட்டையில் ஜல்லிக்கட்டுக்கு ஆதரவான வாசக மற்றும் படம் பதிப்பை இலவசமாக நண்பர்கள் செய்துக்கொண்டிருந்தார்கள். வண்டியை நிறுத்திவிட்டு நாங்களும் இணைந்துக்கொண்டோம் நடைபயணத்தில்.
கோஷங்கள் எழுப்பபட்டன. ஆளும் வர்கத்தை எதிர்த்தும், சர்வதேச அரசியலை கேலியாக விமர்சித்தும் கோஷங்கள் போடபட்டன. அப்பொழுதே கிளப்பிவிட்டன நம் ரோமங்களை. அங்கங்கே சில தகாத வார்த்தைகள் இருந்தாலும், அவை தோழர்களின் கோபத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு முறை என்று உணர்ந்து நடந்தோம். கோபத்தை நாகரீகமாக சொல்லும் தமிழ் இனம் என்பதை தோழர்கள் நினைவுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.
எங்கும் நுழைய முடியவில்லை. குடும்பமாக, நண்பர்களாக, தன்னார்வலராக என எங்கினும் கூட்டம் அலைமோதிக்கொண்டிருந்தது. மத்திம பகுதி விவேகானந்தர் இல்லம் தான் எனினும் கலங்கரை விளக்கத்திலிருந்தே அலைகடலென மக்கள் மட்டும் தான் தெரிந்தார்கள்.
நாங்கள் முன்னேறினோம். அங்கங்கே தோழர்கள் பதாதைகளை பகிர்ந்துக்கொண்டார்கள். கோஷ முழக்கமிடையே நாங்கள் முன்னேறி …

ஏழு நாட்கள்...

என் பெயர் ரகு. அடிக்கடி இரவு வரும்பொழுது ஒரு இனிப்பு என்று வாங்கிக்கொண்டு சந்தோசமாக வீடும் ஏறும் அளவுக்கு எனக்கு குடும்பமும் இல்லை. அந்த அளவுக்கு மகிழ்வும் வந்ததில்லை. அதே சமயம், வாழ்க்கை இப்படி ஆகிவிட்டதே என வருந்தும் அளவுக்கும் ஒரு கவலை வந்ததில்லை. வாழ்க்கை என்னும் போக்கில் நாட்களை கடந்து செல்லும் நீங்கள் பார்க்கும் ஒரு சாதாரண மனிதன் தான் நான்.
அம்மா ஊரில். இங்கு தனியாக ரூம் எடுத்து தங்கியிருக்கிறேன். கம்ப்யூட்டர், செல்ஃபோன் போன்னற இக்கால வாழ்க்கை டெக்னாலஜி எதுவும் அண்டாத ஒரு பிரஜை. என்னிடம் இருக்கும் சொத்து என்று சொன்னால் ஒரு மூன்று செட் துணி, ஒரு ஜோடி ஷூ மற்றும் செருப்பு, ஒரு பர்ஸ் மற்றும் ஒரு கைகடிகாரம். இதில் எதில் பாதிப்பு வந்தாலும் உடனே மாற்று வாங்கிவிடுவேன். வேறு எதுவும் செலவு இல்லை. சமீபத்தில் தொலைந்த கடிகாரத்திற்கு பதிலாய் மற்றொன்று குடிக்கொண்டிருக்கிறது. அவ்வளவு தான்.
அன்று அலுவலகத்தில் இருந்தேன்.
‘ரகு… உன்ன சார் உள்ள கூப்பிடுறாரு..’ சக அலுவலர் வந்து சொன்னார்.
‘ரகு… நீங்க சேர்ந்து கொஞ்ச நாள் தான் ஆகுது. ஃபீல்ட் சமயம் இப்போ சரியில்ல. வேலைய விட்டு எல்லாரையும் தூக்கிட்டு இருக்காங…

ஒரு அப்பாவின் வாழ்க்கை

நான் கடைசியா இந்தியா வந்து ஒரு வருசம் கடந்துருச்சு. இப்போ நான் கிளம்பிட்டேன். என்னோட இந்தியாவுக்கு, என்னோட ஊருக்கு, என் சொந்த மண்ணுக்கு போறேன். அதைவிட சந்தோசம் நான் என் அப்பாவ பாக்க போறேன். நினைக்கிறப்பவே மனசு சில்லுனு இருக்கு. அப்பா…
என் அப்பா ஒரு கூத்து ரசிகர். ஊருல நடக்குற ஒரு நாடகம் கூத்து எதையும் விடமாட்டார். அன்னைக்கு ஊருக்குள்ள சங்கரன் குழுவோட நாடகம் நடந்துச்சு. மகாபாரத கதை. கிருஷ்ணன் அர்ஜூனனுக்கு உபதேசம் சொல்லிகிட்டு இருந்தாரு.
’கத்தும் நீதிகூட்டம் காட்டில் ஒரு குரங்காட்டம் ஒன்னு ஆடுது நாட்டில் மழியும் உலகம் ஆட்சி அதை அழிக்கத்தான் புறப்படும் தர்மத்தின் கோட்டை கத்தும் கதமறுக்கும் காட்டில்’
’ஆதாகபட்டது வில்லை ஏந்திக்கொண்டு யோசித்து நிற்கும் அர்ஜூனனிடம் கிருஷ்ணன் சொல்கிறான்.’
‘எது நடந்ததோ அது நன்றாகவே நடந்தது எது நடக்கிறதோ அது நன்றாகவே நடக்கிறது’ என நாடகம் உச்சகட்டத்தில் அக்கால உடையோட நடந்துகிட்டிருந்தப்போ மேடையில ஒருத்தர் இக்கால உடையோட நடந்து வந்து கிருஷ்ணன் காதுல ரகசியம் பேசினாரு. இது என்னடா மகாபாரத்ததுல ஒரு திருப்பம்னு கூட்டமே உத்து பாத்துகிட்டு இருந்தப்போ, கிருஷ்ணர் மக்கள் கூட்டம் இரு…