Skip to main content

குழலி பள்ளம்

மலை மேல் நின்றிருந்தவன். கீழே எட்டி பார்த்தான். அடிமேல் அடியாக பல நூறுகளை தாண்டிய பள்ளம். தலை கிறு கிறுத்துவிட்டது அவனுக்கு.

பக்கத்தில் இருந்த வழிகாட்டி அவனுக்கு அந்த இடத்தை பற்றி விளக்கினார்.

இதன் பேர் குழலி பள்ளம்.



ஒரு காலத்தில் இந்த இடம் மேடாக தான் இருந்தது. நாயக்கர் காலத்தில் அரண்மனை கட்டுவதற்காக ஒரு சமயம் பல நூறு யானைகளும், வேலையாட்களும் வந்து இரவும் பகலும் தெரியாது கற்களை வெட்டிக்கொண்டிருந்தனர். திடீரென பூமி அதிர்ந்தது. பிளவுண்டது... வேலை செய்துக்கொண்டிருந்தவர்கள் அத்தனை பேரும் அலறி அடித்தனர். 'அய்யோ.. அம்மா..' கூட்டம் அலறியது. அடுத்த நிமிடம் கூட்டத்தின் சத்தம் பிளந்த பாதாளத்தின் அடியில் தான் கேட்டது. பெரிய குழி.. பள்ளம். விழுங்கிவிட்டது. அத்தனை உயிரையும். யானையையும் சேர்ந்து விழுங்கிவிட்டது.

மக்களோடும் யானைகளோடும் சரிந்துக்கொண்டிருந்த குழலிக்கு ஒரு கை துணைக்கு வந்தது. இறுக பிடித்த கையின் உரிமையானவனை அவள் உச்சி நோக்கினாள். அவன் கண்ணன். அவளின் காதலன். கண்ணீர் பெருகியது அவளுக்கு. அவன் தன் முழு பலம் கொடுத்து அவளை உயர தூக்க பார்த்தான். ஊர் ஓலமிடும் சத்தத்தில் காற்றும் நின்று போனது, ஓடும் தண்ணீர் உறைந்து போனது, வானம் இருண்டு போனது... அவள் கைகளை அவனிடம் கொடுத்துவிட்டு கண்ணை மூடினாள். 

'வீசும் காற்று மறையும்
விண்ணும் திசை காணாச்செல்லும்
நீரும் நின்னை காணா போகும்
நான் இருப்பேன் கண்மணியே.. உனக்காக
என்றும் நான் இருப்பேன்'

அவன் சொல்லிவிட்டு அவள் உதட்டை தீண்டிய நொடிகளை நினைத்து பார்த்தாள். மெல்லிய புன்னகை. கண்களை திறந்து பார்த்தாள். அவன் சறுக்கிக்கொண்டிருந்தான். இன்னும் காதலோடு அவனை பார்த்தாள். கைகளை விலக்கினாள். சரிந்தாள்.
 

'குழலீஈஈஈஈ...' அவள் மண்டை கூரான பாறையில் மோதி நினைவிழைக்கையில் கடைசியாக அவள் கேட்ட குரல். அவள் மனம்க்கொண்டு ஏற்ற காதலனின் குரல். கண்ணனின் குரல்... 'குழலீஈஈஈ..' இனிமையென சாவு அவளுக்கு.

ஆனால் இறந்து போன அவளுக்கு தெரியாது.. அந்த 'குழலீ...' என்னும் அழைப்பு பள்ளத்தின் மேலிருந்து வரவில்லை.. பள்ளத்தின் பாதியில் குதித்துக்கொண்டிருந்த கண்ணனின் வாயில் இருந்து வந்ததென்று.

காதலின் பெயர் சொல்லும் இது ‘குழலீ..’ பள்ளம் என்றானது.

குழலி கண்ணனின் காதலை கேட்ட அவன். முதலில் பள்ளத்தின் ஆழத்தை பார்த்து மிரண்டான், இப்பொழுது அவர்கள் காதலின் ஆழத்தை பார்த்து நெகிழ்ந்தான். மீண்டும் ஒரு முறை பள்ளத்தை எட்டி பார்த்தான். குழலியும், கண்ணனும் அங்கு இருப்பதாய் உணர்ந்தான். சட்டென குழலி சரியப்பார்த்தாள். 'குழலீ...' இம்முறை இவன் தன்னை மறந்து கத்தினான். பக்கத்திலிருந்த வழிகாட்டி சிரித்துக்கொண்டே அவனை பிடித்து மேலே இழுத்தார்.

'குதிச்சிடாத சார் நீ பாட்டுக்கு..' சொல்லிவிட்டு அவர் சிரித்தார். அசட்டு சிரிப்போடு அவன் மேலெழும்பி நடந்து வந்தான். பலமுறை அந்த பள்ளத்தை திரும்பி பார்த்தான்.
 

அவன் அலைப்பேசி மணி ஒலித்தது. எடுத்து பார்த்தான்... 'குழலி செல்லம்..' என்றிருந்தது. அலைப்பேசியில் பேசினான்.

'சொல்லுடீ..' என்றான்.

'என்னடா கண்ணா.. ஊருக்கு போனா பேசமாட்டியா? பொண்டாட்டிய மறக்க வைக்குதோ ஊரு..' அந்த பக்கம் அவள் கேட்டாள்.

'உன்ன மட்டும் தான் நினைக்க வைக்குது..' சொல்லிவிட்டு அவன் திரும்பி அந்த பள்ளத்தை ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு நடந்தான்.

-தம்பி கூர்மதியன்

Comments

Popular posts from this blog

மெரினாவில் ஓர் இரவு! போராட்டக்களம்..

மாலை 6.30 மணி.
இரண்டு கிலோமீட்டர் முன்னிருந்தே பேரணியாக பலர் சென்றுக்கொண்டிருநனர். அங்கங்கே தன்னார்வாலர்கள் நின்று அறிவிப்புகள் செய்துக்கொண்டிருந்தனர். சட்டையில் ஜல்லிக்கட்டுக்கு ஆதரவான வாசக மற்றும் படம் பதிப்பை இலவசமாக நண்பர்கள் செய்துக்கொண்டிருந்தார்கள். வண்டியை நிறுத்திவிட்டு நாங்களும் இணைந்துக்கொண்டோம் நடைபயணத்தில்.
கோஷங்கள் எழுப்பபட்டன. ஆளும் வர்கத்தை எதிர்த்தும், சர்வதேச அரசியலை கேலியாக விமர்சித்தும் கோஷங்கள் போடபட்டன. அப்பொழுதே கிளப்பிவிட்டன நம் ரோமங்களை. அங்கங்கே சில தகாத வார்த்தைகள் இருந்தாலும், அவை தோழர்களின் கோபத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு முறை என்று உணர்ந்து நடந்தோம். கோபத்தை நாகரீகமாக சொல்லும் தமிழ் இனம் என்பதை தோழர்கள் நினைவுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.
எங்கும் நுழைய முடியவில்லை. குடும்பமாக, நண்பர்களாக, தன்னார்வலராக என எங்கினும் கூட்டம் அலைமோதிக்கொண்டிருந்தது. மத்திம பகுதி விவேகானந்தர் இல்லம் தான் எனினும் கலங்கரை விளக்கத்திலிருந்தே அலைகடலென மக்கள் மட்டும் தான் தெரிந்தார்கள்.
நாங்கள் முன்னேறினோம். அங்கங்கே தோழர்கள் பதாதைகளை பகிர்ந்துக்கொண்டார்கள். கோஷ முழக்கமிடையே நாங்கள் முன்னேறி …

ஏழு நாட்கள்...

என் பெயர் ரகு. அடிக்கடி இரவு வரும்பொழுது ஒரு இனிப்பு என்று வாங்கிக்கொண்டு சந்தோசமாக வீடும் ஏறும் அளவுக்கு எனக்கு குடும்பமும் இல்லை. அந்த அளவுக்கு மகிழ்வும் வந்ததில்லை. அதே சமயம், வாழ்க்கை இப்படி ஆகிவிட்டதே என வருந்தும் அளவுக்கும் ஒரு கவலை வந்ததில்லை. வாழ்க்கை என்னும் போக்கில் நாட்களை கடந்து செல்லும் நீங்கள் பார்க்கும் ஒரு சாதாரண மனிதன் தான் நான்.
அம்மா ஊரில். இங்கு தனியாக ரூம் எடுத்து தங்கியிருக்கிறேன். கம்ப்யூட்டர், செல்ஃபோன் போன்னற இக்கால வாழ்க்கை டெக்னாலஜி எதுவும் அண்டாத ஒரு பிரஜை. என்னிடம் இருக்கும் சொத்து என்று சொன்னால் ஒரு மூன்று செட் துணி, ஒரு ஜோடி ஷூ மற்றும் செருப்பு, ஒரு பர்ஸ் மற்றும் ஒரு கைகடிகாரம். இதில் எதில் பாதிப்பு வந்தாலும் உடனே மாற்று வாங்கிவிடுவேன். வேறு எதுவும் செலவு இல்லை. சமீபத்தில் தொலைந்த கடிகாரத்திற்கு பதிலாய் மற்றொன்று குடிக்கொண்டிருக்கிறது. அவ்வளவு தான்.
அன்று அலுவலகத்தில் இருந்தேன்.
‘ரகு… உன்ன சார் உள்ள கூப்பிடுறாரு..’ சக அலுவலர் வந்து சொன்னார்.
‘ரகு… நீங்க சேர்ந்து கொஞ்ச நாள் தான் ஆகுது. ஃபீல்ட் சமயம் இப்போ சரியில்ல. வேலைய விட்டு எல்லாரையும் தூக்கிட்டு இருக்காங…

ஒரு அப்பாவின் வாழ்க்கை

நான் கடைசியா இந்தியா வந்து ஒரு வருசம் கடந்துருச்சு. இப்போ நான் கிளம்பிட்டேன். என்னோட இந்தியாவுக்கு, என்னோட ஊருக்கு, என் சொந்த மண்ணுக்கு போறேன். அதைவிட சந்தோசம் நான் என் அப்பாவ பாக்க போறேன். நினைக்கிறப்பவே மனசு சில்லுனு இருக்கு. அப்பா…
என் அப்பா ஒரு கூத்து ரசிகர். ஊருல நடக்குற ஒரு நாடகம் கூத்து எதையும் விடமாட்டார். அன்னைக்கு ஊருக்குள்ள சங்கரன் குழுவோட நாடகம் நடந்துச்சு. மகாபாரத கதை. கிருஷ்ணன் அர்ஜூனனுக்கு உபதேசம் சொல்லிகிட்டு இருந்தாரு.
’கத்தும் நீதிகூட்டம் காட்டில் ஒரு குரங்காட்டம் ஒன்னு ஆடுது நாட்டில் மழியும் உலகம் ஆட்சி அதை அழிக்கத்தான் புறப்படும் தர்மத்தின் கோட்டை கத்தும் கதமறுக்கும் காட்டில்’
’ஆதாகபட்டது வில்லை ஏந்திக்கொண்டு யோசித்து நிற்கும் அர்ஜூனனிடம் கிருஷ்ணன் சொல்கிறான்.’
‘எது நடந்ததோ அது நன்றாகவே நடந்தது எது நடக்கிறதோ அது நன்றாகவே நடக்கிறது’ என நாடகம் உச்சகட்டத்தில் அக்கால உடையோட நடந்துகிட்டிருந்தப்போ மேடையில ஒருத்தர் இக்கால உடையோட நடந்து வந்து கிருஷ்ணன் காதுல ரகசியம் பேசினாரு. இது என்னடா மகாபாரத்ததுல ஒரு திருப்பம்னு கூட்டமே உத்து பாத்துகிட்டு இருந்தப்போ, கிருஷ்ணர் மக்கள் கூட்டம் இரு…