ஏழு நாட்கள்...

என் பெயர் ரகு. அடிக்கடி இரவு வரும்பொழுது ஒரு இனிப்பு என்று வாங்கிக்கொண்டு சந்தோசமாக வீடும் ஏறும் அளவுக்கு எனக்கு குடும்பமும் இல்லை. அந்த அளவுக்கு மகிழ்வும் வந்ததில்லை. அதே சமயம், வாழ்க்கை இப்படி ஆகிவிட்டதே என வருந்தும் அளவுக்கும் ஒரு கவலை வந்ததில்லை. வாழ்க்கை என்னும் போக்கில் நாட்களை கடந்து செல்லும் நீங்கள் பார்க்கும் ஒரு சாதாரண மனிதன் தான் நான்.

அம்மா ஊரில். இங்கு தனியாக ரூம் எடுத்து தங்கியிருக்கிறேன். கம்ப்யூட்டர், செல்ஃபோன் போன்னற இக்கால வாழ்க்கை டெக்னாலஜி எதுவும் அண்டாத ஒரு பிரஜை. என்னிடம் இருக்கும் சொத்து என்று சொன்னால் ஒரு மூன்று செட் துணி, ஒரு ஜோடி ஷூ மற்றும் செருப்பு, ஒரு பர்ஸ் மற்றும் ஒரு கைகடிகாரம். இதில் எதில் பாதிப்பு வந்தாலும் உடனே மாற்று வாங்கிவிடுவேன். வேறு எதுவும் செலவு இல்லை. சமீபத்தில் தொலைந்த கடிகாரத்திற்கு பதிலாய் மற்றொன்று குடிக்கொண்டிருக்கிறது. அவ்வளவு தான்.

அன்று அலுவலகத்தில் இருந்தேன்.

‘ரகு… உன்ன சார் உள்ள கூப்பிடுறாரு..’ சக அலுவலர் வந்து சொன்னார்.

‘ரகு… நீங்க சேர்ந்து கொஞ்ச நாள் தான் ஆகுது. ஃபீல்ட் சமயம் இப்போ சரியில்ல. வேலைய விட்டு எல்லாரையும் தூக்கிட்டு இருக்காங்க. நம்ம கம்பேனி நல்ல உழைப்பாளிகளுக்கு எப்பவும் நல்ல மரியாதை தரணும்னு நினைக்கும். உங்கள ஒரு புது ப்ராடக்ட் டிவிஷன்ல போட போறேன். முப்பது நாள் உங்களுக்கு டைம். அதுல உங்கள நீங்க ப்ரூவ் பண்ணினீங்கனா தொடர்ந்து இங்க இருப்பீங்க. ஒருவேலை.. அப்படி உங்களால ப்ரூவ் பண்ண முடியலனா.. முப்பத்தி ஒன்னாவது நாள். நீங்க இங்க இருக்கமாட்டீங்க..’ அவர் சொல்லிட்டு சிரித்தார். எனக்கு சிரிப்பு வரவில்லை. எப்படி.. அந்தரத்தில் தொங்கிக்கொண்டிருக்கும் வாழ்க்கை பிடியை நினைக்கும் போது சிரிப்பு வருமா என்ன.

மன உளச்சல். அன்று நான் வேலையை விட்டு வெளியில் செல்லும் பொழுது சுவாதி நின்றுக்கொண்டிருந்தாள்.

‘சுவாதி… உர்ருனு இருக்குற என் முகம் எப்பவாச்சும் சிரிப்ப பாக்குதுனா அதுக்கு காரணம் சுவாதியா தான் இருக்கும். அம்மா என்னவிட்டு தூரமா இருக்குறாங்கனு எண்ணம் எனக்கு எப்பவும் வரவிடாம பாத்துக்குற என் காதலி’

வெளியில் வரும்பொழுதே முறைத்துக்கொண்டு நின்றாள்.

‘டே… நல்லா தான் சம்பாதிக்கிறியே ஒரு ஃபோன் வாங்கி தொலையேன்டா..’ அவள் கெஞ்சினாள். எப்பொழுது பார்த்தாலும் இதை சொல்லி கெஞ்சுவது அவளுக்கு வழக்கம். அதற்கு வெறும் புன்னகையை மட்டும் தருவது என் வழக்கம்.

‘காதலிக்கிற எல்லாம் காதலிக்கூட மணிக்கணக்குல ஃபோன்ல கடல போடுறாங்க. ஆனா நீயும் இருக்கியே…’ அவள் சளித்துக்கொண்டாள்.

‘அப்படி நான் இல்லாததால தான் சுவாதி இன்னும் சுவாதியாவே இருக்குறா. ரகு இன்னும் ரகுவாவே இருக்கான்..’

‘ஆமா.. பேச்சுக்கு ஒண்ணும் குறை இல்ல. நான் வேற பையன் கூட மொக்கை போட்டுகிட்டு இருந்தாலாம் அப்பரம் எப்படி கண்டுபிடிப்ப..’

‘அப்படி நீ செய்யிறதா இருந்தா என்னைய பாக்குறப்போ என்கிட்ட சொல்ல போற.. இதுக்கு எதுக்கு ஃபோன்’

‘அது சரி… நம்பி நம்பி ஏமாற போற பாரு..’

‘நான் ஏமாறுவேன்னு நம்பி நம்பி நீ ஏங்கி போகபோற பாரு..’ நான் சொன்னேன். அவளை நம்புவது எனக்கு பிடிக்கும். அதைவிட அந்த நம்பிக்கை அவளுக்கு தரும் மகிழ்வு எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்.

கொஞ்ச நேரம் பேச்சுக்கு பிறகு நாங்கள் விடைப்பெற்றோம். அடுத்த நாள் காலை… எனக்கு முக்கியமா இரண்டு விசயம் இருக்கிறது. ஒன்று. என் அலுவலகத்தில் என்னை நிரூபிக்க கிடைத்திருக்கும் எண்ணிக்கையின் தொடக்கம். மற்றொன்று என் சுவாதியின் அப்பாவை முதல் முதலில் பார்க்க போகிறேன். மனம் படபடத்துக்கொண்டது. அடுத்த நாள்… என்னும் எண்ணம் மனதில் வேகமாக ஓடியது.

அடுத்த நாள் எழுந்தேன். வழக்கம் போல கிளம்பிக்கொண்டிருந்தேன். வெளியில் சென்றேன். வீட்டை பூட்டிவிட்டு சிறிது தூரம் சென்றிருப்பேன். ஒருமுறை என்னை தடவி சரிபார்த்துக்கொண்டேன். கைகடிகாரம் விட்டுவிட்டேன். ஒருவாரம் கடிகாரம் இல்லாமல் ஓட்டிவிட்டேன். நேற்று புதிதாக வாங்கிய கைகடிகாரத்தை மறந்து வைத்துவிட்டேன். இன்றும் அதுபோல ஆக பார்த்தது. நல்லவேலையாக சென்று எடுத்து மாட்டிக்கொண்டேன்.

முதலில் அந்த புதிய ப்ராடக்ட் டிவிஷனுக்கு சென்றேன். அங்கிருந்தவர்கள் யாரும் கண்டுக்கொள்ளவில்லை. அதில் எனக்காக முன்பே ஒரு இருக்கை ஒதுங்கியிருந்தது. ப்ராடக்ட் பற்றிய கலந்துரையாடல்கள் நடந்தன. நான் புதிதாய் வந்திருப்பதாய் யாரும் கண்டுக்கொள்ளவில்லை. நானும் அவர்களோடு கலந்துக்கொண்டேன். நேரம் கடந்தது. அங்கிருந்த சிலரிடம் ப்ராடக்ட் பற்றி மட்டும் கேட்டு தெரிந்துக்கொண்டேன்.

எனக்கு பொதுவாகவே யாரிடமும் பேசுவது அரட்டை அடிப்பது பிடிக்காது. அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தேன். நேரம் சென்றது… அன்று முழுக்க நான் அதை அறிந்துக்கொள்வதிலே நேரம் சென்றுவிட்டது. மாலை 5 மணி. சரியாக 6 மணிக்கு நான் சுவாதியின் அப்பாவை காணவேண்டும்.

எழுந்து அருகில் இருக்கும் உணவு விடுதிக்கு சென்றேன். அவர்களுக்காக காத்திருந்தேன். அவர்கள் வந்தார்கள். தூரமாக அவள்  அப்பாவிற்கு பின்னால் நின்று கைகாட்டிக்கொண்டே என் உடை, முகம் எல்லாம் சரியாக இருக்கிறதா என்று தூரத்தில் இருந்தே எனை கண்காணித்துக்கொண்டே வந்தாள். அவர் வந்தார் அமைதியாக உட்கார்ந்தார்.

‘உங்க பேரு..’ அவர் கேட்டார்.

‘ரகு அங்கிள்..’ நான் சொன்னேன். அமைதியாக அவருக்கு கை கொடுத்துவிட்டு அமர்ந்தேன். என் வேலை, சம்பளம் பற்றி கேட்டார். குடும்பம் பற்றி கேட்டார்.

‘உங்க வேலை நிரந்திரமா?’ அவர் கேட்டார். எனக்கு ஒரு நிமிடம் நேற்று மேனேஜர் சொன்னது நிழலாடியது.

‘ஆங்.. ஆமா ஆமா அங்கிள்’ நான் சொன்னேன். நான் சொல்லிவிட்டு சிரித்தேன். கண்ணாடி வழியாக ஒருவர் நின்றிருப்பதை பார்த்தேன். அவர் என்னை பார்த்து சைகை செய்தார். நான் முன்னால் பின்னால் திரும்பி பார்த்தேன். சட்டென ஒரு கார் வந்து நின்றது. அந்த சைகை செய்தவரை இழுத்து போட்டு கொண்டு சென்றது. எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. நான் குழம்பியிருப்பதை சுவாதியின் அப்பா பார்த்தார்.

‘என்ன ஆச்சு..’  அவர் கேட்டார்.

‘ஒண்ணுமில்ல அங்கிள்..’ நான் சொல்லிவிட்டு நெளிந்தேன். அப்பொழுது சுவாதியின் முகம் இருண்டிருந்தது. அவள் பயம்க்கொண்டிருக்கிறாள் என்பது நன்கு தெரிந்தது. இது என்னவளுக்கான நேரம்.. தைரியமாக நான் அவளை எனக்கு கேட்க வேண்டிய நேரம். என் உள்ளுக்குள் ஏதோ சொல்லியது. அவள் அப்பா ஏதோ பேச ஆரம்பித்தார். நான் தடுத்தேன்.

‘அங்கிள். எனக்கு அப்பா கிடையாது. அம்மா கஷ்டபட்டு தான் படிக்க வச்சாங்க. அதனால எந்த கெட்ட பழக்கமும் கிடையாது. ஊர் சுத்தமாட்டேன், இஷ்டதுக்கு செலவு பண்ணமாட்டேன், சிக்கனமா தான் இருப்பேன். இப்போ வேலைக்கு சேர்ந்து ஏழு வருசம் ஆகிட்டுது. மூணு கம்பேனி மாறியிருக்கேன். பைக், கார் அநாவசியம்னு தோணுச்சு. அதனால வாங்கல.. சுவாதி ஆசைப்பட்டா வாங்குற அளவுக்கு வசதி இருக்கு. பணம் சேர்த்து வச்சிருக்கேன். இன்னும் கொஞ்சம் சேர்த்து லோன் போட்டு, இங்க வீடு வாங்கணும்னு எண்ணம் இருக்கு. கண்டிப்பா வாங்கிடுவேன்… அம்மா என்கூட தான் இருப்பாங்க. ஆண்னு என்கிட்ட ஆதிக்கம் கிடையாது. சுவாதி என்ன விரும்புறாளோ அத பண்ணலாம்… எனக்கு அப்பா கிடையாது. எனக்கு வர்ற மாமனார் எனக்கு அப்பாவா இருக்கணும்னு விரும்பியிருக்கேன். நான் சுவாதிங்குற ஒரு பொண்ண விரும்பல.. சுவாதிய தாங்குற மொத்த குடும்பத்த விரும்புறேன். நாளைக்கு நீங்களும் நானும் எங்காச்சும் வெளிய போகலாம்… ஒரு குடும்பம் நடத்துறதுனா என்னனு எனக்கு கண்டிப்பா தெரியாது. நீங்க சொல்லிக்கொடுங்க. ஒரு அப்பாவா… எனக்கு சுவாதி மனைவியா வந்தா நான் மட்டும் இல்லாம அவளும் சந்தோசமா இருப்பானு தோணுது. ஒருவேலை உங்களுக்கும் அப்படி தோணினா…’

‘தோணினா…’

‘ஒரு ரெண்டு வருசம் பொருத்துக்கோங்க. வீடு வாங்கிடுவேன்… என் மகராணி வர்றப்போ புதுவீட்டுக்குள்ள வரட்டும்…’ சொல்லிவ்விட்டு அவளை பார்த்து சிரித்தேன். அவளிடம் நான் இதை சொல்லவில்லை. அவளுக்கு அது அதிர்ச்சியாக தான் இருந்திருக்கும். அவள் என்னை பார்த்து கண்களை சுருக்கி சைகை செய்தாள். அவள் அப்பா அவளை திரும்பி பார்த்தார். என்னை திரும்பி பார்த்தார். சட்டென எழுந்தார்.

‘அங்கிள்..’ நான் அழைத்தேன்.

‘எனக்கு ஓகே பா… ஆனா ரெண்டு வருசம் இவ வெயிட் பண்ணுவாளா? நீங்க பேசிக்கோங்க..’ அவர் சொல்லிவிட்டு சிரித்துக்கொண்டே சென்றார். அவள் என்னை பார்த்து முறைத்தாள்.

‘டே.. மண்டையா. நாளைக்கு என்னைய வழியனுப்ப வருவல.. அப்ப கவனிச்சுக்குறேன்..’ அவள் சொல்லிவிட்டு ஓடினாள். ஆம். அவள் நாளை முதல் இரண்டு வாரம் இங்கிலாந்து செல்கிறாள். அலுவலக வேலை விசயமாக.

அடுத்த நாள்.. அவளை வழியனுப்பிவிட்டு. அலுவலகம் வந்தேன். வழக்கம் போல மீட்டிங். இம்முறை மீட்டிங்கிள் நான் புரிந்தவை வந்து சில யோசனைகள் கூறினேன். அது வெகுவாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. எல்லோரும் என்னை பாராட்டினார்கள். அடுத்த நான்கு நாட்களில் இதுபோல பெரிய பாராட்டுகள்.

ஒரு வாரம் ஓடியது…

அன்று மேனேஜர் சில வேலைகளுக்காக என்னை அலுவலகம் சீக்கிரமாக வரச்சொல்லியிருந்தார். நான் சென்றேன். பாதி தூரம் சென்ற பிறகு என்னை நானே தடவி பார்த்தேன். மீண்டும் வாட்ச்.. வீட்டிலேயே தவறவிட்டுவிட்டேன். மீண்டும் எடுத்தால் நேரமாகும். நேராக சென்று அலுவலகத்தில் என் இருப்பிடத்தில் அமர்ந்தேன்.

வழக்கம் போல அவரவர் அவரவர் வேலையை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். நான் சென்ற வாரம் நடந்திருந்தவை எல்லாம் குறிப்பெடுத்துக்கொண்டிருந்தேன். மாலை கடந்து சென்றுக்கொண்டிருந்தது. எல்லோரும் வீட்டுக்கு கிளம்பிருந்தனர். சிலர் என்னை பார்த்து ஏதோ முனுமுனுத்துக்கொண்டே சென்றனர்.

களைப்பை குறைக்க சற்று அங்கும் இங்கும் உலாத்தினேன். ஜன்னல் வழியாக எட்டி பார்த்தேன். அங்கே அதிர்ச்சி… ஊருக்கு சென்ற சுவாதி அங்கு நின்றுக்கொண்டிருந்தாள். அவள் கண்களில் கண்ணீர். அதிர்ந்தேன். வேக வேகமாக கீழே ஓடி சென்று பார்த்தேன். அங்கு அவள் இல்லை. அவள் சென்றதிலிருந்து அவளை மிகவும் மிஸ் செய்கிறேன். அவள் வந்தவுடன் உடனே அவளை சென்று பார்க்கவேண்டும்.

நினைத்துக்கொண்டே என்னை நானே தட்டி சிரித்துக்கொண்டேன். அப்பொழுது அலுவலக கேட்டின் வெளியே ஒருவர் நின்று என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். நான் அவரை உற்று பார்த்தேன். அவர்… அன்று சுவாதி அப்பாவோடு நான் பேசும்பொழுது வெளியில் நின்று கைகாட்டியவர் அவர். என்னையே உற்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்… வேகமாக நான் வெளியில் ஓடிவந்தேன். அவர் நடுரோட்டில் நின்றுக்கொண்டிருந்தார். நான் கேட்டை திறந்தேன்.

‘ஹலோ..’ என்று சொல்லிவிட்டு இன்னும் முன்னால் நகர்ந்தேன். சட்டென ஒரு கார் பாய்ந்தது. அவரை மோதியது. தூரமாக தூக்கி வீசப்பட்டார். கார் இன்னும் வேகமாக சென்றது. அந்த இடத்திலே அவர் கை கால்கள் இழுத்தது. ரத்தம் பீறிட்டது. நான் கூட்டத்தோடு கூட்டமாக நின்று பார்த்தேன். அவர் கண்கள் என்னை பார்த்தது. சட்டென ஏதோ பயம். ஓடினேன்… நேராக என் இருக்கைக்கு வந்து தான் அமர்ந்தேன்.

மேனேஜர் வந்தார்.

‘என்ன ரகு.. எப்படி போகுது..’ அவர் கேட்டார்.

‘சும்மா.. நோட்ஸ் எடுக்குறேன் சார்…’

‘ஓகே ஓகே.. நல்லா பண்ணுங்க..’ அவர் சொல்லிவிட்டு சென்றார். நான் இன்னும் சிறிது நேரத்திற்கு பிறகு கிளம்பினேன். அடுத்த இரண்டு நாளில் மீண்டும் அலுவலகத்தில் மீட்டிங் நடந்தது. ப்ராடக்ட்டை பற்றி அத்தனை பேரும் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் ஒரே விசயங்களை பேசுவது எனக்கு பிடிக்கவில்லை. நான் தூரமாக கண்ணாடி வழியாக பார்த்தேன்.

மரங்கள்.. சாலைகள். வாகனங்கள்.. அவசரமான மனிதர்கள். அங்கு.. ஒருவர். அவர்… அது அவரே தான். இரண்டு நாட்களுக்கு முன் அலுவலக வாசலில் அடிப்பட்டு இடத்திலே இறந்து போனவர். உயிரோடு.. உயிரோடு நின்றுக்கொண்டிருகிறார். எனக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது.

‘ரகு.. ரகு..’ அந்த மீட்டிங்கில் மேனேஜர் கத்தினார்.

‘சார்..’ நான் எழுந்தேன்.

‘இங்க கவனம் இருக்கா..? அங்க என்ன வேடிக்கை. வந்ததுல இருந்து ஒரு ஐடியா கொடுக்க முடியல.. நான் சொன்னது ஞாபகம் இருக்குல..’ அவர் சொல்லி முறைத்தார். மற்றவர்கள் சிரித்தார்கள். ஒருநாள் கவனச்சிதைவு இருந்தால் அவர் வேலை செய்தது இல்லை என்றாகுமா? சென்ற வாரம் முழுக்க ப்ராடக்ட் உச்சானி கொம்பில் நின்றதற்கு காரணம் நான் சொன்ன ஐடியா தானே.. எனக்குள் நானே முனகிக்கொண்டேன்.

அந்த வாரம் ஓடியது. அன்று சுவாதி ஊரில் இருந்து வருகிறாள். நான் அவளை காண ஏர்போர்ட் சென்றேன். அங்கு அவள் வரவில்லை. என்னவென்று விசாரிக்க அவள் வீட்டிற்கு சென்றேன். வீடு பூட்டிகிடந்தது. எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

அமைதியாக வீட்டிற்கு சென்றேன். படுத்திருந்தேன். ஒன்றும் புரியாமல் படுத்திருந்தேன். சுவாதி பற்றிய எண்ணங்களே எனக்கு முழுதாய் படர்ந்திருந்தது. திடீரென என் ஜன்னல் படபடவென அடித்தது. பகீரென்றது. எழுந்து பார்த்தேன். ஏதோ நிழல். வெளியே ஓடினேன்.. நான்கு நபர்கள் திபுதிபுவென ஓடினார்கள். ஒன்றும் எனக்கு புரியவில்லை.

அடுத்த நாள் அலுவலகம் சென்றேன். மேனேஜர் என்னை அழைத்தார்.

‘ரகு… உங்க பர்ஃபாமன்ஸ்க்கு முப்பது நாளே தேவையில்ல. உங்ககிட்ட இருந்து எதுவும் வராதுனு எல்லோரும் ஃபீல் பண்றாங்க. ஸோ.. இன்னைக்கே நீங்க..’ அவர் இழுத்தார். எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. கிட்டதட்ட இந்த ப்ராடக்ட் சேல் ரீச் காரணமே நான் தானே. குழம்பினேன்.

‘ஆனா.. சார்.. ஒன் மில்லியன் ரீச். என்னோட ஐடியா தானே..’ நான் கேட்டேன்.

‘என்ன ஒன் மில்லியன் ரீச்…’

‘ப்ராடக்ட் சார்..’

‘அம்பதாயிரம் தான் ரகு… இன்னும் முக்குது..’ அவர் சொல்லிவிட்டு விரக்தியாக பார்த்தார். எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. எழுந்து சரியென்று சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தேன். அமைதியாக வெளியில் சென்றேன்.

என்னை கடந்து ஒரு வாகனம் சென்றது. அதில் சுவாதி.

‘ஹே சுவாதி..’ கத்தினேன். அவள் நிற்கவில்லை. ஓடினேன். வழியை மறித்தேன். அவள் என்னை முறைத்துக்கொண்டிருந்தாள்.

‘ஏ.. எப்ப இங்கிலாந்துல இருந்து வந்த..’ நான் கேட்டேன். அவள் இன்னும் முறைத்துக்கொண்டே தான் இருந்தாள்.

‘ஏ.. நான் வந்தேன்டி.. நீ வரல. ஏன்னு தெரில. அப்பாட்ட கேக்க போனேன். உங்க வீடும் பூட்டியிருந்துச்சு..’

‘எங்க..?’

‘ஏர்போர்ட்டுக்கு..’

‘வரசொன்ன இடத்துக்கு வரலயாம். ஏர்போர்ட் வந்தாராம்..’

‘எங்க…?’

‘அப்பாவ பாக்க வர சொன்னேன்ல…’

‘எப்போ…’

‘ஓ…. அதுவே மறந்துபோச்சா…?’

‘புரியலடி…’

‘சரிங்க சார்.. ஒரு நாள். என் அப்பா உங்கள பாக்க கூப்பிடுறாரு. நம்ம மேரேஜ் விசயம் பத்தி பேசனு கூப்பிட்டேன். ஈவ்னிங் 6 மணிக்கு வர சொன்னேன். நீங்க வரல.. 8 மணிவரை நாங்க காத்திருந்தோம். அப்பவே நேரா உன் ஆபிஸ் கிளம்பி வந்தேன். அந்த ஆபிஸே என் கண்ணீர பாத்துச்சு. ஆனா சாருக்கு… பாக்க பிடிக்கல.. சே தூ.. உனக்கெல்லாம் எதுக்குடா லவ்..’ சொல்லிவிட்டு அவள் விலகிசென்றாள்.

அன்று அவள் நின்று அழுவது போன்று தெரிந்தது. வந்து பார்த்த போது யாரும் இல்லை. ஆனால். அதற்கு ஒருவாரம் முன்பே அவளது அப்பாவை பார்த்து பேசிவிட்டேனே.. மீண்டும் குழப்பம். நிறைய யோசித்தேன். அடுத்த நாள் மனநல மருத்துவரை பார்ப்பதாய் முடிவெடுத்தேன்.

காலையில் கிளம்பி வெளியில் வந்தேன். அவர் நின்றுக்கொண்டிருந்தார். என் அலுவலக வாசலில் இறந்து போனவர்.

‘நீங்க..’ நான் கேட்டேன். அவர் சட்டென எனை தள்ளிக்கொண்டு உள்ளே வந்தார்.

‘என்னயா,…. நீ யாரு.. நீ அன்னைக்கு..’ என்று குழம்பினேன்.

‘என்ன ஆச்சு..?’

‘நீ செத்தியே.. என் ஆபிஸ் முன்னாடி..’

‘ஓ.. கொன்னுட்டாங்களா.. கைய காட்டு..’ என்று என் கையை பிடித்தார் அவர்.

‘இது.. இந்த வாட்ச்’ அவர் சொல்லிவிட்டு என்னை பார்த்தார். ‘இது எங்க வாங்கின..’ அவர் கேட்டார்.

‘ஏன் போன மாசம்.. ஒரு கடையில.. வித்யாசமா இருக்கேனு வாங்கினேன்..’

‘ஹா.. நீ வாங்கினது போன மாசம் இல்ல. ரெண்டு நாள் முன்ன தான்..’

‘என்ன?’

‘ஆமா.. இது 7 நாள் வாட்ச்..’

‘அப்படினா..’

‘ஏழுநாளுக்குள்ள சுத்தி சுத்தி ஓடும்.. இத ஒரு மாந்திரீகம் பண்ணின வாட்ச். ஏழு நாள் குள்ளயே தான் ஓடும். ஜனவரி 1ஆம் தேதி கட்டுறனா.. ஜனவரி 7 வரை போகும். திரும்ப ஜனவரி 1 வந்திடும்.. அதே சமயம். இந்த வாட்ச் கட்டின பிறகு ஒருநாள் இந்த வாட்ச் நீ கட்டலனா திரும்ப ஜனவரி 1 ஆரம்பிக்கும். ஆனா இங்க ரெண்டா போகும். வாட்ச் கட்டியிருக்கப்ப ஒரு வாழ்க்கை வாட்ச் கட்டாதப்போ ஒரு வாழ்க்கை…’ அவர் சொன்னார் எனக்கு புரியவில்லை.

‘வாட்ச் கட்டியிருக்கப்போ.. ஒரு வாழ்க்கை. சுவாதி அப்பாகிட்ட சம்மதம் வாங்கினது, ஆபிஸ்ல நல்ல பேர் வாங்கினது எல்லாம் வாட்ச் கட்டினப்போ..’

‘அப்போ…’

‘ஆமா.. வாட்ச் கட்டாதப்போ ஒரு வாழ்க்கை இருந்துச்சு. அதுல நீ சுவாதி அப்பாவ பாக்கவே இல்ல.. உன் வேலையில நல்ல ஐடியா கொடுக்கவே இல்ல. அதனால உன்னைய வேலைய விட்டு தூக்கிட்டாங்க..’ அவர் சொன்னது எனக்கு தலை சுற்றியது. ஒன்றும் விளங்கிக்கொள்ளமுடியவில்லை.

‘எனக்கு புரியுது. சிம்பிளா சொல்றேன். இந்த வாட்ச் கட்டினா… உனக்கு உன் வேலையும் இருக்கும். சுவாதியும் இருப்பா. ஆனா.. நீ ஒரே வாழ்க்கைய தான் வாழுவ. இந்த ஏழு நாள மட்டும் தான் திரும்ப திரும்ப வாழுவ..’

‘வாட்ச் இல்லனா..’

‘சுவாதியும் இல்ல.. வேலையும் இல்ல..’ அவர் சொன்னார். எனக்கு இன்னும் குழம்பியது.

‘ஆனா நீங்க செத்தீங்கல..’ எனக்கு இன்னும் புரியாமல் கேட்டேன்.

‘ஆமா… அது வாட்ச் இல்லாத வாழ்க்கை. இப்போ உன் கையில வாட்ச் இருக்கு. அதனால நான் உயிரோட இருக்கேன்.. இத உன்ன வச்சு டெஸ்ட் பண்ணுறாங்க.. இந்த உண்மைய நான் உன்கிட்ட சொல்லிடுவேன்னு தான் என்னைய கொன்னுருக்காங்க..’

‘யாரு..’

‘அது உனக்கு தேவையில்லாதது. எனக்கு சொல்லவேண்டியத சொல்லிட்டேன்.. இனி உன் பிரச்சனை..’ சொல்லிவிட்டு அவர் படபடவென வீட்டை விட்டு வெளியேறினார்.

அவர் சொன்னது எனக்கு ஒன்றும் விளங்கவில்லை. வீட்டைவிட்டு வெளியேறி குழப்பத்தோடு சென்றேன். அவர் சொன்னது உண்மையாக இருந்தால், இந்த வாட்ச் வாங்கி இரண்டு நாட்கள் தான் ஆகியிருந்தால். இது ஏழு நாள் சைக்கிள் ஆரம்பித்திருக்கிறது. அப்படி கணக்கு பார்த்தால் இன்று தான் அந்த புது ப்ராடக்டில் முதல் நாள் எனக்கு, இன்று தான் சுவாதி அப்பாவையும் காண செல்லவேண்டும்.

அமைதியாக வெளியில் வந்தேன். அலுவலகம் சென்றேன். எனக்கான இடம் இருந்தது. யாரும் என்னை எதுவும் சொல்லவில்லை. நாள் சென்றது. அன்று மாலை அந்த உணவு விடுதிக்கு சென்றேன். சுவாதி அவளது அப்பாவோடு வந்தாள். அந்த நபர் சொன்னது எல்லாமும் என் தலையில் சுற்றி வந்தது. எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

அவர்களிடம் சொல்லிவிட்டு ஓடிவந்தேன்.

மீண்டும் மீண்டும்… யோசித்தேன்.

‘வாட்ச் கட்டினா. ஏழு நாள்.. ஒரே வாழ்க்கை. வாட்ச் கட்டலனா. சுவாதியும் இல்ல.. வேலையும் இல்ல.. வாட்ச்… வாழ்க்கை.. சுவாதி..’ மாறி மாறி யோசித்தேன். ‘ஆ…’ உரக்க கத்தினேன்.

இனி என்ன ஆகபோகிறது வாழ்க்கை. இதுக்கு என்ன தீர்வு…?

அடுத்த நாள் எழுந்தேன். வழக்கம் போல அலுவலகம். சுவாதியை பார்க்க நான் செல்லவில்லை. அந்த வாரம் முழுக்க யோசித்தேன். முடிவெடுத்தேன்.

அந்த வாரம் முடிந்து அடுத்த வாரம். சரியாக கணக்கு இருந்தால். இன்று சுவாதி அவள் அப்பாவை அழைத்து வருவாள்.

காலையில் அலுவலகம் சென்றேன். மாலையில் அந்த உணவு விடுதி. அதே போல் சுவாதி அவளது அப்பாவோடு வந்தாள். உள்ளுக்குள்ளே சிரித்துக்கொண்டேன்.

அவர் வந்து அமர்ந்தார்.

‘சார்.. நான் இதுக்கு முன்னாடி உங்கள பாத்திருக்கேன்’ நான் சொன்னேன். அவர் விழித்தார்.

‘ஆமா சார். ஒரு மாசம் முன்னாடி நாம இப்படி சந்திச்சுகிட்டோம். நீங்க ஓகே சொன்னீங்க. ஆனா.. என் வாழ்க்கையில இந்த வாட்ச் இருக்கே. இதனால ஒரு வாரத்துக்குள்ளயே என் வாழ்க்கை ஓடுது. அதனால தான்.. உங்களுக்கு எதுவும் ஞாபகம் இல்ல.. இந்த வாட்ச் இல்லாம ஒரு வாழ்கை இருக்கு. அதுல நான் உங்கள பாக்க வரலனு சுவாதி கோபமா இருக்கா சார்.. ப்ளீஸ் என் சிச்சுவேஷன் புரிஞ்சுக்கோங்க சார்..’ நான் சொல்லிமுடிக்கும் நேரம் அவர் சுவாதியை திரும்பி பார்த்தார். என் மனம் ஏதோ யோசித்தது.

‘முட்டாள் முட்டாள்… அவருக்கு எப்படிடா இதெல்லாம் புரியும். உன்னைய பைத்தியம்னு நினைக்கமாட்டாரா? இததான் ஒரு வாரமா உட்கார்ந்து யோசிச்சியா…’ என் மனம் என்னை கேட்டது. சட்டென சுதாரித்துகொண்டேன்.

‘சார்.. என்ன பயந்துட்டீங்களா? சும்மா.. விளையாண்டேன்..’ சொல்லிவிட்டு அவரை பார்த்து சிரித்தேன். அவர் முறைத்துக்கொண்டிருந்தார். சட்டென எழுந்தார்.

‘சார்…’ பம்மியவாறு கேட்டேன்.

‘ஸ்டூபிட்டா இருக்கான். பேச கூட தெரியல.. விளையாட்டுத்தனமா வேற… இவன் செட்டாகமாட்டான்..’ சொல்லிவிட்டு அவர் நடந்துக்கொண்டே இருந்தார். சுவாதி என்னை கோபமா திரும்பி பார்த்தாள். முகத்தை இறுக்கமாக வைத்துக்கொண்டு அவள் அப்பா பின்னாலே ஓடி சென்றாள். அன்று நான் செய்தது தவறு. என்னை நானே கடிந்துக்கொண்டேன்.

அந்த வாரம் சென்றது. தினமும் சுவாதி என்னை சந்திக்க அலுவலகம் வந்தாள். நான் சந்திப்பதை தவிர்த்துவிட்டேன். அவள் கண்கள் குளமாக சென்றன… ஆனால் அடுத்த வாரம் சரியாகிவிடும் என என்னை நானே தேர்த்திக்கொண்டேன்.

அடுத்த வாரம். மீண்டும் அலுவகம் பின்னர் சுவாதி அப்பா. அவர் வந்தார்…

‘ஹலோ சார்..’ கைகொடுத்துவிட்டு அமர்ந்தேன். அவர் என்னை பற்றி விசாரித்துக்கொண்டிருந்தார். நான் வாய் பதில் சொன்னாலும் மூளை சென்ற வாரம் நடந்ததை பற்றியே நினைத்துக்கொண்டிருந்தது.

‘ஸ்டூபிட்..’ அவர் சொன்ன வார்த்தை என் காதில் ஒலித்தது.

‘ரகு… இதான் சான்ஸ். நார்மல் லைஃப்ல போனா இந்த ஆள திட்ட முடியாது. நீ ஸ்டூபிடாம்ல.. சான்ஸ் மிஸ் பண்ணிடாதடா..’ என் உள்ளுக்குள் ஏதோ முனகியது. சட்டென எழுந்தேன். சட்டையை மடக்கிவிட்டுக்கொண்டேன்.

‘திருஷ்டி சுத்துற பூசணிக்கா போல இருந்துகிட்டு நான் ஸ்டூபிட்டா டா..?’ அவரை பார்த்து கேட்டேன். அவர் விழித்தார். சுவாதி இன்னும் விழித்தாள். ஒரு வாரம் தானே. அடுத்த வாரம் அனைத்தும் சரியாகிவிடும். நினைத்துக்கொண்டேன்.

‘நல்ல பன்னிவாயன் போல இருந்துகிட்டு. ஏதோ பொண்ண பெத்தவனாச்சேனு மரியாதைக்கு பேச வந்தா.. உன் பாட்டுக்கு இஷ்டத்துக்கு பேசுற. ஏன் காமெடி பண்ணினா பொறுப்பு இருக்காதா.. லூசு பயலே..’ நான் சொல்லும்பொழுதே அவர் எழுந்தார். சுவாதியும். அவர் வெளியில் செல்லும் வரை நான் கத்திக்கொண்டே இருந்தேன். சிரிப்பாக இருந்தது.

வெளியில் வந்தேன். உலகமே புதிதாக தெரிந்தது. கத்திக்கொண்டிருந்த என்னை அங்கிருந்த அத்தனை பேரும் ஒரு மாதிரி பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். எனக்கு சிரிப்பு தான் வந்தது. பேருந்தில் ஏறினேன். பெண்களை உரசிக்கொண்டிருந்தவனை போட்டு ஓங்கி அறை அறை என அறைந்தேன். எதுவாகினும் அடுத்த வாரம் சரியாகிவிடும் என்னும் எண்ணம் ஆழமாக பதிந்தது.

அன்று எனக்கு உலகமே புதிதாக தெரிந்தது. நான் எப்படி வாழவேண்டும் என ஆசைப்பட்டேனோ அப்படி ஒரு வாழ்க்கையாக இதை வாழ நினைத்தேன். அந்த ஒரு வாரம். நான் பார்க்கும் அத்தனை அநியாயங்களையும் தட்டிகேட்டேன், அன்பு செலுத்தினேன், பார்ப்பவர்களிடம் அன்பாக பேசினேன். நான் ஒதுங்கி இருந்த அளவுக்கு உலகம் மோசமில்லை. அழகாக தான் இருக்கிறது… அந்த வாரம் முடிந்தது.

அடுத்த வாரம்… நான் நடந்தவை எல்லாம் யோசித்து பார்த்தேன். எத்தனை நாள் இப்படி ஒரு வார வாழ்க்கையே வாழ்வது. எதுவாகினும் சந்தித்துவிடுவது என முடிவெடுத்தேன்.

வாட்ச் வீட்டிலேயே வைத்தேன். எழுந்தேன். அலுவலகம் சென்றேன். மேனேஜர் என்னை பார்த்தார்.

‘நேத்தே வேலைய விட்டு போக சொன்னேனே பா..’ என்றார்.

‘சார்.. சார்.. ஒரே ஒரு சான்ஸ் சார்..’ நான் கெஞ்சினேன். அவர் கேட்கவில்லை. எழுந்து நகர்ந்தார்.

நான் முதல்வாரம் குறிப்பெடுத்திருந்த அத்தனையும் கொட்டினேன். ஒவ்வொன்றாய் சொல்ல ஆரம்பித்தேன். அவர் நின்றார். கேட்டார். நான் சொல்லிமுடித்ததும் திரும்பினார்.

‘சூப்பர் பா.. செம ஐடியாஸ்.. அந்த டீம் லீட் நீ ஒழுங்கா எதுவும் பண்ணுறதுல்லனு சொன்னான். அதனால உன்ன தூக்கவேண்டியதா ஆகிட்டு. நான் என்னோட ரெகமண்டேஷன்ல உன்ன திரும்ப சேக்குறேன்.. கண்டிப்பா சக்ஸஸ் தான். ப்யூட்டிஃபுல்..’ அவர் சொன்னார்.

என் வேலை.. நிரந்தரம்.

அடுத்து சுவாதி. அவள் இன்னும் கோபமாக தான் இருந்தாள். முன்னால் சென்றேன். கெஞ்சினேன். அவள் சீண்டவில்லை. சட்டென அவளது அப்பா வந்தார்.

‘என்னம்மா.. யார் இது..’ அவர் கேட்டார்.

அவள் என்னை அறிமுகம் செய்தாள்.

‘மன்னிச்சிடுங்க அங்கிள்… அன்னைக்கு ஒரு ப்ராப்ளம். அதான் வரமுடியல. ஃபோன் இல்ல.. அதனால கால் உம் பண்ண முடியல.. ப்ளீஸ்…’ அவரிடமும் கெஞ்சினேன். அவர் சரியென்றார். முதல் நாள் நான் பேசியது போலவே பேசினேன். அவர் சிரித்தார். சம்மதம் சொன்னார். இம்முறை இரண்டு வருடம் நான் கேட்கவில்லை. இனியும் என்னவளை பிரிந்து இருக்க முடியாது.

வாழ்க்கையில் சங்கடங்கள் வரலாம். அதை கண்டு பயம்கொள்ளாது எதிர்த்து சந்திக்கவேண்டும். புரிந்துக்கொண்டேன். அந்த வாட்ச் கொடுத்த அந்த ஒருவார வாழ்க்கை… தனிமையை தாண்டி அநியாயங்களை தட்டிகேட்டும், மற்றவரோடு சகஜமாக பழகியும் இருப்பதும் நன்றாக தான் இருக்கிறது. இனி… இந்த மாற்றம் இருக்கும். நினைத்துக்கொணடேன். மெல்லியதாய் சிரித்தேன்.

சுவாதியின் அப்பா எழுந்து இரண்டடி நடந்திருப்பார். நெற்றியில் கைவைத்துக்கொண்டே திரும்பி பார்த்தார்.

‘தம்பி.. நாம எங்காச்சும் பாத்திருக்கோமா..?’ அவர் கேட்டார். எனக்கு புரியவில்லை. இல்லையே என்று தலையாட்டினேன்.

‘இல்ல தம்பி… எங்கோ இது போலவே ஒரு ஹோட்டல்ல… நீங்க ஏதோ என்னைய அசிங்கமா திட்டுற போல… ஏதோ ஸ்டூபிட்னு..’ அவர் தலையை சொரிந்தார். என் கண்கள் விரிந்தன.

‘அய்யோ…’


-தம்பி கூர்மதியன்

Comments

  1. அற்புதமான கதை
    சொல்லிச் சென்ற விதம்
    மனம் கவர்ந்தது

    கூர்மதியான காரணப்பெயர்
    எனப் புரிந்து கொண்டேன்

    பகிர்வுக்கும் தொடரவும் நல்வாழ்த்துக்கள்

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

மெரினாவில் ஓர் இரவு! போராட்டக்களம்..

சிட்லபாக்கத்தில் தொடரும் வாழ்வியல் போராட்டம்!