அப்பா.. கடைசி நமிடங்கள்

இரவுகள் தான் நான் வீடு வந்து சேரும் நேரம். அப்படி ஒரு இரவு தான் அது. இரவுகளில் வீட்டிற்குள் நுழையும் முன் அம்மாவை அலைப்பேசியில் அழைப்பது என் வழக்கம். வீட்டிற்கு ஏதேனும் வேண்டுமா என்று கேட்டு தினமும் வாங்கி செல்வேன்.

அன்றும் அப்படி தான் அம்மாவை அழைத்தேன். எடுத்தது அக்கா.

‘அப்பா கீழ விழுந்துட்டாரு டா. வீட்டுக்கு முன்னாடி இருந்த ஒரு குட்டி சுவத்துல இருந்து.. டாக்டர்கிட்ட போயிருக்காங்க. அப்பா நம்பருக்கு கூப்பிடு..’ அவள் சொன்னாள். அதன் பின் மாறி மாறி அழைப்புகள். எந்த மருத்துவர் என்று தெரியாமல் குழம்பி நின்றிருந்தேன். புரியாமல் வீட்டிற்கு வந்தேன். அதே சமயம் அப்பாவும் வந்துவிட்டார்.

‘என்ன சொன்னார் டாக்டர்..’ நான் கேட்டேன்.

‘ஒண்ணுமில்ல. ரத்த கட்டிதான்..’ அப்பா சொன்னார். ஆனால் முகத்தில் அந்த மலர்ச்சி இல்லை. அடுத்த சில நாட்கள் இன்னும் வலிக்கிறது என்று சொல்லிக்கொண்டே இருக்க மீண்டும் மருத்துவரை நாடினோம். சில பல டெஸ்டுகளை எடுக்க சொன்னார். எடுத்தோம்.மீண்டும் ஒன்றுமில்லை என்று சொன்னார்.

ஆனால் அப்பாவிற்கு அடிவயிறு ஏதோ செய்ய வயிற்றில் கேஸ் நிரம்பியிருக்கிறது என்று நம்பி அதை குறைக்க கை வைத்தியங்கள் செய்தோம். பலனில்லை. அன்றிரவு நான் அலுவலகத்தில் இருந்து வீடு திரும்பும் முன்னர் அப்பா மருத்துவமனை சென்றிருந்தார். இம்முறை கொஞ்சம் பெரிய மருத்துவமனை. சோதித்த மருத்துவர் அப்பா வயிற்றில் கேஸ் ஏதும் இல்லை என்று தட்டி பார்த்து சொன்னார். மீண்டும் ஸ்கேன் எடுக்க எழுதி கொடுத்தார்.

ஸ்கேன் எடுத்தோம். ஆனால் மருத்துவர் அடுத்த நாள் விடுப்பில் சென்றுவிட்டதால் நுங்கம்பாக்கத்தை சேர்ந்த ஒரு பிரபல மருத்துவமனையில் அப்பாவை காட்டினோம். அவர்கள் உடனே அப்பாவை மருத்துவமனையிலே அனுமதிக்குமாறு உத்தரவிட்டனர். ஐந்து நாட்கள் அங்கேயே… அங்கு அப்பாவிற்கு பலவித பரிசோதனைகள் நடத்தப்பட்டது.

அப்பொழுது அப்பா விழுந்ததால் அப்பாவின் நெஞ்செலும்பில் ஒரு சிறு விரிசல் இருப்பது தெரியவந்தது. அதற்காக மருந்து கொடுக்கப்பட்டது. அடுத்து கண்டறியப்பட்டது தான் மிகப்பெரிய அதிர்ச்சி.

மருத்துவர் எங்களை அழைத்தார்.

‘அப்பாவுக்கு கெட்ட பழக்கம் எதனா இருக்கா? தண்ணி அடிக்கிறது போல..’ அவர் கேட்டார். அப்படி எதுவும் அப்பாவிற்கு இருந்ததில்லை. சோசியல் டிரிங்கர் என்று கூட சொல்ல முடியாது, ஏன் எப்படி இருக்கிறது என்று கூட அப்பா குடித்து இல்லை. இல்லை என்று மறுத்தோம்.
’அப்போ சுகர் தான் காரணமா இருக்கும்.. அவர்க்கு லிவர் டேமேஜ் ஆகியிருக்கு. சீக்கிரமே லிவர் மாத்தணும்.. ரெண்டுல இருந்து அஞ்சு வருசத்துக்குள்ள மாத்தியாகணும்’ அவர் சொன்னது எங்களுக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. அப்பா என்றும் முடியவில்லை என்று படுத்தது இல்லை. திடீரென்று ஒரு நாள் அப்பாவின் லிவர் கெட்டுவிட்டது என்பதை எங்களால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

நாட்கள் கடந்தது. இரண்டு மாதங்கள். வேறு விதமான மருந்துகள், காப்பாற்றும் வழிவகைகள் பற்றி அலசி ஆராய்ந்துக்கொண்டிருந்தோம்.

ஜூலை நான்காம் தேதி. அலுவலகத்தில் அவ்வளவாக வேலை இல்லை. வேலை இல்லாவிடிலும் ஏதேனும் படித்துக்கொண்டே இரவு வரை அலுவலகத்திலே இருக்கும் நான் அன்று ஏதோ தோன்ற விரைந்து வீட்டிற்கு கிளம்பினேன். என்றும் போல் அன்றும் பாதியிலே நின்றுக்கொண்டு அம்மாவை அழைத்தேன். ஏதேனும் வாங்க வேண்டுமா என கேட்க.

‘அப்பாவுக்கு ரொம்ப வலிக்குதாம். சீக்கிரம் வீட்டுக்கு வா தம்பி..’ அம்மா சொன்னார். படபடவென ஓடினேன். வீட்டில் அப்பா இல்லை. மாடியில் இருந்தார். மாடியில் அவர் வளர்க்கும் தொட்டி செடிகளை பார்த்துக்கொண்டிருந்திருக்கிறார். கீழே வந்தவர் இன்னும் வலியில் துடித்துக்கொண்டிருந்தார்.

‘அப்பா.. சீக்கிரம் ஹாஸ்பிடல் போலாம் பா..’ நான் கெஞ்சினேன். அப்பா கேட்கவில்லை. அப்பொழுது தான் அப்பா நாட்டு மருந்து வைத்தியம் எடுத்துக்கொண்டிருந்தார். அதனால் அது தொடர்பான நபர்க்கு அழைத்தார். அவர் வில்வ சர்பத் குடிக்க சொல்லி அறிவுறுத்தினார். அந்த வில்வ சர்பத்தை தேடி நான் வீதி வீதியாக அலைந்துக்கொண்டிருந்தேன். ஒருவழியாக பத்து கடையில் கேட்டு ஒரு கடையில் வாங்கி அப்பாவிடம் கொண்டு போய் கொடுத்தேன். அப்பாவிற்கு கேட்கவில்லை. வற்புறுத்தி மருத்துவமனை அழைத்து சென்றோம்.

வண்டியில் ஏறும்பொழுதே அப்பாவிற்கு நடுக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. மருத்துவமனை நுழையும் பொழுதே ஜூரம் பத்திக்கொண்டது. வாந்தி கூட சேர்ந்துக்கொண்டது. பின் இடுப்பில் வலி எடுத்திருக்கிறது இப்படியெல்லாம் பரவுகிறதே என்று யோசித்தோம்.

மருத்துவர் ஸ்கேன் எடுக்க சொன்னார். கிட்னியில் ஏதோ அடைப்பு இருப்பது தெரிந்தது. வலி மாத்திரை கொடுத்தார் மருத்துவர். எங்களை தனியாக அழைத்து ஒரு பெரிய மருத்துவமனையில் அப்பாவை சேர்க்க சொன்னார். அப்பாவால் இரவு வலி பொறுக்கமுடியாது என்று எச்சரித்தார் மருத்துவர். கிட்னி கல் போன்ற அடைப்பாக இருந்தால் வாழைத்தண்டு ஜூஸ் குடிப்பது நல்லது என்று அதிகமான தண்ணீர் மற்றும் வாழைத்தண்டு ஜூஸ் போன்றவை போட்டு கொடுத்தனர். அப்பா இன்னும் வலியால் தான் துடித்தார். நாங்கள் பல முறை அழைத்தும் அவர் மருத்துவமனைக்கு வர மறுத்துவிட்டார். அன்று இரவு கடக்கட்டும் காலையில் எப்படியேனும் அழைத்து செல்வது என முடிவெடுத்தோம். ஆனால் அன்றிரவு அப்பாவிற்கு இரண்டு மூன்று முறை தலையில் தண்ணீர் ஊற்றியது போல வியர்வை ஒழுகிக்கொண்டிருந்தது எங்களுக்கு கொஞ்சம் பயத்தை ஏற்படுத்தியது.

காலையில் அப்பா எழுந்தார்.

‘வலி இருக்கா பா..’ கேட்டேன். அவர் இல்லை என்றார்.

‘ஆனா யூரின் வரல பா..’ என்றார் அவர்.

‘வர மாதிரி இருந்து வரலயா. இல்ல வர்ற போலவே இல்லயா பா..’ நான் கேட்டேன்.

‘வர்ற போலவே இல்ல தம்பி..’ அவர் சொன்னார். கிட்னியில் இருந்து யூரினரி ப்ளேடர் போகும் வழியில் அடைப்பு இருக்கிறது என்று புரிந்துக்கொண்டேன். ஆனால் இடப்பக்கம் தானே வலி என்றார். வலப்பக்கம் சரியாக தானே இருந்திருக்க வேண்டும். அதன் இயக்கத்தில் சிறுநீர் வந்திருக்க வேண்டுமே. யோசித்தவாறு அப்பாவை வற்புறுத்தி அழைத்துக்கொண்டு பெருங்களத்தூரில் இருக்கும் ஒரு பெரிய மருத்துவமனைக்கு சென்றோம்.

கிட்னி சம்பந்தமான மருத்துவரை அணுகினோம். அவர் அப்பாவை படுத்து சில பல டெஸ்டுகளை எடுக்க சொன்னார். நாங்கள் எடுத்தோம். திடீரென ஒரே பரபரப்பு. அப்பாவிற்கு பிபி, சுகர் குறைவாக இருக்கிறது. ஆக்ஸிஜன் கம்மியாக எடுக்கிறார் என உடனே ஐசியூவிற்கு மாத்தவேண்டும் என்றனர்.

நன்றாக வந்தாரே. நடந்து வந்தாரே. என்ன இப்படி சொல்கிறார்கள் என நாங்கள் யோசிக்கும் முன்னரே அப்பா ஐசியூ.,விற்கு மாற்றப்பட்டார். அங்கு முகத்தில் ஆக்ஸிஜன் மாஸ்க் வைத்து படுக்க வைக்கப்பட்டார். அன்று இரவு பொழுது வந்தது. நான் மட்டும் மருத்துவமனையில் இருக்க மற்றவர்கள் கிளம்பினார்கள். அடுத்த நாள் காலையில் ஆறு மணிக்கு என்னை அழைத்தார்கள்.

‘அப்பாவுக்கு டயாலிசிஸ் பண்ணனும்..’ அவர்கள் சொன்னார்கள். நான் மற்றவர்களிடம் அலைப்பேசியில் கலந்து ஆலோசித்தேன். அப்பாவிற்கு இரவு மூச்சு திணறல் அதிகமானதாகவும் இது உடனே செய்யவேண்டும் என்றும் மருத்துவர் நிர்பந்தித்தார். நாங்கள் ஒப்புக்கொண்டோம். அப்பாவை காண சென்றேன். முன்னால் இருந்ததை விட பெரிய மாஸ்க். அப்பாவின் கண்கள் பயத்தை முதல் முறையாக கொப்பளித்துக்கொண்டிருந்தது.

ஜூலை ஆறாம் தேதி அது. அப்பாவை காணும் பொழுதெல்லாம் அப்பா சொன்ன ஒரு விசயம். அந்த முகத்தில் இருக்கும் மாஸ்க். வலிக்குது பா. என்று தான். நான் அப்பாவை ஆஸ்வாசபடுத்திவிட்டு வெளியில் வந்தேன். ஐசியூ.,வில் இருப்பதால் அவரை அடிக்கடி பார்க்கமுடியா சூழல் ஏற்பட்டது. அன்று மாலை தலைமை மருத்தவர் எங்களை அழைத்தார்.

அப்பாவிற்கு சிறுநீர் கழியாததால். அது உடல் ரத்தத்தில் கலந்து ரத்தத்தை வீணாக்கிவிட்டது. அதனால் தான் டயாலிசிஸ் செய்தோம். இன்னும் சிறுநீர் வெளியேறவில்லை. அதனால் ஸ்டென்ட் எனப்படும் ஒரு ட்யூப் போன்ற ஒன்றே சிறுநீர் குழாயில் செலுத்தவேண்டும் என்று அவர் சொன்னார். இந்த இடத்தில் அவர் ஒரு செக் வைத்தார். சீரான பிபி இல்லாத காரணத்தால் அப்பாவிற்கு மயக்க மருந்து கொடுப்பது ஆபத்தானது. உயிருக்கு ஆபத்தோ, அல்லது பக்கவாதமோ வரலாம் என்று அவர் சொன்னார். அதற்கு ஒப்புதலா என கேட்டார். அவர் சொல்லும்பொழுது மணி இரவு ஏழு.

எங்களுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. என்ன இது. நேற்று நன்றாக இருந்தவர்க்கு இப்படியா? நாங்கள் எங்களுக்கு தெரிந்த சில மருத்துவர்களை நாடினோம். வேறு வழியில்லை என அனைவரும் சொல்ல இரவு எட்டு மணி போல ஒப்புக்கொண்டோம். ஆனால் மருத்துவமனை தரப்பில் இருந்து அந்த ஆபரேஷன் அடுத்த நாளுக்கு ஒத்தி வைக்கப்பட்டது.

அன்று இரவு மீண்டும் அப்பாவை பார்த்தேன். அதே பெரிய மாஸ்க். அப்பா அதை கழட்ட சொல்லி சைகை செய்தார்.

‘அப்பா. இன்னைக்கு ஒரு நாள் தான் பா. நாளைக்கு பண்ணிடுவாங்க.. நாளைக்கு ஈவ்னிங் வெளிய போயிரலாம் பா’ நான் சொன்னேன். அப்பாவிற்கு அது தாங்க முடியவில்லை. மூக்கின் மீது இருப்பதில் மீண்டும் மீண்டும் கை காட்டினார். அப்பா கையை பிடித்து தடவி கொடுத்தேன். கண்களை மூடிக்கொண்டார். இறுக மூடிக்கொண்டார். அவர் கண்கள் ஓரமாக கண்ணீர் வழிந்தது. என்னால் அப்பாவை பார்க்க முடியவில்லை. அங்கிருந்து வந்துவிட்டேன்.

அடுத்த நாள் காலையில் அப்பாவை பார்த்தேன். அப்பாவிற்கு சிறிய மாஸ்க் வைத்திருந்தார்கள். அப்பாவிடம் சாதாரணமாக பேசினேன். அப்பாவும் அமைதியாக பேசினார். எப்போ வீட்டுக்கு போகலாம் என்றார். இன்று முடிந்ததும் சென்றிடலாம் என்றேன். பயப்படவேண்டாம் என்றேன். ‘எனக்கு என்னடா பயம்..’ என்று சொல்லிவிட்டு ஒரு சிரிப்பு சிரித்தார். அப்பா மீண்டு வருகிறார் என நினைத்து பெருமகிழ்வில் வெளியில் சென்று அனைவரையும்அழைத்து சொன்னேன்.

ஜூலை ஏழு. மதியம் போல. அப்பாவை காண மீண்டும் உள்ளே சென்றேன். மீண்டும் பெரிய மாஸ்க் போட்டிருந்தார்கள். ஏன் என கேட்டேன். மீண்டும் மூச்சு திணறல் வந்துவிட்டது என்றார்கள். அப்பாவை பார்த்தேன்.  எனை பார்த்து ஏதோ சொன்னார். எனக்கு புரியவில்லை. என்னப்பா என சில முறை கேட்டேன். சலித்துக்கொண்டார். சட்டென எழுந்து.,

‘சட்டைய எடுடா..’ என்றார்.

‘ஏன்பா…’ என்றேன்

‘சட்டைய போட்டா தானே வீட்டுக்கு போக முடியும்..’ அவர் சொன்னார். வெளவெளத்து போனது எனக்கு. அப்பா சுயநினைவில் இல்லை. வெளியில் வந்தேன். எனக்கு முன்னர் பேசிய மாமாவிடம் அவர்,

‘நான் சிதம்பரம் இங்க வேலைக்கு வந்து ஒரு மாசம் தான் ஆகுது. இப்படி தான் போகுது.. பக்கத்துல என் ஓனர் இருக்காரு. பாத்துட்டு போ..’ என்றிருக்கிறார்.

பாட்டியிடம்.

‘அவனை(என்னை) கூப்பிடு. என்னைய பிடிச்சுப்பான். நான் அப்படியே வீட்டுக்கு வந்திடுறேன்..’ என அப்நார்மலாகவே பேசினார். உள்ளே செல்லும் ஒவ்வொருவரிடமும் வீட்டிற்கு செல்லவேண்டும் என கெஞ்சினார்.

இது தொடர்பாக மருத்துவரை சந்தித்தோம். அவர் ஐசியூ.,வில் இருப்பதால் இது சாதாரணம் என சொன்னார். நாங்கள் பொறுத்தோம். அன்று மாலை அப்பாவை ஆபரேஷனுக்கு அழைத்து சென்றனர். அப்பா திடமாகவே தான் இருந்தார். அனைவரையும் பார்த்து அவர் தைரியம் சொல்லிக்கொண்டே சென்றான். ஒரு மணி நேரம். ஆபரேஷன் சக்ஸஸ் என்றார்கள். நாங்கள் பெருமூச்சு விட்டோம். அந்த இரவு முழுக்க அப்பா மயக்க நிலையிலே இருந்தார்.

அடுத்த நாள் காலையில் இருந்து பலமுறை கேட்டும் அப்பாவின் நிலை சரியில்லை. இன்னும் சிறுநீர் வெளிவரவில்லை. நான் அப்பாவை சந்திக்க சென்றேன். அந்த பெரிய மாஸ்க்கை கழட்ட சொல்லி கெஞ்சினார். முடியல என கண்ணீர் விட்டார். எனக்கு என்ன செய்வது என தெரியவில்லை. மருத்துவரை கேட்டேன். அவர் இதுதான் ஒரே தீர்வு என சொல்லவிட்டார். மதியம் கடந்திருந்தது.

தலைமை மருத்துவர் அழைத்தார்.

‘அப்பாவுக்கு யூரோசெப்சிஸ் வந்திருக்கு. அதுவும் இல்லாம AKI எனப்படும் கிட்னி பெயிலியர் ஆகிட்டு. ஸ்டென்டிங் வச்சா கிட்னி திரும்ப வேலை செய்யும்னு எதிர்பார்த்தோம். ஆனா ஆகல… இன்னும் மோசமாகிட்டே தான் போகுது. அதுவும் இல்லாம செப்டிக் ஷாக் ஏற்பட்டிருச்சு. இதுல எல்லா ஆர்கனும் செயல் இழந்துட்டே வருது.. அவர் பொழைக்க இனி ஒரு சதவீத வாய்ப்பு தான் இருக்கு..’ அவர் சொன்னார். எங்களுக்கு இடியே இறங்கியது.

‘வரும்போது நடந்து வந்தாரே டாக்டர்.. என்ன இப்படி சொல்லுறீங்க..’ கேட்டோம்.

‘ஆமா.. இன்னும் ஒரு ரெண்டு மணி நேரம் நீங்க தாமதம் பண்ணியிருந்தா தூக்கிட்டு தான் வந்திருக்கணும். ஏனா இந்த நோய் அப்படி. உயிர்க்கொல்லி நோய் இது..’

‘என்ன இப்படி சொல்லுறீங்க. எதனா பண்ணி காப்பாத்துங்க. எவ்வளவு செலவானாலும் பரவால..’ நாங்கள் கெஞ்சினோம். அவர் உதட்டை பிதுக்கினார். ரிப்போர்ட்டுகளை வாங்கினோம். பெரிய மருத்துவமனைகளை தேடி ஓடினோம். அப்பல்லோ, குலோபல், காவேரி என ஓடினோம். இறுதியில் குலோபலில் சேர்ப்பது என முடிவெடுத்தோம். ஆம்புலன்ஸில் ஏற்ற அப்பாவை ஐசியூவில் இருந்து வெளியில் கூட்டி வந்தோம். அப்பா அமைதியாக படுத்திருந்தார். ஆம்புலன்ஸில் ஏற்றியதும் முகத்தில் இருப்பதை தூக்கி வீச பார்த்தார். கால்களை உந்த கொடுத்த எம்பினார். நாங்கள் அமுக்கி பிடித்துக்கொண்டோம். வீட்டுக்கு செல்கிறோம் என நம்பி வந்தவர் மீண்டும் ஆம்புலன்ஸில் ஏற்றப்பட்டது மனம் வெம்பினார். அழுத்தி பிடித்தோம். பலம் கொண்டு நெட்டினார். முடியாமல் படுத்தார். கண்கள் கண்ணீரில் நிரம்பியது. அவருக்கும் எங்களுக்கும்.

குளோபலில் அவசர சிகிச்சை பிரிவில் சேர்த்தோம். அப்பா முகத்தில் இருக்கும் மாஸ்க்கை பிய்த்து தூக்கி போட்டார். அதை மீண்டும் வைத்து சுத்தி கட்டிவிட்டனர்.

‘உங்க பேர் என்ன.. உங்க பேர் என்ன..’ உள்ளே ஒருவர் கேட்டார்.

‘அன்பழகன்..’ அப்பா சொன்ன அந்த பெயர் கனீரென்று வெளியில் இருந்த எங்களுக்கு கேட்டது. கோட்டையில் சிங்கம் கர்ஜித்தது போன்றிருந்தது அந்த குரல். அதுதான் அவரின் கடைசி குரல் என்று எங்களுக்கு தெரியாமல் போனது. அப்பா…… ஐசியூவிற்கு மாற்றப்பட்டார்.

ஜூலை 9. காலை ஆறு மணிக்கு மருத்துவர் அழைத்தார்.

‘அப்பா ரொம்ப சீரியஸ் கண்டிஷன்ல இருக்கார். பிபி உயர்த்துறதுக்கு ரெண்டு டோஸ் அதிக வலு உள்ள மாத்திரை கொடுத்துட்டோம். ஆனா உபயோகம் இல்ல.. இன்னும் லோ பிபி தான் இருக்கு..’ அவர் சொன்னார்.

‘முடிஞ்ச அளவு ட்ரை பண்றோம்..’ அவர் சொல்லிவிட்டு சென்றார். நாங்கள் காத்துகிடந்தோம்.

ஒன்பது மணி போல அழைத்தார்.

‘எமர்ஜென்ஸில இருக்குறப்பவே அப்பாவுக்கு கார்டியாக் அரெஸ்ட் வந்திடுச்சு. ஒரு பத்து நிமிசம் இதய துடிப்பு இல்ல. நாங்க பம்ப் பண்ணி தான் கொண்டு வந்திருக்கோம். ஆனா அவர் கோமாக்கு போயிட்டார். இப்போ மூணு டோஸ் கொடுத்துட்டோம். இன்னும் பிபி நார்மல் ஆகல. He is counting his hours’ என்றார். அங்கு கூடியிருந்த ஒட்டுமொத்த உறவுமே கறார் முறார் என்றது. ஒவ்வொரு பக்கம் கடவுளை வேண்டிக்கொண்டிருந்தோம். அப்பாவின் முகம் கண்முன்னே வந்து வந்து போனது.

நேரம் வருடங்களாக கடந்தது. ஏதேனும் அதிசயம் நடக்காதா அப்பா எழுந்து வரமாட்டாரா துடித்துக்கொண்டிருந்தோம். மாலை ஆறு மணிப்போல அழைத்தார்கள். குடும்பத்தின் பிடிப்பு, அடி நாதம் அறுந்து விழுந்தது. சிங்கம் போல இருந்த அப்பா, உயிரற்று சாய்ந்து கிடந்தார்.

அப்பா… தொடர்புள்ளி மறைந்து முற்றுப்புள்ளியாக. கடைசியாக அவர் கர்ஜித்த அவரின் பெயர் என் காதுகளில் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது. வீட்டுக்கு போகலாம், வலிக்குது என்று அவர் சொன்னவை எதுவுமே நாங்கள் மதிக்கவில்லை. அவரை காப்பாற்றி சிரித்த முகத்தோடு அழைத்து செல்லலாம் என கனவுக்கொண்டிருந்தோம். ஆனால்.. தூக்கி தான் வந்தோம். ஐந்தே நாள். சிரித்துக்கொண்டிருந்த என் அப்பாவின் முகம் இனி நான் காணப்போவதில்லை. எங்கள் அத்தனை பேரையும் தாங்கி பிடித்தவர் என்ன சொல்ல நினைத்தார் என்று கேட்க கூட முடியாமல் போனது. கண்ணை இறுக மூடிக்கொண்டு அவர் சிந்திய கண்ணீர் இன்னும் என் நெஞ்சை நனைத்துக்கொண்டிருக்கிறது.


அப்பா.. அப்பா.. என்னைய மன்னிச்சிடுங்கப்பா. உங்கள காப்பாத்தி வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு வந்திடலாம்னு தான் பா நினச்சேன். ஆனா.. தூக்கிட்டு வந்துட்டேன் பா. நீங்க வலிக்குதுனு சொன்னப்பவும், வீட்டுக்கு போகணும்னு சொன்னப்பவும் காப்பாத்திரலாம்னு தான் பா உங்கள பொறுமையா இருக்க சொன்னேன். அப்பா… நான் இப்போ தான் நல்லா  சம்பாதிக்கிறேன்.. உங்களுக்காக ஒண்ணு கூட செய்யலயே பா நான். அஞ்சு நாளும் உங்களுக்காக ஐசியூ முன்னவே தவம் கிடந்தேன் பா. நீங்க எப்படினா எழுந்து வந்திடுவீங்கனு காத்து கிடந்தேன் பா. அப்பா… அப்பா… நீங்க என்ன சொல்ல நினைச்சீங்கப்பா? அப்பா.. உங்க மனசுல என்னப்பா ஓடிட்டு இருந்துச்சு. நல்லா வந்தவன இப்படி படுக்க வச்சுட்டாங்களேனு நினச்சீங்களாப்பா? அப்பா.. அப்படியில்லப்பா. அந்த நோயோட தன்மை அப்படியாம் பா. அப்பா.. நீங்க நினச்ச போல என் பேர்ல ஒரு புத்தகமாச்சும் ரிலீஸ் பண்ணுவேன்பா. நான் வீடு கட்டுவேன் பா. கார் வாங்குவேன் பா. அப்பா.. நீங்க வாங்கப்பா. நான் பண்ணுறத பாக்க வாங்கப்பா.. என்கூடவே இருங்கப்பா. அப்பா…

Comments

  1. நெஞ்சம் கனத்தது. இறக்கும் போது உங்கள் அப்பாவின் வயது என்ன? அன்னாரது ஆன்மா அமைதியடைய எனது பிரார்த்தனை. (எனது தந்தையும் அண்மையில் தான் முதுமை நோய் காரணமாக (வயது 92 ) இறந்தார். ) இறந்து போன 21 நாட்களுக்குள் இறப்பை பதிவு செய்ய வேண்டும். மறந்து விட வேண்டாம். இல்லையேல் பிற்பாடு வீண் அலைச்சல்தான்.

    ReplyDelete
    Replies
    1. வயது 62 ஐயா. பதிவு செய்யும் வேலைகள் நடந்துக்கொண்டிருக்கின்றன. நன்றிகள்.

      Delete
  2. அன்புடன் கூர்மதியான் அவர்களே,
    ஈடு செய்ய முடியாத இழப்பிர்க்கு என் ஆழ்ந்த அனுதாபங்கள்.
    மூன்று வருடங்கள் முன் என் தந்தையின் இழப்பு ஏற்படுத்திய வலி இன்னும் இருக்கிறது. கண் முன்னே மருத்துவமனையில் அவரை இழந்தோம். உங்கள் பதிவு அதை கண்முன் மீண்டும் வரவைத்து விட்டது.
    விரைவில் மீள எல்லாம் வல்ல இறைவனை வேண்டுகிறேன்.
    அன்புடன்
    பாரி தாண்டவமூர்த்தி.

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

சிட்லபாக்கத்தில் தொடரும் வாழ்வியல் போராட்டம்!

மெரினாவில் ஓர் இரவு! போராட்டக்களம்..

ஏழு நாட்கள்...