அதிகாரி சாமி



காலை சூரியன் உதயம் ஆகும்பொழுது அவரும் உதயமாகிவிடுவார். ஒன்பது மணிக்கு ஒரு இடத்திற்கு செல்ல வேண்டுமானால் 6 மணியில் இருந்தே கிளம்ப தொடங்கிவிடுவார். நிதானம் – அனைத்திலும் பொறுமை. அது தான் ரங்கசாமி.

‘இந்த ஆள எவன்யா போலீஸ் வேலையில எடுத்தது..’ அவர் காதுபடவே பலர் சொல்லுவர். ரங்கசாமிக்கு அது மிகப்பெரிய கவலையாக இருந்ததில்லை. வயது வேறு ஆகிவிட்டது. இன்னும் ஒரு வருடத்தில் வேலை ஓய்வு வந்துவிடும். பிறகு என்ன.. அப்படியே ஓட்டிவிட வேண்டியது தான்.

தலை சாய்த்து உறங்க மனைவி இல்லை. வார கடைசியில் எட்டி பார்க்க பிள்ளைகள் இல்லை. வயதான ஒண்டிக்கட்டை அவர். ‘நம்ம தாத்தா.. பேச்சுலருயா..’ பலர் அவரை கிண்டல் செய்வர். அப்பொழுதெல்லாம் பேச்சியம்மாள் அவர் நினைவுகளில் வந்து செல்லுவார். பேச்சியம்மாளை நினைத்தால் சில்வர் கம்பி போன்ற இப்பொழுதைய அவர் சொட்டை தலை ரோமங்களும் நட்டுக்கொண்டு நிற்கும்.

சென்ற மாதம் ஊரணிக்கரை சந்தையில் பேச்சியம்மாளை பார்த்தார். ‘ஆச்சி.. ஆச்சி..’ என்று சொல்லிக்கொண்டு சில வாண்டுகள் அவளை சுற்றி வந்தது. வராத தைரியத்தை வர வைத்துக்கொண்டு சென்று அவள் முன்னால் நின்றார்.

‘யச்சே.. ஞான்… ரங்கசாமி..’ என்றார். பேச்சியம்மாள் புரியாமல் விழித்தார்.

‘அஞ்சாப்புல இருந்து.. பியூசி வரை.. ஒண்ணா.. ரங்கன்..’ என்றார் வார்த்தைகளை விட்டு விட்டு அரைகுறையாக. பேச்சியம்மாள் சிரித்தாள்.

‘எத்தே.. ரங்கனா.. எப்புடியே இருக்கே.. போலீஸ்ல தான் இன்னும் சோலி பாக்குதியா? நம்ம செல்லத்துக்கிட்ட எம்மைய பத்தி கேட்டியாமுல.. ரெந்து வருசம் முந்தக்க விழுப்புரம் சோலியா போயிருந்தேன்.. அங்க தானே அவ புள்ள வீடு இருக்குனு ஒரு எட்டு போனேன். அவ சொல்லிட்டு இருந்தா..’ அவள் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் போதே அவள் கண்கள் சுற்றி அவளது பேரக்குழந்தைகள் இருக்கும் திசையை ஒரு முறை பார்த்துக்கொண்டது. பத்திரமாக தான் இருக்கிறார்களா என்ற சரிபார்ப்பு. ரங்கசாமி அனைத்தையும் கேட்டு ஒரு முறை சிரித்தார்.

‘நீ எப்புடி இருக்க? உம் புருசன் டீச்சருல.. எப்படி இருக்காரு? பசங்கலாம் என்ன செய்யிது..’ அவர் என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் எல்லாம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்.

‘ஏமலே.. அவரு வூட்டுல தான் கெடக்காரு. ரிட்டையர்மண்ட் ஆகி போச்சுதுல.. பசங்க எல்லாம் சென்னையில இருக்குதுங்க. விடுப்புக்கு வந்துருக்குங்க. எல்லாம் அந்த அங்காளம்மன் துணையால ஒரு குறையும் வைக்கதில்ல.. நீ என்ன இந்த ஊரு பக்கம்? ஏதோ கடலூர் ஸ்டேஷன்னு வேலையினு செல்லம் சொன்னா..?’

‘அங்கன தான் இருந்தேன். மூணு மாசம் முன்னக்க இங்க மாத்தலாகி போச்சு. அடுத்த வருசம் எனக்கும் ரிட்டையருமண்ட்டு.. அப்படியே போயிரலாம்ல..’ ரங்கசாமி சொல்லிவிட்டு சிரித்தார்.

‘அடிசக்க.. அப்ப பொறவு ஒரு முறை நம்ம வீட்டுக்கு வர்றது. அவரும் என் பால்ய சிநேகிதன பாத்தா சந்தோசபடுவாறு.. நேரம் இருக்க சொல்ல வீட்டுக்கு வந்து ஒரு காபி தண்ணிய குடிச்சுட்டு போ யன்ன?’

‘சரி பேச்சி.. கண்டிப்பா வாரேன்..’

‘பசங்க ஓடுதுங்க. நம்ம சந்தை அதுங்களுக்கு புரியாதுல.. இருட்டுற முன்ன காரணோடை போகணும். நான் போறேன்.. நீ காரணோட பக்கம் வந்தா காரணோட பெரிய வாத்தி வூடு எதுன்னு கேட்டு வந்து சேரு.. யன்னா.. நான் இப்போ வாரேன்..’ அவள் சொல்லிவிட்டு நகர எத்தனித்தாள். ரங்கசாமி சிரித்துக்கொண்டே அவளை அழைத்தார்.

‘ஏ பேச்சி. உவ்வாண்ட ஒண்ணு சொல்லணும்..’ என்றார்.

‘என்னவே.. என்ன விசயம்’

‘நான் கலியாணம் கட்டிக்கல…’

‘தெரியும்வே.. செல்லம் சொல்லுச்சு. அதான் நான் எதும் கேட்டுகிடல.. அது ஏன்னும் எனக்கு தெரியும்.. நீ ஒண்ணும் சொல்லிக்க வேணா கேட்டியா. நீ சொல்லப்போறத நான் கேக்க நினச்சது முப்பத்தி அஞ்சு வருசம் முந்தக்க.’ அவள் சொன்னாள். ரங்கசாமிக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. அந்த சுருக்கம் விழுந்த கண்கள் கொஞ்சம் விழித்து விழுத்து நின்றது.

’அப்போ.. உனக்கு சம்மதம் தானா? உனக்கும் என்னய…’ அவர் இழுத்தார்.

‘முப்பத்தி அஞ்சு வருசம் முந்தி..’ அவள் இழுத்துவிட்டு முன்னாள் நடந்தாள். ரங்கசாமி சிரித்தார்.

‘பேச்சி. எனக்கு ஊரணி – காரணோட ரூட் தான் ட்யூட்டி. ஊட்டுக்கு வர்றேன்னே..’

‘வாயா.. என் சிநேகிதனுக்கு என்னைக்கும் என் வூடு திறந்திருக்கும்யே.. ஆனா ஊரணி-காரணோட ரூட்டு..’ அவள் இழுத்தாள்.

‘ஆச்சி… ஆச்சி..’ பிள்ளைகள் கத்த ஆரம்பித்தன.

‘சூதானம் ரங்கா.. நான் பின்ன வீடு வர்றப்போ விளக்கமா பேசுதேன்.. ஆனா சூதானம்..’ சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தாள்.

அதன் பிறகு அவள் வீட்டிற்கு அவர் செல்ல நினைத்தாலும் ஏதோ ஒன்று அவரை தடுத்துக்கொண்டே இருந்தது. எதற்கு ஊரணி – காரணோடை ரூட் கேட்டு அவள் சூதானம் என்று சொன்னாள் என்பதும் அவருக்கு அடுத்த ஒரு வாரத்தில் புரிந்தது.

ஊரணிக்கரை – காரணோடை. சில நாட்கள் வரை தமிழ்நாட்டின் ஆயிர கிராமங்களில் ஒரு கிராமமாக தான் இருந்திருக்கும். இரண்டு வருடம் முன்பு நடந்த ‘சீவருட்டி விபத்து’ அத்தனையும் புரட்டி போட்டி விட்டது. தினம் அமைதியாக சென்று வீடு திரும்பிக்கொண்டிருந்த அத்தனை பேரின் அடிவயிறும் கலங்கி நிற்கும் ஒரு சூழல் உருவான தினம் அன்று.

பவானி ஆற்றை நோக்கி ஓடும் பெரிய ஓடையை கடக்க காமராஜர் காலத்தில் கட்டப்பட்ட பாலம் அது. ’ஓடையினீங்க.. பெரிய ஆறு கணக்கா நிக்கிது. இதுல சனம் எங்கனயா கடந்து போகும்..’ அப்போதைய அதிகாரி கேட்டுக்கொண்டே பாலத்திற்கான நிதி ஒதுக்கி கட்டிகொடுத்தார். அந்த செய்கைக்கு நன்றி கடனாக சீவருட்டி எல்லை சாமி ஐயனார் கோவிலிலே அதிகாரி சிலையாய் இன்றும் நின்றுக்கொண்டிருக்கிறார். நன்றிக்காக அவரை கும்பிட்டு போக ஆரம்பித்தவர்கள். இன்று எல்லை காத்த ஐயனாரின் ஏவலாளியாக நினைத்து வண்டியில் கடந்து செல்லும்பொழுதெல்லாம் அந்த அதிகாரி சிலை முன்பு வண்டியை நிறுத்தி வணங்கிவிட்டு செல்வது வழக்கமாகி போனது.

அன்றும் அப்படி தான். காரணோடையிலிருந்து ஊரணிக்கரை நோக்கி வந்துக்கொண்டிருந்தது. ‘கார்த்திகேயன் மினிபஸ்’. காரணோடை செட்டியார் கடை ஊசிப்போன வடை வயிற்றுக்குள் போனதால் படாத பாடு பட்ட டிரைவர் அதிகாரி சிலை முன்னே வண்டியை நிறுத்தாமல் சென்றுவிட்டார். வயிற்று வலியா எல்லை சாமி பக்தியா என்றால் அவருக்கு அன்று வயிறு வலியே பெரிதாக இருந்திருக்கிறது.

வண்டியின் உள்ளே 80களில் வெளிவந்து யாருமே கேட்டிருக்க முடியாத பாடல் ஒன்று ஓடிக்கொண்டிருந்தது. பெரியவர்கள் முதல் சிறியவர்கள் வரை அசந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். அந்த பாட்டுக்கும், ஜன்னல் ஓரம் வரும் ஓடை காத்துக்கும் தூங்காத ஆள் அந்த வயிற்று வலி டிரைவராக மட்டும் தான் இருக்க முடியும். அவர் தூங்காததற்கு பக்கத்தில் உட்கார்ந்து பேசுவதற்கு எதுவுமே இல்லாமல் இருந்தாலும் அவர் தூங்கிவிடாமல் இருக்க வேண்டுமே என ஏதேதோ பேசிக்கொண்டிருந்த நடத்துனரும் ஒரு காரணம்.

அதிகாரிக்கு வணக்கம் போடாமல் கடந்து சென்ற அந்த பேருந்து ஓடை பாலத்தில் ஏரியதும் ஏதோ ‘கடக்.. முடக்..’ என்றது. தூங்கிகொண்டிருந்த மக்கள் விழிக்கும் முன்னே ஓடையிலே பேருந்து பாய்ந்தது. ’ஆஆஆ..’ என கத்த கூட வாய் இல்லாமல் அத்தனை மக்களும் இறந்து போனார்கள்.

‘அதிகாரி சாபம்.. அதிகாரி சாபம்..’ என ஊர் முழுக்க பேச்சு. அதை தொடர்ந்து மாதம் இரண்டு மூன்று விபத்துகள். எல்லாம் சீவருட்டி அருகிலே. ஊருக்குள் என்றுமே எட்டி பார்க்காத போலீஸ் உடுப்பு போட்ட டிப் டாப் ஆசாமி உருவர் சீவருட்டி முழுக்க சலித்துவிட்டார். ஆனால் எந்த தடயமும் இல்லை. எல்லாம் ‘அதிகாரி சாமி சாபம்..’ என்று இன்னும் பரவ ஆரம்பித்தது. ஆனால் அரசாங்கம் மட்டும் அதை நம்ப தயாராக இல்லை. அதிலும் புதிதாக மாத்தலாகி வந்த கலெக்டர் விடாபிடியாக இருந்து அந்த இடத்தற்கு என்று தனியாக ஒரு போலீஸை நியமித்தார். அந்த போலீஸ் தான் நம் ரங்கசாமி.

அதிகாரி சாமி ஆட்டம் தொடங்கிய காலத்தில் இருந்து அந்த வழியில் செல்லும் வாகனங்கள் அளவு குறைந்துவிட்டன. தனியார் பஸ்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்த ஐந்து வண்டிகளும் தங்கள் சேவைகளை நிறுத்திக்கொண்டன. ஆனால் சீவருட்டி விபத்தின் தொடக்கமான கார்த்திகேயன் மினி பஸ் மட்டும் தொடர்ந்து பயண சேவை செய்தது. பாதி நேரம் வெறும் காற்றோடு தான் போய் வரும். பெரியார் பற்றி அறிவுரை போதனை செய்துக்கொண்டிருந்த இரண்டு பேரை பேருந்தின் ஓட்டுநர் மற்றும் நடத்துனராக நியமித்து இருந்தார்.

‘ஏவடே… சாமீ தண்டிக்குதுனா அதுக்கும் சாத்தானுக்கும் என்னவே வித்தியாசம்.. சாமிய கும்பிட்டா தான் காப்பாத்தும் இல்லனா தண்டிக்கும்னா.. நான் ஏமுடே சாத்தானயே கும்பிட்டுக்கலாமே.. அதுவும் அதானே செய்யும். ஏவடே.. சாமி சாத்தான்னு புழிவிட்டு திரியிதே..’ வண்டியில் ஏறும் ஒன்று இரண்டு பேரிடமும் கொஞ்சம் பகுத்தறிவு போதனையை தெளித்துவிடுவார்கள்.

ரங்கசாமிக்கு அங்கு இருக்கும் ஒரே டியூட்டி. தினமும் காரணோடை – ஊரணிக்கரை வழியாக போகும் அரசாங்க வண்டியில் பயணிக்க வேண்டும். காக்கி உடுப்பில், கையில் ஒரு பெரிய துப்பாக்கி வைத்திருப்பார். பேருந்தின் கடைசி இருக்கையில் உட்கார்ந்துக்கொண்டு வருவார். நடுவில் ஏதேனும் பிரச்சனை வந்தால் அது ‘அதிகாரி சாமியா’ என்ன என்பதை அவர் கண்டறிய வேண்டும். அவ்வளவு தான்.

அவர் சேர்ந்து இரண்டு மாதம் வரை எந்த பிரச்சனையும் வரவில்லை. அன்று பேச்சியம்மாளை சந்தையில் பார்த்த அடுத்த வாரம் அவர் உண்மையில் நடுங்கி தான் போனார். காரணோடையிலிருந்து ஊரணிக்கரை வரும்வழியில் ஒன்பது ஊர் இருக்கிறது. காரணோடை – சித்தோடை – வளைஞ்சபுரம் – கீழையூர் – சீவருட்டி – மேலையூர் – குழித்தட்டான் – சிங்கைபட்டி – நகத்தாமலை – ஆலமரத்தான்குடி – ஊரணிக்கரை. சீவருட்டியில் ஆரம்பித்த வேட்டை கால போக்கில் கீழையூர், வளைஞ்சபுரம், குழித்தட்டான், சிங்கைப்பட்டி என தொடர்ந்து ஆட்டம் ஆடியது.

அன்று சீவருட்டி அதிகாரி சாமியை கடந்து அந்த அரசாங்க பேருந்து சென்றுக்கொண்டிருந்தது. இருட்டிய நேரம். உள்ளிருக்கும் சிலரும் தூங்கவில்லை. ரங்கசாமி கடைசி சீட்டில் விரைப்பாக உட்கார்ந்திருந்தார். சீவருட்டி பாலத்தில் வண்டி ஏறியது. யாருடைய ஜன்னலும் திறந்து இருக்கவில்லை. வண்டியில் ஒரு மஞ்சள் நிற விளக்கு மட்டும் எப்பொழுது வேண்டுமாயின் உயிரை விடும் தருவாயில் எரிந்துக்கொண்டிருந்தது. பாலத்தை கடக்கும் நேரம். வண்டி ‘சடக்’கென்றது. எல்லோரும் முன்னால் வந்து முட்டிக்கொண்டனர். எல்லோர் கண்களும் அரண்டு இருந்தது.

தூரத்தில் ஒரு உருவம் தலைவிறி கோலமாக நின்றுக்கொண்டிருந்தது. முக்கால் தோரணைக்கு வரும் வேஷ்டி. அது சிகப்போ அல்லது காவி நிறத்திலோ இருக்கலாம். அந்த பேருந்தின் ஹெட் லைட் வெளிச்சத்திலே அது மஞ்சளாக தெரிந்தாலும் ஆச்சர்யம் இல்லை. மேலே சட்டை இல்லை. அது இருக்கவும் அவசியம் இல்லை. அந்த உருவத்தின் முடியே சட்டையாகவும் இருவேடம் போட்டுக்கொள்ளும் அளவுக்கு தான் இருந்தது. ரங்கசாமி எழுந்து பேருந்தின் முன் பக்கம் நடந்து வந்தார். அவர் கை முன்னமே ஆட்டம்காண ஆரம்பித்திருந்தது. கையில் இருக்கும் அரை ஆள் உயர துப்பாக்கியை இறுக பிடித்துக்கொண்டே முன்னால் வந்தார். அந்த உருவம் நகரவில்லை. பக்கத்தில் இருப்பவர்களை எல்லோரும் கட்டிக்கொண்டார்கள். ’இன்னைக்கு சாவுதேன்..’ நடுக்கத்திலே ஒருவன் சொன்னான்.

‘ஐயா.. சுட்டு பாக்கீயளா?’ டிரைவர் சீட்டில் இருந்தவன் ரங்கசாமியை பார்த்து ஒருவித நடுக்கத்தோடே தான் கேட்டான். ரங்கசாமிக்கு அது ஒரு கேள்வி, அதற்கு பதில் சொல்ல வேண்டும் என்பதே மறந்து போயிருந்தது.

‘ஐயா..’ அவன் மீண்டும் அழுத்தமாக அழைத்தான். சட்டென சுயநினைவு வந்தவராய்..’

‘ஏ.. அது.. அடிச்சு தூக்கிரயா?’ அவர் கேட்டார். டிரைவர் விழித்தான்.

‘சரி. நான் துப்பாக்கிய தூக்கி பிடிச்சுக்குதேன். ஏமடே.. அந்த பின்னாடி கதவ சாத்துடே. எல்லாம் சன்னலும் சாத்தி கிடக்குல்ல..?’ அவர் கேட்டார். பின் பக்கம் இருந்த ஒருவன் எழுந்து பின் வாசல் கதவை இறுக அணைத்தான். முன் பக்க வழியில் துப்பாக்கியை தூக்கி பிடித்துக்கொண்டு ரங்கசாமி நின்றார். ‘இப்ப உள்ள இருக்குற லைட்டு.. வெளி லைட்டு எல்லாம் அணைச்சு வையிடே..’ அவர் சொன்னார்.

‘யாருயா இந்த ஆளு.. அதிகாரி சாமிகிட்ட துப்பாக்கியோட.. இதுல லைட்ட வேற அணைச்சுபுட்டு..’ உள்ளுக்குள்ளே சிலர் புலம்பினர். டிரைவர் அனைத்து லைட்டையும் நிறுத்தினார். அங்கு சிறிது நேர அமைதி. நிழலாக வேணும் எது முன்ன வந்தாலும் சுட்டு விடுவது என ரங்கசாமி முடிவோடு இருந்தார். நேரம் சென்றது. ஐந்து, பத்து நிமிடம். எதுவும் மாற்றமில்லை. ரங்கசாமி எல்லா லைட்டையும் போட சொன்னார். ஒரு நடுக்கத்தோடே தான் டிரைவர் லைட் போட்டான். முன்னால் அந்த உருவம் இல்லை. ரங்கசாமி நின்றிருந்த ஓரமும் யாரும் இல்லை. ஆனாலும் ரங்கசாமி மாறவில்லை. இன்னும் துப்பாக்கியை உயர்த்து பிடித்த மாத்திரத்தில் வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். மேலிருந்து குதித்தோ, ஏதேனும் ஒரு திசையில் இருந்து பாய்ந்தோ அதிகார சாமி எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் வந்துவிட கூடும் என அவர் நம்பினார்.

‘யடே.. வண்டிய ஸ்டார்ட் பண்ணி. நிறுத்தாம ஓடுவே..’ சொன்னார் அவர். கீ கொடுத்த பொம்மை போல செயல்பட்டான் அவன். வண்டியை இயக்கினான். ஆக்ஸிலேட்டரை அழுத்த பிடித்தான். அதிகார சாமி நின்ற இடத்தை கடக்கும்பொழுது அத்தனை பேரின் நெஞ்சமும் ஒரு நிமிடம் நின்று துடித்தது. ஊரணிக்கரை வந்து சேரும்வரை யாரும் எதுவும் பேசவில்லை, அசையவில்லை. ரங்கசாமி துப்பாக்கியை பிடித்த மாத்திரத்தில் நின்றுக்கொண்டிருந்தார். ஊரணிக்கரை வந்தபின்னர் எல்லோரும் ரங்கசாமிக்கு நன்றி சொல்லி சென்றனர். அடுத்த சில நாட்களுக்கு அத்தனை பேரும் அதிகாரி சாமியை தவிற வேறு யாரை பற்றியும் பேசவில்லை. அதிகாரி சாமியை பார்த்துவிட்டு இதுவரை யாரும் உயிரோடு தப்பவில்லை. அன்று தப்பித்த அத்தனை பேரும் ஏதோ மறு பிறவி எடுத்தவர்கள் போல பார்க்கப்பட்டார்கள். அதற்கு உதவிய ரங்கசாமி அத்தனை ஊரிலும் ஹீரோவாக பார்க்கப்பட்டார்.

எல்லோரும் புகழ புகழ ரங்கசாமிக்கு ஏதோ சாதித்துவிட்ட உணர்வு. என்னமோ அவருக்கு பேச்சியம்மாளை பார்க்கவேண்டும் என்றிருந்தது. அன்று காரணோடை சென்றார். பெரிய வாத்தி வீடு எது என்று கேட்டுக்கொண்டே மூன்று சந்துகள் தள்ளிய ஒரு ஓட்டில் வீட்டில் நின்றார். கருப்பு உளுந்தை அலசிக்கொண்டிருந்த பேச்சிக்கு வெளியில் நிற்பது யாரென்று புரியவில்லை. எழுந்து வெளியில் வந்து எட்டி பார்த்தாள்.

‘ஏ..ரங்கனா? உக்காருவே..’ திண்ணையில் அவனை உட்கார சொன்னாள். ‘யத்தா.. சொம்புல கொஞ்சம் தண்ணி மோந்து வாத்தா..’ உள்ளே குரல் கொடுத்தாள். ஒரு குட்டி பெண் சொம்பில் தண்ணீர் கொண்டு வந்தாள். தண்ணீரை வாங்கி குடித்தார் ரங்கசாமி. நிற்கும் பெண் பிள்ளையை காட்டி,

‘பேத்தி.. மொவ வயித்து புள்ள..’ என்றாள் சிரிப்போடு. அவரும் பதிலுக்கு சிரித்தார்.

‘உம்ம வீட்டுகாரவுக..’ அவர் கேட்டார்.

‘மேலுக்கு முடியல. உள்ள கிடக்குதாரு. உள்ள வந்து பாரு..’ சொல்லிவிட்டு அவரை உள்ளே அழைத்துக்கொண்டு அவள் சென்றாள். உள்ளே அவர் படுத்திருந்தார். ரங்கசாமி வருவதை பார்த்து கண்கள் சுருக்கி பார்த்தார்.

‘என் சிநேகிதன்.. பால்யவன். பள்ளிக்கூடத்துல ஒண்ணா.. ஒண்ணா படிச்சவுக’ பேச்சியம்மாள் கத்தி கத்தி சொன்னாள். முதலில் புரியாமல் இருந்தவர் பின்னால் புரிந்துக்கொண்டார். மெல்லிய சிரிப்பு சிரித்தார். அவரால் பதில் பேச முடியவில்லை. கையை ஏதோ காண்பித்தார்.

‘நான் சாப்பிட சொல்லுதேன். நீங்க படுங்க..’ பேச்சி அந்த சைகை பாஷை புரிந்துக்கொண்டு சொன்னாள். முன் வாசலுக்கு இருவரும் வந்தனர்.

‘ஊரெல்லாம் உம்மட பேச்சுதேன். ஹீரோ கணக்காகிபுட்டியாமே..’ பேச்சியம்மாள் கேட்டாள். ரங்கசாமி வெட்கத்தோடு சிரித்தார்.

‘ஆனா.. அந்த அதிகாரி சாமி… வேணாமுடே உனக்கு. ஊருக்கு போதியேன்..’ அவள் சொன்னாள். ஆனால் அவர் கேட்பதாக இல்லை. இந்த சம்பவம் முன்னர் சொல்லியிருந்தால் அவர் கேட்டிருக்க வாய்ப்பு உண்டு. ஆனால் இந்த சமயம் அவரே அவரை அந்த ஊரின் ஆபத்பாண்டவராய் நினைத்துக்கொண்டிருந்தார். அதனால் அவர் பேசவில்லை.

’என் மொவ.. புருசன்.. சின்ன வயசுதேன். அந்த சீவருட்டி ஓடையில பாஞ்ச வண்டியில இருந்து உயிர உட்டுபோட்டான். அன்னைக்கு தான் சத்தியமங்கல தோப்பு எல்லாம் வித்து நம்ம ஊரோட வந்துபுடலாம்னுட்டு வந்தான். வர்ற வழி ஆச்சுல… ஓடையில உசுரும் போச்சு கொண்டாந்த பணமும் போச்சு… என்னமோ போ.. அப்படி என்ன அந்த அதிகாரி சாமிக்கு மனக்குறையோ..’ ஏதேதோ பேசிக்கொண்டனர் இருவரும். ரங்கசாமி மீண்டும் ஒருமுறை வீட்டுக்கு வருவதாய் சொல்லிவிட்டு புறப்பட்டார்.

பேச்சியம்மாள், அவள் கணவர், அவள் பெண், அவளது பேத்தி என ஒவ்வொரு முகமாய் அவருக்கு நினைவுக்கு வந்து போனது. இந்த சின்ன வயதில் அந்த பெண்ணுக்கு புருசன் இழப்பு இருந்திருக்க தேவையில்லை என அவர் நினைத்துக்கொண்டார். அந்த சின்னக்குழந்தையின் முகம் ஏனோ அவருக்கு அடிக்கடி ஞாபகம் வந்துக்கொண்டிருந்தது.

அடுத்த ஒரு வாரத்தில் எல்லோரும் ரங்கசாமியை மறந்துவிட்டு அவரவர் வேலையை பார்க்க தொடங்கினார்கள். ரங்கசாமிக்கும் இந்த தொடர் வேலை ஒரு அலுப்பாகவே இருந்தது. என்ன செய்வதென்று புரியாத ரங்கசாமி ‘அதிகாரி சாமி’ பற்றிய ஆராய்ச்சியில் இறங்கினார்.

முதலில் ஊரணிக்கரை – காரணோடையில் அந்த இரண்டு வருடத்தில் நடந்த அத்தனை அசம்பாவிதங்கள் பற்றிய விவரங்களை சத்தியமங்கலம் ஸ்டேஷனில் இருந்து பெற்றார். மொத்தம் 27. பஸ், கார் என பல விபத்துகள். அதில் இரண்டு தற்கொலையும் அடங்கும். விபத்துக்கள் அனைத்தும் உள்ளூர் மக்கள் மட்டுமில்லை. சில விபத்துகள் வெளியூர் மக்களையும் சென்று சேரும். ஆனால் யாரும் உயிரோடு பிழைத்தவர்கள் இல்லை. இன்னும் பலர் அவர்கள் அந்த சாலையை கடக்கும்பொழுது ஒரு கருப்பு உருவம் கடந்து சென்றதாய் வாக்குமூலம் பதிந்திருக்கிறார்கள்.

அவருக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. உள்ளூரில் பாதிக்கப்பட்டவர்களிடம் அவர் சென்று விசாரித்தார்.

‘யான் சாரே.. அதிகாரி சாமிக்கு நேத்தி கடன் ஒண்ணு கடந்து போச்சுங்க. அதான் காரணம்..’

‘அதிகாரி சாமி.. ரத்தம் கேக்குதுங்க.. ரத்தம் கேக்குது.. பசியில கெடக்கு..’

‘அதிகாரி சாமி கோபம் தணியணும்னா.. ஒரு கன்னி கழியா பொண்ண அதிகாரி சாமிக்கு நேந்து விடணும்..’

ஊர் கூடி கதை கட்டினார்கள். ரங்கசாமிக்கு இவை முட்டாள் தனமாக தெரிந்தாலும், மனதின் ஓரம் இதுவும் ஒரு காரணமோ என்னும் எண்ணம் ஓடாமல் இல்லை. இப்படி ஒவ்வொரு ஊரிலும் ஒவ்வொரு கட்டுகதை. நாள் முழுக்க திரிந்து திரிந்து ரங்கசாமி பைத்தியமாக பார்க்கப்பட்டார்.

‘அதிகாரி சாமிய பத்தி விசாரிக்கான்.. சரியான பொசக்கெட்டவனா இருப்பான் போல..’ அவரை எல்லோரும் திட்டி தீர்த்தார்கள். சிலர் அவரோடு பேசவே தயாரா இல்லை.

அன்று சீவருட்டி உள்ளூர் கோவில் திருவிழா. ரங்கசாமி அந்த திருவிழாவிற்கு சென்றார். ஓரமாக உட்கார்ந்து நடப்பவை எல்லாம் வேடிக்கை பார்த்தார். இரவு நேரம் வந்தது. பூசாரி கோவில் உள்ளிருந்து வேகமாக வெளியில் வந்து ஓங்கி ஆடிக்கொண்டிருந்தார். முழங்கு சத்தம் ஒலித்தது. மேளம் கொட்டப்பட்டது. எல்லோரும் கையெடுத்து கும்பிட்டார்கள். பலரின் வேண்டுதல் ‘அதிகாரி சாமியை’ ஒடுக்கவேண்டும் என்பதாகவே இருந்தது. தூரத்தில் இருந்து ரங்கசாமி அதை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். பூசாரி இன்னும் வேகம் கொண்டு ஆடினார். ரங்கசாமிக்கு ஏதோ அது உருத்தலாக இருந்தது. பூசாரி பின்னால் கொண்டையாக இருந்த முடியை அவிழ்த்துவிட்டு ஆடினார். ரங்கசாமி உற்று பார்த்தார். நீண்ட முடி, முழங்கால் வேஷ்டி, மேல் சட்டை இல்லாமல் – இது… அவர் சிந்தை புறண்டோடியது. ‘இது அன்னைக்கு பாத்த… அந்த அதிகாரி சாமியல்ல..’ ரங்கசாமி மனதுக்குள் சொல்லிக்கொண்டார்.

திருவிழா முடிந்து கூட்டம் கலைந்துக்கொண்டிருந்தது. ரங்கசாமி அந்த பூசாரிக்கு தெரியாமல் அவரை பின் தொடர்ந்தார். பூசாரி அவர் வீட்டில் சென்று படுத்தார். ‘திடுக்’கென கதவை திறந்துக்கொண்டு ரங்கசாமி உள்ளே நுழைந்தார்.

‘என்ன சார்.. என்ன..’ பூசாரி திடுக்கிட்டு எழுந்தார்.

‘ஏன்.. அதிகாரி சாமி வேசம் போட்டு ஊர ஏமாத்துற..’ ரங்கசாமி கேட்டார்.

‘நானா.. ஊர்காரங்க சொல்லுத போல பைத்தியம் தான் சார் உங்களுக்கு..’

‘அடிங்… யார பைத்தியங்குற..’ ரங்கசாமி பூசாரி மேல் பாய்ந்தார். வாயில் நான்கு குத்து, மூக்கில் இரண்டு. காலை பிடித்து இழுத்து சுவற்றில் இரண்டு மோதல். இருவரும் மூச்சு வாங்க உட்கார்ந்தனர். பூசாரி மூக்கில் இருந்து ரத்தம் ஒழுகியது.

‘அன்னைக்கு.. பஸ் முன்னால.. நீ தான்.. எனக்கு.. எனக்கு.. தெரியும்..’ ரங்கசாமி மூச்சு வாங்கி வாங்கி இடைவெளியில் சொன்னார். பூசாரி தலையை ஆட்டினான்.

‘அடிங்க…’ ரங்கசாமி மீண்டும் எழுந்தார்.

‘சார் சார்.. அடிகாதீக.. நான் தான் அன்னைக்கு வந்தேன்..’ முகத்தை கையால் மறைத்துக்கொண்டு பூசாரி சொன்னான். ரங்கசாமி அவன் அடுத்து என்ன சொல்ல போகிறான் என்று ஆவலாக காத்துக்கொண்டிருந்தார்.

‘ஆனா.. நீங்க நினைக்க போல நான் அதிகாரி சாமி வேசம் போடல.. எனக்கும் கீழத்தெரு வேலன் பொஞ்சாதிக்கும் ஒரு…’ அவன் இழுத்தான். ‘அன்னைக்கு ராவுல வேலன் வார கணக்கிலனு அவ அழைக்க நானும் போனேன். ஆனா வேலன் வந்துபுட்டான்.. அதனால அங்கிருந்து தப்பி ஓடிவாரப்போ.. அவன் பாத்துட்டு துரத்தினான். பயத்துல ஊர் எல்லைக்கு வந்து ரோட்ட கடக்குறப்போ உங்கன வண்டி வந்துச்சுல. பயத்துல அப்படியே நின்னுபுட்டேன். நீங்களும் என்னைய அதிகாரி சாமினு நினச்சு நின்னுட்டீங்க. எங்க என்னைய அடிச்சு தூக்கிபுடுவீங்களோ, இல்ல சுட்டுபுடுவீங்களோனு பயந்துட்டு இருந்தேன். ஆனா எல்லா லைட்டையும் நிறுத்தினீங்க. எனக்கு வசதியா போச்சு. நிறுத்துனதும் பாஞ்சு தப்புச்சுட்டேன்.. எனக்கு வேற எதுவும் தெரியாது சார்..’ அவன் கெஞ்சினான்.

‘டே.. உண்மைய சொல்லுடா..’ ரங்கசாமி அடிக்க கை ஓங்கினார்.

‘ஐயா.. இதான்யா எனக்கு தெரிஞ்ச உண்மை..’ அழுதுக்கொண்டே காலில் விழுந்தான். முடிவு கிடைக்கும் என நினைத்து ஏமாந்து போனார் ரங்கசாமி. அவர் வீர தீர செயலாய் நினைத்த அந்த பஸ் பயணம் இப்படி ‘சப்’பென்று முடிந்தது அவருக்கு கொஞ்சம் அவமானமாய் தான் இருந்தது.

மேலும் தெரிந்துக்கொள்ள அவர் மற்றவர்களிடம் விசாரிக்கலானார். அடுத்து அவர் சென்றது ‘கார்த்திகேயன் மினி பஸ்’ ஓனர் வீட்டிற்கு. அவர் அங்கு அழையா விருந்தாளி தான். அந்த அளவுக்கு யாரும் மரியாதை தரவில்லை.

அந்த பேருந்தின் முதலாளி சண்முகம், ரங்கசாமி கேள்விகளுக்கு மட்டும் வேண்டா வெறுப்பாய் பதில் சொன்னார்.

‘எல்லா தனியார் பேருந்தும் நிறுத்திகிட்ட பொறவு.. நீங்க மட்டும் எப்படி?’ ரங்கசாமி கேட்டார்.

‘எனக்கு இதிலெல்லாம் நம்பிக்க இல்ல கேட்டியளா. எனக்கு தெரிஞ்ச தொழிலு இந்த பஸ் தான். அத நான் செய்யுதேன்.. அம்புட்டு தேன்..’

‘இந்த கார்த்திகேயன்ங்குறது..’

‘எம் புள்ள தான்… ஏன்.. ஏன்..’ அவர் பதறினார். ரங்கசாமி ஒன்றும் இல்லை என்று சொல்லிவிட்டு ஒரு சிரிப்போடு வெளியேறினார். வெளியில் பெரியாரின் பிரச்சாரவாதிகள் நம் கார்த்திகேயன் மினி பஸ் ஓட்டுநர் மற்றும் நடந்துனர் நின்று பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

‘யப்பா.. உங்க ஓனரு ஆளு எப்படி..’ அவர் கேட்டார்.

‘தங்கம் சார்.. சொக்க தங்கம். அதிகாரி சாமினு ஊரே பயந்துட்டு இருக்கப்போ தைரியமா முன்ன நிக்குதாரே.. தெரியலயா..’

‘அது சரி.. ஆனா அவர் பஸ் தானே போச்சு. அதுல உள்ள இருந்த அத்தனை பேரும் செத்துபோனாங்க வேற..’ ரங்கசாமி பீடிகையாக சொன்னார்.

‘அதான் இல்ல.. நம்ம கார்த்தி தம்பி அந்த வண்டியில தானே இருந்தாங்க. அவரு பொழச்சுதாருல.. அதான் பகுத்தறிவாளருக்கும் முட்டா பயலுகளுக்கும் இருக்குற வித்தியாசம்..’ அவர்கள் சொல்லிக்கொண்டார்கள்.

அடுத்து கார்த்திகேயனை விசாரிக்க வேண்டும் – ரங்கசாமி நினைத்துக்கொண்டார். அவனை பிடிப்பது அத்தனை சிரமமாக இல்லை அவருக்கு. அன்று இரவு காரணோடை ஒயின் ஷாப்பிற்கு சென்றால் அவன் நின்றுக்கொண்டிருந்தான். அவனிடம் பேச்சு கொடுத்தார்,

‘சீவருட்டி விபத்துல. நீங்க மட்டும் எப்படி பொழச்சீங்க தம்பி..’ அவர் கேட்டார்.

‘யோவ்.. புத்திசாலித்தனம் புத்தி..’ அரை போதையில் அவன் செய்யும் செய்கை விளையாட்டாக இருந்தது.

‘எப்படி விபத்து நடந்துச்சு..?’

‘நேரா போயி… போயி.. போயி… தொம்.. அப்படி..’ அவன் சொன்னான்.

‘அன்னைக்கு ஓடை முழுக்க வெள்ளம். பொழைக்க வாய்ப்பே இல்லனுதாங்களே…’

‘நான் பொழைப்பேன். மீ.. திஸ் கார்த்தி வில்.. பொழைப்பேன்..’

‘ஆனா.. கொஞ்ச நாள் காணாம போயிருந்தீங்களே.. அப்பரம் தான் வந்ததா சொல்லிக்கிறாங்களே..’ அவனை பற்றி விசாரித்ததில் ரங்கசாமிக்கு கிடைத்த தகவலை வைத்து கொக்கி போட்டார்.

‘பின்ன.. லட்ச ரூவா கொஞ்ச நாளுக்கு தானே வரும்.. ஸ்டூபீட்’ அவன் சொல்லிவிட்டு முகத்தை சுருக்கிக்கொண்டான். சட்டென ஏதோ ஞாபகம் வந்தவன் போல ‘உஷ்.. உஷ்.. சொல்லிடாத..’ என்று சொல்லிக்கொண்டான்.

ரங்கசாமிக்கு பட்டென பொறி தட்டியது. அன்று பேச்சியம்மாள் சொன்னதும் லட்ச ரூபாய் தான். இவன் சென்ற அதே பேருந்தில் தான் பேச்சியம்மாள் மருமகனும் சென்றது. எல்லாவற்றையும் முடிச்சு போட்டார். அவனை மேலும் விசாரிப்பது என முடிவு எடுத்தார். அவனை பேசி வெளியே அழைத்து வந்தார்.

கட்டி போட்டு பல குத்துகள். உதைகள்.

‘யோவ்.. ஏன்யா அடிக்க..’ அவன் புலம்பினான். வாயில் இருந்து ரத்தம் வழிந்தது.

‘அந்த லட்ச ரூவா எப்புடி வந்துச்சுடே..?’ ரங்கசாமி கோபமாக கேட்டார்.

‘அது.. அது.. என் பணம்..’ அவன் இழுத்தான்.

‘எனக்கு எல்லாம் தெரியுமடே.. அது பேச்சியம்மா மருமவன் பணம்தானே.. எல்லாரையும் கொல்ல வண்டிய கவுத்துட்டு அவன் பணத்த களவாண்டு போயிருக்க. களவுப்பயலே..’

‘யோவ்.. போயா..’ அரை போதையில் இன்னும் பிதற்றினான். ரங்கசாமி ஓங்கி மறுமுறை குத்தினார். அவன் அலன்றான். பெரிய கட்டிங் கம்பியை எடுத்துவந்து அவன் விரலை அதில் வைத்தார்.

‘சொல்லுதியா.. இல்ல வெட்டி எடுக்கவா..?’ அவர் கேட்டார். அவன் விழித்த மாத்திரத்தில் நின்றான். அவர் அழுந்த போனார்.

‘சொல்லுதேன்..’ அவன் கத்தினான். அவர் அமைதியாக கேட்டார். ‘அன்னைக்கு காரணோட வந்துகிட்டு இருந்தோம். அப்போ பேச்சியம்மா மருமொவன் பணம் வச்சி எண்ணிகிட்டு வந்தான். அத நான் பாத்தேன்.. அடுத்த கொஞ்ச நேரத்துல மொத்த பஸ் ஆளுங்களும் தூங்க ஆரம்பிச்சுட்டாங்க. அவனும் தூங்குதான்.. நான் பாட்டுக்கு எழுந்து அவன் பக்கத்துல இருக்க பைய எடுத்துகிட்டு மேலையூர்ல இறங்கிட்டேன். நேரா சென்னைக்கு போயி அந்த காசுல நல்லா திண்ணேன்.. சுத்துனேன். ஆனா… ரெண்டு நாளுக்கு பிறவு தான் வண்டி ஆக்சிடண்ட் ஆனது தெரியும். நான் ஓடையில அடிச்சுட்டு போயி பொழச்சு வந்ததா நினச்சுகிட்டாங்க. நானும் மாத்தி பேசல.. என் அப்பனுக்கு மட்டும் விசயம் தெரிஞ்சு போச்சு.. அவன் என்னய திட்டினான்… அடிச்சான். பின்ன சரியாகிட்டு.. எனக்கு வேற எதுவும் தெரியாது..’ என்றான். ரங்கசாமி மிரட்டி பார்த்தார். ஆனால் அவன் உண்மை அதுதான் என தீர்க்கமாக சொல்லிவிட்டான்.

‘எதையோ தேடப்போய்.. ஏதேதோ வெளிபடுதே..’ என அவன் நினைத்துக்கொண்டார். பதிலெதுவும் புரியாமல் அவர் அலைந்து திரிந்தார்.

அன்று களைப்பாக அவர் ஊரணிக்கரை டீக்கடையில் சென்று அமர்ந்தார்.

‘என்ன சார்.. ஏதாச்சும் ஆம்புட்டுச்சா.. அதிகாரி சாமிய கண்டுக்கிட்டீகளா..?’ டீக்கடைகாரர் கிண்டலாக கேட்டார்.

‘எங்க… எதிர்பாக்குறது எது கிடைக்குது..’ புலம்பலாக சொன்னார் ரங்கசாமி.

‘நான்ஒண்ணு சொல்லுதேன். ரெண்டு வருசமா இந்த விபத்துக்கு அப்பறம்… ஐயனார் திருவிழா செய்யல. அத செய்ய சொல்லுங்க. எல்லாம் சரியா போகும்..’

‘ஆமா.. அது ஒண்ணு தான் குறை…’ ரங்கசாமி சலித்துக்கொண்டார்.

‘என்ன சார்.. இப்பிடி சொல்லுதீக. அதுதான் குறையே.. எப்படி நடந்த திருவிழா தெரியுமா.. ஏம்மா.. அந்த போட்டோவெல்லாம் சாருக்கு காட்டு..’ உள்ளே குரல் கொடுத்தார். ஒரு பெண் திருவிழா போட்டோக்களை கொண்டு வந்து காண்பித்தார். எல்லாம் அழகாக இருந்தது. ஆனால் ஏதோ ஒன்று மாற்றமாக.

அவர் ஒரு போட்டோவை மட்டும் எடுத்து அந்த டீக்கடை காரரிடம் காட்டி. ‘இந்த ரோடு..’ என இழுத்தார்.

‘அதாம்ல பழைய ரோடு. பாலத்துல இருந்து மேற்க்கால போகுமே.. இப்ப ஏதோ ஒத்தயடி ரோடு கணக்கா நிக்கு.. ரெண்டு வருசம் முன்ன தான் இத ஹை வே ரோடாக்குணாங்கதே. அப்பரம் தானே புது ரோடெல்லாம். முன்னக்க இந்த சின்ன ரோடு தான்..’ அவர் சொன்னார். ரங்கசாமி யோசித்தார்.

அடுத்த முறையிலிருந்து அந்த ரோட்டில் செல்லும்பொழுதெல்லாம் அந்த ரோட்டின் அமைப்பை பார்த்துக்கொண்டே செல்வார் அவர். ஒருநாள் பஸ் ஓட்டுநரிடம் பேச்சு கொடுத்தார்.

‘இந்த ரூட்டுல ட்ரிக்கான டர்ன்னு எதும் இல்லயல்லே..’ ரங்கசாமி கேட்டார்.

‘யப்பே.. யாரு சொன்னா. அந்த சீவருட்டி பாலம் ஏறையிலும் இறங்கையிலும்.. மடிச்சு ஓட்டணும். அசந்தோம்.. அம்புட்டு தான். அப்படி ஒரு நாலஞ்சு கிடக்கு இங்க..’ என்றார். ரங்கசாமி அதை யோசித்தார்.

‘ப்போ.. விபத்துக்கெல்லாம் காரணம் இதானேடே..’ அவர் யோசித்துக்கொண்டார். ஆனா மத்த இடங்களையும் விபத்து கொஞ்சம் நடந்துருக்கே. அவர் யோசிக்கும்போது என்றோ ஒரு நாள் விளையாட்டாக அந்த ஊர் இளவட்டம் சொன்னது அவருக்கு ஞாபகம் வந்தது. ‘அதிகாரி சாமி வருதோ இல்லயோ.. இவனுங்க போற வர்றவனுங்கள பயமுறுத்தியே ஆக்ஸிடண்ட் பண்ண வச்சிருவானுங்க..’ அவர் அதை நினைத்தார். நடந்த அத்தனை விபத்துகளையும், வாக்குமூலங்களையும் அவர் அந்த எண்ணங்களில் நிறுத்தி பார்த்தார். எல்லாம் பொறுத்தியது.

‘எஸ்..’ குதித்தார் அவர். இதுதான் காரணம். அவர் தீர்க்கமானார். ஆனால் இந்த ஊர் மக்கள் இதை நம்ப மாட்டார்களே. அவர் ஹைவேஸ் டிபார்ட்மண்டுக்கு அந்த சாலையை சரிசெய்ய சொல்லி விண்ணப்பம் போட்டார். அதனால் இத்தனை விபத்துகள் நடந்திருக்கிறது என சுட்டி காட்டினார். அதே சமயம் அத்தனை ஊர் மக்களையும் அழைத்து சீவருட்டி ஐயனார் திருவிழா ஒழுங்காக நடக்காதது தான் அதிகாரி சாமியின் கோபம் என சொன்னார். அதையும் செய்து பாக்கலாமே என ஊர் கூடி முடிவு எடுத்தது. நேஷனல் ஹைவேஸ் வேலை தொடங்கவும், சீவருட்டி ஐயனார் திருவிழா தொடங்கவும் சரியாக இருந்தது. அந்த டீக்கடை ஓனர், தான் சொன்னது தான் உண்மையானது என ஊரெங்கும் காலர் தூக்கிவிட்டுக்கொண்டு சுத்தினார்.

திருவிழா முடிந்தது. ரங்கசாமி அவரின் சர்வீஸ் முடியும் வரைஅங்கு தான் இருந்தார். அந்த ஒரு வருடம் எந்த விபத்தும் நடக்கவில்லை. அங்கு செல்லும் ஒவ்வொரு வண்டியும் நின்று அதிகாரி சாமியை வணங்கிவிட்டு சென்றது.

- தம்பி கூர்மதியன்

Comments

Popular posts from this blog

பிஞ்சிலே பழுத்தது-2 வயதில் ஒரு நாளைக்கி 40 சிகரட்..

பைக் ஓட்டுபவர்கள் கண்டிப்பா பாக்கவும்..!!