அது... கொலை!



விக்ரமின் அறை அது. அமைதியாக அந்த அறையில் அவன் சிகரெட்டை பிடித்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தான்.

’யூ ஆர் ட்ரான்ஸ்ஃபர்டு..’ விக்ரம் காதில் அந்த அதிகார சத்தம் கேட்டது.

‘எனக்கு உன் வேலை.. நீ எத நோக்கி ஓடுற.. ஏன் இப்படி இருக்க. எனக்கு எதுவுமே புரியல விக்ரம். காலேஜ்ல நீ இப்படி இல்லவே இல்ல. இத்தன வருசத்துல உன்ன லவ் பண்ணினத நினச்சு சந்தோசப்பட்டதோட ஏன்டா லவ் பண்ணினோம்னு வருத்தம் தான் அதிகமா இருக்கு விக்ரம்..’ மனமுடைந்த அந்த காதல் வார்த்தையும் கேட்டது.

‘ஐயோ என் பொண்ணு.. என் பணம் போச்சே.. என் குழந்தை… என் அப்பாவ கொன்னுட்டாங்களே.. ஐயோ… ஐயோ.. ஐயோ..’ மாறி மாறி அலறல் சத்தம். சட்டென காதை மூடிக்கொண்டான் விக்ரம். அவன் கையில் இருந்த சிகரெட் ஒரு இழுப்புக்கு பிறகு மீண்டும் ஒரு இழுப்புக்கொள்ளாமலே சுருங்கிவிட்டது. அடுத்து அவன் கையை சுட்டும் விட்டது.

சட்டென சிகரெட்ட்டை கீழே போட்டான். கையை உதறினான். தன் அலைப்பேசியை எடுத்து உள்ளே சென்றான். அங்கு இளமை பருவத்தில் ஒரு பெண்ணின் புகைபடங்கள் இருந்தன. குழந்தை தனமான சேட்டைகளாய் முக பாவனைகள் கொடுக்கும் புகைபடங்கள் அவை.

உதட்டின் ஓரம் மெல்லியதாய் ஒரு சிரிப்பு சிரித்தான். அதில் விரக்தி இருந்தது.

அவன் அலைப்பேசி ஒலித்தது. அந்த பக்கம் சிவா.

‘ஹலோ..’ விக்ரம் பேசினான்.

‘மச்சான் எங்க இருக்க? ஒரு மர்டர்’ சிவா சொன்னான்.

‘எங்க?’

‘சந்திரதேவ அடிகள் ஆஸ்ரமத்துல’

‘ம்ம்.. முன்ன போ. வர்றேன்..’ அவன் சொல்லிவிட்டு உள்ளே சென்று ஷவரை திறந்துவிட்டு அதன் கீழே நின்றுக்கொண்டிருந்தான்.

‘விக்ரம்.. யூ டோண்ட் லவ் மீ… விக்ரம்.. ஐ ஹேட் யூ.. விக்ரம்… உனக்கு உன் வாழ்க்கை தான் முக்கியம்ல.. விக்ரம்..’ தலையை வேகமாக ஆட்டிவிட்டு சுவற்றில் ஓங்கி ஒரு குத்து குத்தினான்.
குளித்து முடித்துவிட்டு அவனது வெள்ளை சட்டையும் காக்கி பேண்டையும் எடுத்து உடுத்திக்கொண்டு கிளம்பினான். அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் அவன் சந்திரதேவ அடிகளின் ஆஸ்ரமத்தில் இருந்தான்.

உள்ளே சிவா கீழே குனிந்து ஏதோ உற்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். விக்ரம் அங்கு இருக்கும் சூழலை பார்த்துக்கொண்டே சிவாவின் முதுகில் கையை வைத்தான்.

‘வாடா..’ என்று சொல்லிவிட்டு இன்னும் அந்த இடத்தையே உற்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

‘என்ன.. ஆச்சு?’ விக்ரம் கேட்டான்.

‘தமிழ் வாத்தியார். கை நரம்பு, கழுத்துலனு சென்சிடிவ்வான இடங்கல பாத்து போட்டுருக்கான்.. தமிழ் வாத்திகிட்ட போயி..’ சிரித்துக்கொண்டே எழுந்து விக்ரமின் முகத்தை பார்த்தான். சட்டென சிரிப்பு மறைந்தவனாய்,

‘ஏன்டா மூஞ்ச கேவலமா வச்சிருக்க.. திரும்ப அந்த கயலா?’ சிவா கேட்க விக்ரம் தலையை மேலும் கீழும் ஆட்டிக்கொண்டே முன்னேறினான்.

‘அவள மறக்க தான் முடியலல. அவள தேடி பிடிச்சு காலுல விழுந்திரலாம்ல.. எனக்குலாம் இப்படி ஒரு சிச்சுவேசன் வந்தா கூச்சமே படமாட்டன். நேரா போயி காலுல விழுந்திருவேன்..’ சிவா பெருமையாக சொல்லிக்கொண்டான்.

‘மறக்கமுடியாம இல்ல.. இன்னைக்கு அவ பிறந்தநாள். அதான்..’ அவன் சொல்லிவிட்டு கொலை நடந்த இடத்திற்கு சென்றான்.

அங்கு உயிரற்று கிடக்கும் அந்த உடலையும் சுற்றி இருக்கும் இடத்தையும் நோட்டமிட்டான். அங்கு இருக்கும் ஜன்னல் வழியாக எட்டி பார்த்தான்.

‘விசாரிச்சியா?’ சிவாவை கேட்டான்.

‘கேட்டன்.. அக்மார்க் முத்திரை குத்துறாங்க.. குழந்தைங்க எல்லாருக்கும் ரொம்ப பிடிச்ச வாத்தி வேறயாம்.. கெட்ட பழக்கம் ஒண்ணு கிடையாதாம். ஆஸ்ரமத்து வேலை தவிற வேற எங்கயும் வெளிய கூட போக மாட்டாராம்.. எதுக்கு போட்டிருப்பானுங்கனு ஒரு கெஸ் கூட பண்ண முடியல’

‘இதோட ஓனரு யாரு..?’

‘சிவசண்முகம் ஐயாடா.. சின்னமடைனாலே நம்ம சிவசண்முகம் ஐயா தானே..’

‘ஆஹான்..’ வேடிக்கையாக ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு முன்னால் நகர்ந்தான் விக்ரம்.

‘ஏ.. இங்க வாடா..’ தூரமாக நின்றுக்கொண்டிருந்த ஒருவனை அழைத்தான் விக்ரம். இடுப்பில் கை வைத்துக்கொண்டு கம்பீரமாக அவன் நிற்கும் தோரணையை பார்க்கும் போதே அவனுக்கு குலை நடுங்கியது.

’அந்த ஆளு பேரு என்ன?’ விக்ரம் கேட்டான்.

‘யோகேஸ்வரனுங்க..’ அவன் நடுங்கிக்கொண்டே தான் பதில் சொன்னான்.

‘ஆள் எப்படி..?’

‘ரொம்ப நல். நல்.. நல்லவருங்க..’

‘ஓ.. நீ இங்க என்ன பண்ணுற?’

‘நான்.. தோ.. தோ.. தோட்டக்காரங்க..’

‘வீடு எங்க..?’

‘ரெண்டு தெரு தள்ளீங்க..’

‘நேத்து இங்க இருந்தியா?’

‘நைட் வீட்டுக்கு போயிடுவேனுங்க..’

‘ஓ.. இங்க யாரெல்லாம் இருந்தா, யார் உள்ள வரலாம், அதுக்கு எதனா ரிஜிஸ்டர் இருக்கா? உள்ளேயே யார் இருக்குறது.. இதெல்லாம் யார கேட்டா கிடைக்கும்?’

‘முன்ன போனீங்கனா ஆபிஸ்ல சுந்தர் தம்பி இருக்குங்க. அதுகிட்ட கேளுங்க.. அதான் இங்க அதுபோல வேலையெல்லாம் பாத்துகுறது..’

‘சரி கேட்டுக்குறேன்.. இந்த விசாரணை முடியிற வரை வெளியூர் எங்கயும் போக கூடாது. புரியுதாயா..’

‘புரியுதுங்க..’ அவன் இன்னும் பம்மிக்கொண்டு தான் இருந்தான். விக்ரம் முன்னால் நடந்தான். சிவா பின்னாலே நடந்தான்.

‘ஒரு பயந்தவன் கிடைக்க கூடாதே.. உடனே மிரட்டிக்கிறது. ஏன்டா இப்படி..’ சிவா கேட்டான். விக்ரம் பதில் எதுவும் சொல்லாமல் முன்னால் நடந்துவந்துக்கொண்டிருந்தான்.

‘டே.. தமிழ் வாத்திய யாருடா கொன்னுயிருப்பா? எதனா ஹிந்தி கோஷ்டியா இருக்குமோ? நான் வேணா ஹமாரா மொழி மே ஹிந்தி மே னு ஒரு முறை கத்திடவா.. என்னைய கொன்னுற போறாய்ங்க..’ சிவா மீண்டும் பாய்ந்தான். விக்ரம் முறைத்துக்கொண்டே திரும்பினான்.

‘ஏன்டா.. ஒரு கொலை நடந்த இடத்துல இருக்குற போலவா நடந்துக்குற.. நீ போ. நான் பாத்துக்குறேன்.. ஸ்டேஷன்ல போயி வேற என்ன வேலை இருக்குனு பாரு..’

‘வெங்காயம்… நான் தான் இன்ஸ்பெக்டர். நீ சப்-இன்ஸ்பெக்டர்... நீ இந்த ஊருக்கு புதுசு.. ஐ ஆம் பழசு. பாத்து நடந்துக்க..’ சிவா மிடுக்கு காண்பித்தான்.

‘நீ எப்படி இன்ஸ் ஆனனு எனக்கு தெரியாதா?’

‘அந்த திறமை உனக்கு இருந்திருந்தா நீ வேலை பாக்குற வேகத்துக்கு இந்நேரம் எஸ்.பி., ஆ கூட ஆகியிருக்கலாம். நீங்க தான் நேர்மை, கருமை, எருமையாச்சே..’

‘சூ… என்னைய வேலை பாக்க விடுறியா டா..’ விக்ரம் கடிந்துக்கொண்டான்.

‘சரி எதனா விசாரிச்சுட்டு வந்து சேரு. நான் கிளம்புறேன்..’ சிவா சொல்லிவிட்டு கிளம்பினான்.

விக்ரம் முன்னால் இருக்கும் அலுவலக அறையில் சென்று சுந்தரை சந்தித்தான். நேற்று யாரெல்லாம் உள்ளே இருந்தார்கள், எத்தனை பேர் புதிதாக நேற்று வந்தார்கள், கடந்த ஒரு மாதத்தில் யாரெல்லாம் வந்தார்கள் என்னும் மொத்த விவரத்தையும் பெற்றுக்கொண்டான். கொலை செய்யப்பட்ட யோகேஷ்வரனிடம் அலைப்பேசி இல்லாதது அவனுக்கு கொஞ்சம் ஆச்சர்யமாகவே இருந்தது.

ஆஸ்ரமத்தின் அலைப்பேசி எண்ணை வாங்கி வைத்துக்கொண்டான்.

‘யோகேஷ் எப்ப இங்க வந்து வேலைக்கு சேர்ந்தார்?’ விக்ரம் கேட்டான்.

‘மூணு வருசம் இருக்கும் சார்..’ சுந்தர் சொன்னான்.

‘அதுக்கு முன்ன எங்க இருந்தாருனு தெரியுமா?’

‘தெரியும் சார்.. நீங்க கேப்பீங்கனு ரிஜிஸ்டர் பாத்து குறிச்சு வச்சிருந்தேன். எழில் என்டர்பிரசஸ்னு விழுப்புரம்ல ஒரு கம்பேனி. அங்க வேலை பிடிக்கலனு வேலைய விட்டுட்டு இங்க வந்துட்டாரு..’

‘இங்க வேலை செய்யிறவங்க எல்லாம் இங்கேயே தான் தங்குவாங்களா?’

‘இல்ல சார்.. இங்க அவர போல சிலர் மட்டும் தான். அவங்களே கேட்டுகிட்டதால இங்கேயே தங்க சொல்லியிருக்கோம். மத்தபடி நான் கூட நைட் வீட்டுக்கு போயிருவேன்’

‘இங்க ஏன் வாட்ச் மேன்லாம் போடுறது இல்ல?’

‘ஊரு நம்ம ஊரு.. இங்க எவன் வர்ற போறான். எதுக்கு வாட்ச் மேன்னு ஐயா சொல்லிட்டாரு.. இப்படி நடக்கும்னு நாங்க எதிர்பார்க்கலங்க..’

‘ம்ம்… இங்க யாரு யோகேஷ்க்கு க்ளோஸ்?’

‘அப்படி யாரும் இல்ல சார்.. எல்லாரும் சாதாரணமா பழகுவாங்க..’

‘அவருக்கு கல்யாணம் ஆகிட்டா?’

‘அது… எங்களுக்கு தெரிஞ்சு இல்ல சார். அத நாங்க கேட்டுகிட்டதும் இல்ல..’ சுந்தர் சொன்னான். விக்ரம் யோசித்துக்கொண்டே எழுந்தான். வெளியில் வந்தான்.

‘உங்க ஐயாவ எப்ப பாக்க முடியும்?’

’ஐயா சென்னைக்கு போயிருக்காப்புல. காலையில முதல்ல அவருக்கு தான் சொன்னோம். உடனே வந்திடுறேன்னு சொன்னாரு.. இன்னும் கொஞ்ச நாழியில கூட வந்திருவாரு.. பாக்கலாம்..’ என்றான். விக்ரம் தலையை ஆட்டிக்கொண்டே வெளியில் வந்தான். தன் அலைப்பேசியை எடுத்து விழுப்புரம் காவல் நிலையத்தை அழைத்தான்.

‘எழில் எண்டர்பிரைசஸ்ல மூணு வருசம் முன்னால யோகேஸ்வரன்னுட்டு.. அவர பத்தின டீடெய்ல்ஸ் வேணும். ஆமா.. ஆமா சார்.. ஒரு மர்டர்.. ஆமா கொஞ்சம் இம்மிடியேட்.. தேங்க்ஸ் சார்..’ விக்ரம் யோகேஸ்வரனை பத்தின விவரம் கேட்க சொல்லிவிட்டு இணைப்பை துண்டித்தான். அந்த தோட்டக்காரன் ஓரக்கண்ணால் மீண்டும் மீண்டும் விக்ரமை பார்த்துக்கொண்டே தட்டு தடுமாறி வேலை செய்தான். விக்ரம் அதை கவனித்தான். ஒரு சிகரெட்டை எடுத்து வாயில் பற்ற வைத்துக்கொண்டே முன்னால் நடந்தான். எங்கோ வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டே அந்த தோட்டக்காரன் பக்கத்தில் சென்று நின்றான்.

‘என்ன சொல்லணும்.. சொல்லு..’ விக்ரம் கேட்டான்.

‘ஒண்ணுமில்ல சார்..’

‘டே சீ.. உன் மூஞ்சிலயே தெரியுது. சொல்லுறியா இல்ல உள்ள தூக்கி வச்சு உதைக்கவா?’

சார்.. அதெல்லாம் வேணாம் சார்.. சொல்லிடுறேன் சார். அந்த இங்கிலீஷ் மேடம்க்கும் அவருக்கும் ஒரு நாலு நாளா ரொம்ப சண்டை சார். அன்னைக்கு ஒரு நாள் நான் வீட்டுக்கு கிளம்புற முன்ன அவர் ஜன்னல் பக்கம் வளர்ந்திருக்கிற முள்ளெல்லாம் வெட்டிகிட்டு இருந்தேன் சார்.. அப்ப அவரும் அந்த இங்க்ளீஷ் மேடமும் ரூமுக்குள்ள பேசிட்டு இருந்தாங்க. எனக்கு சரியா காதுல விழல.. ஆனா அந்த மேடம் ரொம்ப கோபமா பேசிட்டு இருந்தாங்கனு மட்டும் புரிஞ்சுதுங்க சார்..’

‘ஹூம்..’ விக்ரம் தலையை ஆட்டிக்கொண்டே நகர்ந்து வந்தான். அந்த ஆங்கில ஆசிரியையின் அறையை விசாரித்துக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்தான். அவனை பார்த்ததும் சட்டென அவள் எழுந்து நின்றாள்.

அழுததற்கான அடையாளம் அவள் கண்களில் தெரிந்திருந்தது.

‘ஐ ஆம் போலீஸ். விக்ரம்..’ சொல்லிக்கொண்டே உள்ளே நுழைந்தான். அவள் அறையை சுற்றி நோட்டமிட்டான்.

‘உங்க பேரு?’ அவன் கேட்டான்.

‘இந்திரா..’ அவள் சொன்னாள். கொஞ்சம் தயங்கியே.

‘உங்களுக்கு சொந்தம்.. அப்பா அம்மா..’

‘யாரும் கிடையாது..’

‘ஓ..’ சொல்லிக்கொண்டே சுற்றி வந்தான்.

‘கலைப்பொருட்கள் மேல ரொம்ப ஆர்வமோ..’
‘அது.. அது..’ அவள் தயங்கினாள்.

‘இல்ல.. வெறும் கலை பொருளா இருக்கேனு கேட்டன். வேற ஒண்ணும் இல்ல..’ அவன் சொல்லிவிட்டு ஒரு சுற்று சுற்றிவிட்டு மீண்டம் அவள் பக்கம் வந்து நின்றான்.

‘சொல்லுங்க..’

‘எ.. என்ன சொல்லணும்..’

‘உங்களுக்கு என்ன தெரியுமோ சொல்லுங்க..’

‘என்க்க்.. என்க்கு.. எனக்கு ஒண்ணும் தெரியாது..’

‘என்னங்க.. ஒரு இடத்துல இருக்கீங்க. வேலை செய்யிறீங்க. அவர பத்தி ஒண்ணும் தெரியாதா..?’

‘அவரு.. அவரு பேரு யோகேஸ்வரன்.. அவ்வளவு தான். வேற எதுவும் தெரியாது..’

‘அய்யயோ.. அவரு தமிழ் வாத்தியாருங்க. இங்க இருக்க பசங்களுக்கு தமிழ் சொல்லி கொடுக்குறவரு.. இப்ப தான் போயிட்டாரே.. இப்பவாச்சம் தெரிஞ்சுக்கோங்க..’ அவன் கொஞ்சம் நக்கலாக சொல்ல அவள் அவளது விழிகளை தரையையும் அவனையும் மாறி மாறி பார்க்கவிட்டாள்.

மெல்லியதாய் ஒரு சிரிப்பு சிரித்துவிட்டு விக்ரம் அந்த அறையை விட்டு வெளியேறினான். தன் டைரியை எடுத்து ஒருமுறை அவளது பெயரையும் அவளை பற்றி இதுவரை தெரிந்தவையை குறித்துக்கொண்டான்.

அச்சமயம் அந்த இடத்தின் நிறுவனர் சிவசண்முகம் அங்கு வந்திருந்தார். அவரை சந்திக்க சென்றான். தன்னை தானே அறிமுகம் செய்துக்கொண்டான்.

‘ஐயா.. உங்களுக்கு யோகேஸ்வரன பத்தி தெரிஞ்சத சொல்லுங்க..’ என்றான்.

‘தம்பி.. அவரு இங்க மூணு வருசம் முன்ன வந்து சேர்ந்தாரு. குழந்தைகளுக்கு தமிழ் சொல்லிக்கொடுக்க எங்களுக்கு ஆளு தேவைபட்டுச்சு. அவரு சேவையில தான் நாட்டம்னு பழைய வேலைய விட்டுட்டதா சொன்னாரு.. சரின்னு சேத்துகிட்டேன். இங்கன இருக்குற பசங்க எல்லாருக்கும் அவர பிடிக்கும். ரொம்ப நல்லபடியா பழகுவாரு…’

‘இந்த ஆஸ்ரமத்துல எந்த மாதிரி குழந்தைங்க இருக்காங்க?’

‘இங்க எல்லாம் அப்பா அம்மா இல்லாத குழந்தைங்க தான் தம்பி.. இங்கயே வளருங்க. யாருனா வந்து குழந்தைய தத்து கேட்டா எங்ககிட்ட ஒரு சில கட்டளை இருக்கு.. அது ஒத்து போறவங்களுக்கு குழந்தைய தத்து கொடுப்போம். இல்லனா அவங்க வேலை வாங்குற வரையே இங்கேயே இருப்பாங்க..’ சொல்லிவிட்டு அவர் திரும்பினார். ‘ஏன்டா.. தம்பிக்கு அந்த ரூல்ஸ் பேப்பர ஒரு காப்பி கொடுடா.. படிச்சு பாக்கட்டும்..’ தூரமாக ஒருவரை பார்த்து ஏவினார்.

’உங்களுக்கு யார் மேலனா சந்தேகம் இருக்குங்களா..?’ விக்ரம் கேட்டான்.

அவர் ஒரு பெருமூச்சு விட்டார். ‘இப்படி ஒண்ணு நடக்கும்னு தோணினது கூட இல்லீங்களே தம்பி. நான் என்னனு சொல்ல.. எல்லாரையும் எம்பெருமான் தான் காப்பாத்தணும்’ அவர் சொல்லிவிட்டு வானத்தை பார்த்து கும்பிட்டார். விக்ரம் மெல்ல சிரித்துவிட்டு எழுந்தான். எலும்பும் தோலுமாக ஒருவன் வந்து ஒரு பேப்பரை நீட்டினான்.

‘தம்பி அதான் தத்து எடுக்குறதுக்கான ரூல்ஸ்.. படிச்சு பாருங்க..’ என்றார். விக்ரம் அந்த பேப்பரை வாங்கினான். அதை கொண்டு வந்த பையனை பார்த்தான்.

‘நம்ம பய தான்.. எப்போதும் நம்ம கூட தான் இருப்பான். ஹெல்பர் பையன்.. குமரன்னு பேரு. டே.. தம்பிக்கு ஒரு டீ போட்டு கொடு டா..’ அவர் உரத்து பேசினார். விக்ரம் அதை மறுத்துவிட்டான்.

அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் விக்ரம் மீண்டும் அவன் வீட்டில் இருந்தான். தலையை சுற்றி பிடித்துகொண்டிருந்தான். அவனது அலைப்பேசி ஒலித்தது. அந்த பக்கம் சிவா.

‘மச்சான்.. நீ கேட்ட டீடெய்ல்ஸ் கிடச்சுட்டுது..’ சிவா சொன்னான்.

‘என்ன டீடெய்ல்? நான் உன்கிட்ட எதுவும் கேக்கலயே’ விக்ரம் புரியாமல் கேட்டான்.

‘ஒரு மேட்டரா விழுப்புரம் ஸ்டேஷன் வந்தேன். நீ அவங்ககிட்ட ஏதோ கேட்டியாம்ல.. அதான் நானே பாக்கலாம்னு போணேன்..’

‘மயிறுக்கு போன.. உன்ன யாரு போக சொன்னது.. என்ன பண்ணி தொலச்ச அங்க..?’

‘என்னடா திட்டுற? பாராட்டுவனு பாத்தா..’

‘என்ன தெரிஞ்சுது..’ பல்லைகடித்துக்கொண்டு கோபமாக கேட்டான் விக்ரம்.

‘சரி சொல்லுறேன்..’ என்று சொல்லிவிட்டு சிவா அங்கு நடந்தவையை சொன்னான்.

சிவா அந்த அலுவலகம் சென்று விசாரித்த போது – மூன்று வருடங்களுக்கு முன்னர் யோகேஸ்வரன் அலுவலக பணத்தை கையாடல் செய்துவிட்டதாக புகார் எழுந்ததாகவும். அதன் பின்னர் விசாரணையில் அவன் குற்றமற்றவன் என நிரூபனமாகிவிட்டதாகவும் தகவல் கிடைத்தது. ஆனால் அதன் பின்னர் அங்கு இருக்க பிடிக்காமல் யோகேஸ்வரன் வேலையை விட்டுவிட்டு ஆஸ்ரமத்தில் சேர்ந்திருப்பதை அவன் அறிந்தான்.

அதை சிவா விக்ரமிடம் சொன்னான். விக்ரம் தலையை ஆட்டினான்.

‘அப்போ அந்த பணம்? யார் கையாடல் பண்ணினது?’ விக்ரம் கேட்டான்.

‘அது ஏதோ அவங்க கணக்குல தப்பாம்.. யாரும் மாட்டல.. அதுக்கு அப்பரம் அவனோட மனைவிய தேடி போனேன்..’

‘மனைவியா? அவனுக்கு யாரும் இல்லனு சொன்னாங்களே..’

‘அப்படியும் சொல்லலாம். அவன் மனைவி ஒரு பஜாரி போல.. ரெண்டு பேரும் நாலு வருசம் முன்னவே பிரிஞ்சுட்டு இருக்காங்க..’ சொல்லிவிட்டு அவன் அங்கு நடந்ததை விவரித்தான்.

சிவா அவனின் மனைவி இருக்கும் வீட்டிற்கு சென்றான்.

‘மேடம்.. நான் சிவா. போலீஸ்.. உங்க கணவர பத்தி கொஞ்சம் விசாரிக்கணுமே..’ அவன் சொன்னான்.

‘இங்க யாரும் எனக்கு கணவர் இல்ல.. யார் உங்களுக்கு சொன்னது..?’

‘இல்ல மேடம். உங்க கணவர்னு தான் சொன்னாங்க. யோகேஸ்வரன்.. அவரு தவறிட்டாரு.. யாரோ கொலை பண்ணிட்டாங்க. அதான்..’ அவன் சொன்னதும். அவள் சட்டென அதிர்ந்தாள்.

‘ஐயோ.. நல்ல மனுசன கொன்னுட்டாங்களே.. படுபாவி… எவன்யா செஞ்சான்..? எவன் செஞ்சான்? தங்கமான புள்ள ஒண்ணா இருடினு சொன்னேனே.. நீ ஒண்ணா இருந்திருந்தா அவன் இங்கேயே இருந்திருப்பானே.. இப்ப எவனோ கொன்னுட்டாங்கனு சொல்லுறாங்களே…’ வயதான ஒருத்தி வந்து அவள் மீது விழுந்து விழுந்து அழுதாள். இரும்பு போல நின்றுக்கொண்டிருந்தாள் அவள். சிவா கொஞ்சம் தயங்கி நின்னான்.

‘என் அம்மா.. அவங்க மாப்பிளை மேல ரொம்ப பிரியம். அதான்..’ அவள் இறுக்கமான முகத்தோடு சொன்னாள்.

‘தம்பி… அவன் தங்கம்யா.. அவன் தங்கம்.. எந்த வம்புக்கும் போக மாட்டான். ரொம்ப நேர்மையானவன். ஆனா இது இருக்கே.. ஆடம்பரம் ஆடம்பரம்னு அலையும்.. அவன் காசு அதுக்கு மேல முடியாதுனதும் வெட்டிகிட்டு வந்திருச்சு.. நீயே சொல்லுயா.. இது நியாயமா?’ வயதானவள் இன்னும் கதறினாள்.

‘சொல்ல வேண்டியத நீங்க சொல்லிட்டீங்க. கேட்க வேண்டியத என் அம்மாகிட்ட இருந்து கேட்டுட்டீங்க.. நீங்க போலாமே.. என் குழந்தை ஸ்கூல்ல இருந்து வர்ற நேரம் ஆகுது..’ அவள் இன்னும் இறுக்கமாக முகத்தை வைத்துக்கொண்டு சொன்னாள். அவன் அதற்கு மேல் என்ன பேசுவது என்று புரியாமல் அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தான்.

‘பாவி போன உசுரயாச்சும் ஒரு முறை பாக்க போவோமுடி..’ அவன் விலகி வர வர அந்த வயதானவரின் அரண்ட சத்தம் அவனுக்கு கம்மியவாய் கேட்டது.

சிவா விக்ரமிடம் சொல்லிவிட்டு அமைதியாக இருந்தான். விக்ரம் ஒரு பெருமூச்சு விட்டான்.

‘சரி நீ கிளம்பி வா. இனிமே இந்த கேஸ்ல நீ எதுவும் பண்ணாத. நான் மூவ் பண்ணிக்கிறேன்..’ விக்ரம் கண்டிப்பாக சொன்னான். சிவா மறுத்தான். ஆனால் பலனில்லை. விக்ரம் முடிவு எடுத்தால் எடுத்தது தான்.

அடுத்த நாள் காலையில் விக்ரம் எழும்போதே அவனது அலைப்பேசிக்கு ஒரு தெரியாத நம்பரில் இருந்து குறுஞ்செய்தி வந்தது.

‘யோகேஸ்வரன் கொலை – மாந்தோப்பில் காலை 8 மணிக்கு என்னை சந்திக்கவும்’ என்று இருந்தது. விக்ரம் யோசித்தான். மணி காலை 7.30. சட்டையை எடுத்து மாட்டிக்கொண்டு மாந்தோப்பு பக்கம் சென்றான். அங்கு சுந்தரபாண்டியன் நின்றுக்கொண்டிருந்தார். ஊரிலே பெரிய மிராசுதாரர் அவர்.

கேள்விக்குறி கண்களோடு விக்ரம் அவரை நெருங்கினான்.

‘வாங்க தம்பி. நான் சுந்தர பாண்டியன். உங்களுக்கு தெரிஞ்சிருக்கும்..’ அவர் சொல்லிவிட்டு சிரித்தார்.

‘ம்ம்.. தெரியும். யோகேஸ்வரன் கொலை பத்தி..’ விக்ரம் இழுத்தான்.

‘அதுக்கு தானே கூப்பிட்டேன். அதான் உங்ககிட்ட சொல்லணும்.. இந்த யோகேஸ்வரன் கொஞ்சம் நம்ப பய. அப்பப்போ என்கிட்ட வந்து பேசிட்டு இருப்பான். ஊரு விசயமெல்லாம் கலந்து பேசிப்போம்.. எதனா செய்யணுங்க ஐயானு துடிப்பா பேசிட்டே இருப்பான். கோபங்குறது.. அரவே.. ம்ம்ஹூம்…’ சொல்லிவிட்டு அவர் உதட்டை பிதுக்கிக்கொண்டு ஒரு முறை தலையை ஆட்டினார்.

‘ஆனா பாரேன்.. ரெண்டு வாரம் முன்ன ஒரு நாள். அவன் ரொம்ப கோபமா என்கிட்ட வந்தான்.. ஆஸ்ரமத்துல சிவசண்முகம் ரொம்ப தப்பா இருக்குறதா என்கிட்ட கோபப்பட்டான். குழந்தைங்க விசயத்துல.. அதுவும்.. பொம்பள புள்ள விசயத்துல..’ அந்த கடைசி வார்த்தைகள் அவர் வாயில் இருந்து கிசு கிசுத்துக்கொண்டுதான் வந்தன.

விக்ரமின் கண்கள் விரிந்தன.

‘கூட ஒண்ணா பழகின பய. துடிப்பானவன்.. அவன பத்தி ஏதோ தெரிஞ்சும் சொல்லாம கிடக்கோமேனு நேத்து முழுக்க மனசு துடிச்சுச்சு.. தூங்க முடியல. அதான் உங்களுக்கு செய்தி அனுப்பினேன். தெரிஞ்சத சொல்லிட்டேன். இனி பாத்துக்கோங்க..’ அவர் சொல்லிவிட்டு நடந்து சென்றார். அவர் செல்லும் வழி மறையும் வரை விக்ரம் அவரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

வீட்டிற்கு சென்றான். குளித்தான். நேராக ஆஸ்ரமத்திற்கு சென்றான்.

அவன் கண்ணில் முதலில் சிக்கியவன் அந்த தோட்டக்காரன் தான்.

‘ஏ.. வாயா இங்க..’ விக்ரம் அழைத்தான். அவன் வந்தான்.

‘உங்க ஐயா எப்படி யா?’ விக்ரம் கேட்டான்.

‘ரொம்ப தங்கமானவருங்க..’

‘அடிங்க.. யார கேட்டாலும் தங்கம், வைரம்னுட்டு.. ஒழுங்கா சொல்லுயா..’ விக்ரம் சற்று கோபமாக தான் கேட்டான்.

‘ஐயா.. உண்மையாங்க. ரொம்ப நல்லவருங்க.. யார வேணும்னாலும் கேட்டு பாருங்க..’ என்றான் அவன். விக்ரம் ஒருமுறை அந்த இடத்தை சுற்றி பார்த்தான். யாரும் சரியில்லை என்பது போல தலையை ஆட்டிவிட்டு தூர பார்த்தான்.

சட்டென ஏதோ தோன்றியவனாய் அந்த தோட்டகாரனை பார்த்தான்.

‘இங்க இருந்து வெளிய போன பசங்க யாருனா உனக்கு தெரியுமா? படிச்சு முடிச்சு வேலை வாங்கிட்டுனுட்டு..’

‘அப்படியாரும்..’ சொல்லிவிட்டு தோட்டக்காரன் தலையை சொரிந்தான். ‘ஆன்.. நம்ம சுந்தர் தம்பி இங்க படிச்சவரு தான்.. இன்னொன்னு கூட இருக்குமே மேரி பாப்பா.. அதுகூட.. அய்யோ இல்ல இல்ல.. நீங்க சுந்தர் தம்பிகிட்ட கேளுங்க..’ என்றான் தோட்டக்காரன்.

‘அது யாரு மேரி..?’ விக்ரம் கேட்டான்.

‘அது இங்கேயே படிச்சு இங்கேயே வேலை பாத்த பொண்ணுங்க. ஒரு மாசம் முன்னாடி வெளிய எங்கயோ வேலை கிடச்சு போயிடுச்சு.. அதான்..’

‘எங்க..?’

‘தெரியலீங்களே.. ஒண்ணு சொல்லுறேன் யார்கிட்டயும் சொல்லிடாதீங்க. அந்த மேரி பாப்பா என்னைய அண்ணன் அண்ணன்னு கூப்பிடும். அதுக்கும் நம்ம சுந்தரு தம்பிக்கும் லவ்வு ஓடுது.. அதுங்க என்கிட்ட மட்டும் தான் சொல்லுச்சுங்க. ஆனா நல்லா இருக்கணும் தம்பி.. ரெண்டு பேரும் நல்ல குழந்தைங்க..’ சொல்லிக்கொண்டே அவர் நகர்ந்து சென்றார்.

விக்ரம் யோசித்தான். அந்த நாள் கடந்தது. அடுத்த நாள் விக்ரம் அந்த ஆங்கில ஆசிரியை இந்திராவை சென்று சந்தித்தான். அவள் அவனுக்கு பிடி கொடுத்து பேசவில்லை. முதல் நாள் அவள் அறையில் அவன் பார்த்த கலை பொருட்கள் கொஞ்சம் அங்குமிங்கும் கலைந்து கிடந்தது. அதை விக்ரம் கவனித்துக்கொண்டான்.

‘உங்களுக்கு யோகேஸ்வரன எத்தன நாளா தெரியும்?’ விக்ரம் கேட்டான்.

‘இங்க அவர் சேர்ந்து மூணு வருசம் ஆகுது. மூணு வருசமாவே தெரியும்..’

‘உங்களுக்கும் அவருக்கும் பழக்கம் எப்படி?’

‘தெரியும்.. அவ்வளவு தான்..’

‘எந்த அளவுக்கு?’

‘கூட வேலை செய்யிறவர்.. அந்த அளவுக்கு..’ கடுகடுப்பான கண்களோடு அவள் சொல்லிவிட்டு திரும்பிக்கொண்டாள்.

‘கூட வேலை செய்யிறவர் உங்களுக்கு எதுக்கு ஹார்டின் போட்டு க்ஃப்ட் கொடுக்கணும்..?’ அவன் சொல்லிவிட்டு கலைந்திருந்து கலைபொருளில் ஒன்றை எடுத்து காட்டினான். அதில் சிகப்பு மார்க்கரில் ஹார்டின் வரைந்து கீழே ‘யோகு’ என்று எழுதியிருந்தது. அவள் பதில் எதுவும் சொல்லாமல் நின்றாள்.

‘மதுரச்செவ்வாய் உம்மிதழோ
பளிங்குகற்கள் உம் இமையோ
வற்றமில்லா கங்கை உன்கூந்தல் கலைந்திட
பிறமேனி காணும் நம் நாட்டியங்களை
நினைக்கொள்ளாயோ?
கோபம் ஏனடி எம்மகிழாளே!’ விக்ரம் அந்த கவிதையை சொல்லிமுடிக்கும் வரை அவளை பார்க்கவில்லை. படித்துமுடித்துவிட்டு அவளை பார்த்தான்.

‘இங்க்ளீஸ் டீச்சராச்சே.. அர்த்தம் புரியுதா? நான் வேணா சொல்லவா? மதுரசெவ்வாய் உம்மிதழோ.. இனிக்கிற சிவப்பான வாயில இருக்குறது உன்னோட இதழானு கேக்குறாரு.. பளிங்கு கற்கள் உம் இமையோ.. உன்னோட கண் இமை இருக்குல அதுவே கண்ணாடி போல இருக்காம். வற்றமில்லா கங்கை உன்கூந்தல் கலைந்திட.. அதாவது.. வத்தாத கங்கை போல இருக்குற உன்னோட முடி.. கூந்தல் கூந்தல்.. அது கலைஞ்சுட்டு.. பிறமேனி காணும் நம் நாட்டியங்கள்.. அட அட அட.. என்னா நடை.. அதாவது..’ அவன் வாய் திறக்கும் போதே அவள் கையை உயர்த்தினாள்.

‘போதும்.. போதும்..’ அவள் சொன்னாள். விக்ரம் சிறு புன்னகையோடு நின்றுக்கொண்டிருந்தான். ‘ஆமா.. நானும் யோகேஸ்வரனும் லவ்வர்ஸ். வீ ஹாட் செக்ஸ் டூ.. ஸோ.. வாட்ஸ் த ப்ராப்ளம்..?’ அவள் கோபமாக கேட்டாள்.

‘எனக்கு எந்த ப்ராப்ளமும் இல்ல மேடம். அது உங்க இஷ்டம். ஆனா ஏன் தெரியாதுனு சொன்னீங்க முதல்ல..?’ அவன் கேட்டான். அவள் அமைதியாக இருந்தாள்.

‘சரி அத விடுங்க. உங்களுக்குள்ள என்ன பிரச்சனை?’ அவள் இன்னும் அமைதியாகவே இருந்தாள்.

‘இதுக்கு மேல பேசுறது தான் உங்களுக்கு நல்லது’ விக்ரம் கடினமாக சொன்னான்.

‘கொஞ்ச நாளா யோகேஷ் என்ன ஒதுக்க ஆரம்பிச்சுட்டார்.. முன்ன போல அதிகமா நெருக்கமா இருக்குறது இல்ல.. கொஞ்ச நாளா ஒழுங்கா பேசுறது கூட இல்ல.. அதான் நான் சண்டை போட்டுட்டு இருந்தேன்..’

‘அவர் என்ன காரணம் சொன்னார்..’

‘எதுவும் காரணம் சொல்லல.. நார்மலா தான் இருக்கேன்னு சொல்லிட்டு இருந்தார். அப்பரம் நான் கோச்சுட்டு நான் பேசல அவர்கிட்ட.. ஆனா இப்போ திடீர்னு..’ அவள் சொல்லும்பொழுதே அவள் கண்கள் தாரையாக கண்ணீரை கொட்டியது.

‘ஓகே.. எனக்கு வந்த வேலை முடிஞ்சுது. நான் கிளம்புறேன்..’ அவன் சொல்லிவிட்டு கிளம்பினான்.

‘அந்த கவிதை.. எப்படி..’ அவள் கேட்டாள்.

‘டெத் சீன்.. சாகுறப்போ அதான் எழுதிட்டு இருந்திருகார். எவிடன்ஸ் டிவிசன்ல அந்த பேப்பர் கிடச்சுது.. மகிழாளே.. இந்திராவோ இருக்குமோனு நினச்சுட்டு வந்தேன்.. சரியா இருக்கு..’ சொல்லிவிட்டு அவன் வெளியில் சென்றான்.

நேராக வரவேற்பரையில் இருக்கும் சுந்தரை சந்திக்க சென்றான்.

‘சுந்தர்.. நீங்க இங்கேயே வளர்ந்தவங்கலாம்ல.. அப்படியா?’ விக்ரம் கேட்டான். சுந்தர் ஏதோ வேலை செய்துக்கொண்டே பேசினான்.

‘ஆமா சார்.. நல்லா ஜாலியா இருப்போம் சார் இங்க. ரொம்ப இந்த இடம் புடிச்சதால இங்கேயே தங்கிட்டேன் சார்..’

‘சூப்பர் சூப்பர்.. இங்க பசங்களுக்கு படிப்பு மட்டும் இல்லாம ஒழுக்கத்தையும் சொல்லி கொடுக்கணும் சுந்தர்.. அதான் நல்லது..’

‘ஏன் சார்.. அப்படி சொல்லுறீங்க? நான் ஒழுக்கமா இல்லயா..?’ சுந்தர் இன்னும் வேலையை பார்த்துக்கொண்டே கேட்டான்.

‘அய்யயோ.. உங்கள இல்ல சுந்தர். இங்க யாரோ மேரின்னு ஒரு பொண்ணு இருந்துச்சாமே.. அது கேரக்டரே சரியில்லனு சொல்லுறாங்க. யோகேஷ் மேல அதுக்கு ஏதோ இன்ட்ரஸ்ட் வேற இருந்திருக்கும் போலவே..’ விக்ரம் சொல்லிவிட்டு கூர்ந்த கண்களோடு சுந்தரை பார்த்தான். சுந்தர் ஒரு நொடி அவன் செய்துக்கொண்டிருந்த வேலையை நிறுத்தினான். பிறகு பதில் எதுவும் சொல்லாமல் மீண்டும் அவன் வேலையை தொடர்ந்தான்.

‘என்ன சுந்தர்.. நான் கேக்குறேன். நீங்க எதுவும் சொல்ல மாட்டேங்குறீங்களே..’

‘அதான் உங்க பேச்சுலயே தெரியுதே சார்.. உங்களுக்கு எல்லாம் தெரிஞ்சுடுச்சுனு. எதனா போட்டு வாங்க முடியுமானு பாக்குறீங்க.. அதுக்கு அவசியமே இல்ல. நான் அந்த நாய கொல்லல… ஆனா.. அவன் உயிரோட இருந்திருந்தா கண்டிப்பா.. கண்டிப்பா நான் கொன்னுருப்பேன்’ சொல்லிவிட்டு சட்டென முன்னால் இருந்த டேபிளில் குத்தினான் சுந்தர். அந்த கோபத்தை பார்த்த விக்ரமே ஒரு நிமிடம் நடுங்கிவிட்டான்.

‘எச்ச நாயி.. அவன்கிட்ட படிக்கிற குழந்தைகளையே தடவுவான்.. அத கேட்க போன என் மேரிய நாயி அனுபவிக்க பாத்துருக்கான். அவ என்கிட்ட அன்னைக்கே சொல்லல.. சொல்லியிருந்தா அப்பவே அவன.. கொன்னு கொன்னு கொன்னு..’ டேபிளை மீண்டும் மீண்டும் குத்தினான். அவன் கண்களில் ஒரு கொலை வெறி. விக்ரம் உறைந்து போய் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

’என்கிட்ட சொல்லாம மேரி வேலைய விட்டு போயிட்டா சார்.. அவன் செத்துட்டானு தெரிஞ்ச பிறகு தான் எனக்கு கூப்பிட்டு சொன்னா. நான் கொலை பண்ணல சார்.. ஆனா இப்போ அவன் உயிரோடு இருந்தா நான் கொன்னுருப்பேன் சார்.. கொன்னுருப்பேன்.. எச்ச நாயி..’ சுந்தர் சொன்னான். விக்ரம் எழுந்து சென்று அவனை கட்டியணைத்தான். சட்டென கோபமெல்லாம் மாறி மாலை மாலையாக கண்ணீர் வடித்தான். விக்ரமும்…

அடுத்ததாக அவன் அந்த ஆஸ்ரமத்தின் நிறுவனர் சிவசண்முகத்தை காண சென்றான்.

’சுத்தி வளைக்காம நான் நேரா விசயத்துக்கு வர்றேன்.. ரெண்டு வாரம் முன்ன உங்களுக்கும் யோகேஸ்வரனுக்கும் என்ன பிரச்சனை?’ விக்ரம் கேட்டுவிட்டு சிவசண்முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். எப்பொழுதும் முகத்தில் சாந்தமும், சிரித்த முகத்தோடு இருக்கும் சிவசண்முகம் சட்டென மாறினார்.

‘உங்களுக்கு என்ன வேணுமோ அத மட்டும் கேளுங்க..’ என்றார் தீர்க்கமாக.

‘எங்களுக்கு வேணுங்குறத தான் கேக்குறேன்.. அவன் கேரக்டர் பத்தி, மேரி பத்தி எல்லாம் தெரிஞ்சு தான் உங்ககிட்ட பேசுறேன். சொல்லுறீங்களா..’ விக்ரம் கேட்டான்.

ஒரு பெருமூச்சு விட்டார்.

‘எம்பெருமானே..’ சொல்லிவிட்டு கும்பிட்டார். ‘நான் படிபடியா உயர்ந்து வந்தவன்.. அம்மையப்பன் இல்லாதவனுக்கு நான் அப்பனா இருக்க தான் இந்த ஆஸ்ரமத்த ஆரம்பிச்சேன். என் பசங்க இங்கேயே நல்லா படிக்கணும்னு இங்கேயே வாத்தியாருங்க வச்சேன். ஆனா நான் பண்ணின தப்பு இந்த நாய வச்சது.. பொறுக்கி பய. அந்த மேரி சொல்லி தான் எனக்கு விசயம் தெரிஞ்சுது. அப்பவே இவன வேலைய விட்டு அனுப்பிட்டேன்.. காலுல விழுந்து கெஞ்சினான். இனி பண்ணமாட்டேனு.. அதனால விட்டேன்.. ஆனா எவனோ அவன கொன்னுட்டான்..’

‘இத நீங்க ஏன் முன்னமே சொல்லல..?’

‘ஆஸ்ரமம் எனக்கு கோவில் போல தம்பி..’ சொல்லிவிட்டு மீண்டும் சிரித்தார். விக்ரம் புரிந்துக்கொண்டு எழுந்தான். வெளியில் வந்தான்..

சுந்தரை பார்த்தான்.

‘ஹே.. சுந்தர்.. இந்த சுந்தரபாண்டியன் இருக்காரே.. அவரு எப்படி டா?’ விக்ரம் கேட்டான்.

‘அந்த ஆளு ஒரு டுபாகூர் சார். நம்ம ஐயா கீழ சாதிக்காரரு. அவரு மேல வந்துட்டாருனுட்டு பொறாமை அவனுக்கு. அதனால எந்த கேப் கிடச்சாலும் ஐயாவுக்கு எப்படி நட்டத்த கொண்டுவரலாம்னு பாத்துட்டே இருப்பான். ஆனா எல்லாம் பூட்ட கேஸ் தான்.. ஏன் சார் கேட்குறீங்க? அவன் எதனா சொன்னானா?’

‘ஹே.. அதெல்லாம் இல்லடா. சும்மா தான் கேட்டேன். நீ ஒர்க் பாரு..’ சொல்லிவிட்டு விக்ரம் வீட்டிற்கு சென்றான்.

வீட்டில் ஒரு வெள்ளை போர்டில் சுந்தர், சிவ சண்முகம், இந்திரா மூன்று பேரையும் எழுதி அவர்களிடம் பேசியதை கீழே எழுதினான். மூவர் பேசியதையும் மாற்றி மாற்றி யோசித்தான். ஒரு கட்டத்தில் தலையை பிடித்துக்கொண்டு சட்டென சாய்ந்தான். ஒரு குட்டி தூக்கம். கண் விழிக்கையில் மணி இரவு 11. சட்டென சட்டையை எடுத்து மாட்டிக்கொண்டு வண்டியில் கிளம்பினான்.

மணி காலை 6 ஆனது. சிவா அந்நேரம் விழுப்புரத்தில் இருந்தான். விக்ரமின் அலைப்பேசி எண்ணிற்கு அழைத்தான். ஆனால் அது போகவில்லை. சட்டென தன் வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினான். அன்று அதிகாலை நடந்த விசயங்கள் அவனுக்கு ஞாபகம் வந்தன.

சிவா விழுப்புரம் கடைவீதிகளில் நின்றுக்கொண்டிருக்கும் பொழுது அவனுக்கு ஒரு அழைப்பு வந்தது. அது ஒரு பெண். அவனை உடனே சந்திக்க விரும்புவதாக சொன்னாள். அவன் சென்றான். அது யோகேஸ்வரனின் மனைவி.

‘சார்.. என் அம்மாவுக்கு அவன பத்தி முழுசா தெரியாது. நான் டிவோர்ஸ் வாங்குன உண்மையான காரண் சொல்றேன்.. அவன் கேரக்டர் உங்களுக்கு தெரிஞ்சா உங்களுக்கு யூஸாகும்..’ என்றாள். சிவா கூர்மையாக கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

‘அவன் ஒரு பொம்பள பொறுக்கி சார். பொண்ணுங்கள நேக்கா கரெக்ட் பண்ணுவான்.. பேசி பேசியே மடிய வச்சி படுக்கைக்கு அழைச்சுப்பான். அப்பரம் அவங்கள வித விதமா போட்டோ எடுத்து அத தப்பா யூஸ் பண்ணுவான். அத தெரிஞ்சதால தான் அவன விட்டு வந்துட்டேன். அவன் மணியாடலால வேலைய விட்டுலாம் போகல சார்… அவன் கூட வேலை பாத்த ஒரு பொண்ணு மணின்னு பேரு அவளுக்கு. அவகிட்ட அவன் தப்பா நடந்துட்டான்.. அவன் ஆக்ஸிடண்ட்ல செத்துட்டானு எல்லாம் நினைக்கிறாங்க. ஆனா அந்த பொண்ணே தற்கொலை பண்ணிகிட்டா. அதுல மாட்டிக்க கூடாதுனு அந்த நாய் அந்த ஆஸ்ரமத்துல போய் சேர்ந்துட்டான் சார்..’ அவள் சொன்னாள்.

சிவாவிற்கு அந்த விசயம் பெரிய அதிர்ச்சியாக இருந்தது. உடனே எழில் எண்டெர்ப்ரைசஸ் சென்று அந்த பெண்ணின் விலாசத்தை கேட்டு பெற்றான். அதை விக்ரமிற்கு சொல்ல அழைத்தான். ஆனால் அவன் எடுக்கவில்லை. சரி அந்த விலாசத்தில் விசாரிக்கலாம் என அவனே அங்கு சென்றான்.

அந்த வீட்டை கண்டுபிடிப்பது கொஞ்சம் கடினமாக தான் இருந்தது. சுற்றி சுற்றி திரிந்து ஒருவழியாக கண்டுபிடித்தான். கதவை தட்டினான். கதவு திறந்தது. எதிரில் நின்றிருந்தது குமரன். ஆஸ்ரமத்தின் நிறுவனர் சிவசண்முகத்தின் உதவியாளராக எலும்பும் தோளுமாய் ஒருவனை பார்த்தோமே. அவனே தான். சிவாவிற்கு சட்டென பொறி தட்டியது.

’ஏ..’ என்றான். குமரன் பயந்து பாய்ந்தான். பின்னால் நோக்கி ஓடினான். சிவா துரத்தினான். சட்டென சிவாவை பிடித்து இன்னொருவன் கீழே தள்ளினான். சுதாரித்து அவன் எழுந்து நின்று பார்க்கையில் முன்னால் விக்ரம் நின்றுக்கொண்டிருந்தான்.

‘டே.. விக்ரம்…’ சிவா அதிர்ச்சியாக பார்த்தான். சிவாவிற்கு தண்ணீர் கொடுத்தார்கள். அங்கே மூவரும் உட்கார்ந்திருந்தார்கள்.

‘மணி.. கயல்மணி. என் கயல் வீடு இது’ விக்ரம் சொன்னான். சிவாவிற்கு தலை சுத்தியது. ’அந்த கொலை விசாரிக்க போறவரை அவன் யாரு என்னனு எனக்கு தெரியாது. நான் சிவசண்முகத்த விசாரிக்கிறப்போ இவன் வந்தான்.. அப்பரம் அவன்கிட்ட பேசுனேன். எல்லாத்தையும் சொன்னான். என் கயல… அந்த நாயி..’ பல்லை கடித்துக்கொண்டு விக்ரம் கண்ணீர் விட்டான்.

‘சரி.. எனக்கு பதில் என் மச்சான் கொன்னுட்டான் அவன. பாத்து வெயிட் பண்ணி கயலோட பொறந்த நாள் அன்னைக்கு போட்டிருக்கான்.. சரி.. இருக்கட்டும். அங்கயே வேற கெட்டவன் எவனா இருந்தா அவன கோர்த்து விட்டரலாம்னு பாத்தேன். அதுக்காக தான் இந்த விசாரணையே தொடர்ந்து பண்ணினேன். ஆனா பாரு.. அந்த சுந்தர், சிவ சண்முகம், அந்த பொண்ணு இந்திரா.. எல்லாம் ஒவ்வொரு வகையில நல்லவங்ளா இருக்காங்க.. யாரையும் கோர்த்து விட முடியல..’ விக்ரம் சொல்லிவிட்டு அமைதியாக இருந்தான்.

‘நான் என் கயல்கூட டச்லனா இருந்திருக்கணும்டா. அவ எங்க இருக்கா, என்ன பண்ணுறா.. எதையும் பாக்காம விட்டுட்டேன்..’ மீண்டும் விக்ரம் கண்கள் கண்ணீரை கொப்பளித்தது. சிவா எழுந்து அவனை ஆஸ்சுவாசபடுத்தினான்.

‘மச்சான்.. அவன் சின்ன பையன். ஒண்ணும் தெரியாது. நீ என்னய அரெஸ்ட் பண்ணிக்க டா..’ விக்ரம் சிவாவிடம் சொன்னான். சிவா சிரித்தான்.

‘காசுக்காக எவ்வளவோ தப்ப மறச்சிருக்கேன். இவன் பண்ணினது தப்பே இல்லடா. எத்தனையோ பெண்டிங் கேஸ்.. அதுல இது ஒண்ணு. அவ்வளவு தான்.. ஃப்ரீயா விடு..’ சிவா சொன்னான். தூரமாக சிரித்துக்கொண்டிருக்கும் கயலின் புகைப்படம் இருந்தது. அது இன்னும் நூறு பெண்களின் சிரிப்பை தாங்கிக்கொண்டிருந்தது.

-தம்பி கூர்மதியன்

Comments

Popular posts from this blog

பிஞ்சிலே பழுத்தது-2 வயதில் ஒரு நாளைக்கி 40 சிகரட்..

அதிகாரி சாமி

கானல் தேடல்