Posts

Showing posts from December, 2018

அடையாளம்

அடையாளங்களை இழப்பதென்பது மிகப்பெரிய கொடுமை. வாழ்ந்துகெட்ட குடும்பம் என்பார்கள். ஊரில் பாதி சொந்தமாக வைத்திருந்த காலம். சமயங்கள் மாற கிட்டதட்ட ஒன்றுமே இல்லாத நிலை. கடன் ஊர் சுற்றி. ஒரு நாளைக்கு ஒரு வேலை உணவு என்பதே கேள்விக்குறி. சொந்தமாய் இருந்த கழனிகளில் கூலிக்கு வேலை. உயர்ந்திருந்த கை, கைகட்டி நிற்க கொஞ்சம் கூச்சம்பட்டுக்கொண்டது தான். ஆனால் என்ன செய்ய? உடம்பின் மத்திமத்தில் நிற்கும் வயிற்றுக்கு அதெல்லாம் தெரியாது இல்ல. உழைக்க சோம்பேறித்தனம் அல்ல... ஆனால் கடக்கும் ஒவ்வொரு மனிதரும் எப்படி வாழ்ந்தவங்க என்று 'ச்' கொட்டும்பொழுதெல்லாம் துருப்பிடித்த ஆணியை எடுத்து வெறும் உடம்பில் ஓங்கி அடிப்பது போன்ற வலி. அந்த வலிகளோடு தான் வாழ்க்கை கடந்துக்கொண்டிருந்தது. படிப்பதை விட்டுவிட்டு மூத்தப்பிள்ளை வேலைக்கு செல்ல ஆரம்பித்தது. பஞ்சுபோன்ற கைகள் சில நாட்களில் கடினமாகி போயிருந்தன. பெரியவர் பிள்ளையை பார்க்கும்பொழுதெல்லாம் கண்கள் கலங்கிவிடுவார். அதனாலே அவர் வீட்டுக்கு வருவதையே நிறுத்திக்கொண்டார். தோப்புகளில், ஆலமரத்துக்கடியில், ஐயனார் கோவிலிலே அவர் தஞ்சம் புகுந்திருந்தார். அரிசி சோறு திங்கும் நா…

இயல்பு

​முடிவில்லா பயணங்கள் மீது
அளவில்லா காதல் கொள்கிறேன்.தேவையே இல்லா தேடல்களில்
சமயங்களில் நேரத்தையும்
சில நேரங்களில் என்னையுமே தொலைத்துவிடுகிறேன்.கண்முன்னே காண்பனைத்தும் மாயை.
மனித நாகரீகம்,மொழி,தேவை அனைத்தும்..
அன்பும் தான்.
அன்பால் பின்னப்பட்ட உறவுகளும் சேரும்.யார் என்னது எனும் கேள்விக்குள்ளே
ஆயிரம் திணிக்கப்பட்ட மாயைகள்.உலகத்தின் சஞ்சாரம்
யனைத்தும் கடந்த அணுச்சேர்க்கை.
சூழற் மட்டுமல்ல நானும் என் உடலுமே
நுண்ணிய அணுசேர்க்கையன்றி வேறில்லை.மாயை கடந்தது இயல்பு மட்டுமே.
மாயையின் பரந்த நிலப்பரப்பில்
கொஞ்சம் விலகி நிற்பவனும் அவனே.
இயல்பு...
இம்மையில் என்தேடல் முடி கொண்டவை
இயல்பன்றி வேறில்லை.- தம்பி கூர்மதியன்

நீளாசை

​அடர் மரம் நடுவே சிறுதுளை
மறைவை எட்டி நின்னு விளிக்கும் குழந்தையாய்

ஆதவனின் ஒளி எட்டிக்கொள்கிறான்.
புதிதாய் எட்டுவைத்த ஒலிக்கலைஞனாய்
குருவிகளும் ஓடைகளும் சத்தமாய் நிரப்பிவிடுகிறான்.
வனம் தான் அது.
அங்கு புலிகளுக்கு பயங்கரம் என்ற அடைமொழி இல்லை.
பாம்புகளால் அஞ்சும் கால்அடிகள் இல்லை.
இயற்கையின் ரீங்கார ஒலிகள் இடையே
என் சுவாச மகிழ்வின் மௌன சத்தங்கள் மட்டும்.
ஆடை நாகரீகமற்ற தோரணையில்
நர்த்தகை கொள்ள ஆசை.
இயற்கையோடே எம்மீதி நொடிகள் இயங்கிவிடாதா? 
ஏக்கத்தின் முனுமுனுப்பினூடே
இயந்திர பிடியின்
நடு இரவில்
தனிமை காதல் கொள்கிறேன்.

-தம்பி கூர்மதியன்

கடலன்பு

கடல்தாய் பெருவகையில் காதல் கொள்வாள்.
நான் அசையா நிற்கையில்
சமயங்களில் புன்முருவலிடும் பாத நனைவாள்
பொழுதுகளில் முழங்கால் கூச்சமிட்டு அழகுசெய்வாள்.
ஏதோ ஒருநாள் முழுதாய் ஏரி மூழ்கடித்து முத்தங்களால் மூர்ச்சையாக்கிவிடுகிறாள்.குழந்தை போல தான்.
வலிக்கும் என தெரியாத
நேற்று முளைத்த பற்களில்
கன்னங்களை கடித்து வைக்குமே.
அப்படி...அவள் மீதெல்லாம் கோபமில்லை
அவளை ஆக்ரோஷம் கொள்ள செய்யும்
சுற்றத்தின் அன்பர் மீது தான்.

நலம் கேட்டீயோடி?

​நிந்தன் மீது நானன்று கொண்ட காதல்
இமைகள் காணா
விஞ்ஞான காகிதத்தில் எழுதப்பட்ட காதல் கடிதமாய்
இணையத்தின் வெட்டவெளியில் பட்டாம்பூச்சி கதை பேசுதடி.மனதின் வார்த்தைகளை சொல்ல
ஆயிரம் முறை உரக்க கத்திக்கொள்ள
நின் காதணி மேலே மெலிந்தோடும்
கூந்தல் தோகையை
கா பின்னில் சொருகலிட்டு
காதல் பார்வை கசிந்துக்கொள்ள வேண்டும்.
மீண்டும்..நின் முகம் காணா ஆண்டுகளில்
நன் காதலின் நலம் கேட்டீயோடி
பெண்ணே நலம் கேட்டீயோடி...?